Księga Psalmów 37:39 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zamyka długi wywód o ludziach, którzy przez chwilę wydają się mieć wszystko, a potem znikają jak trawa. W Księdze Psalmów 37:39 źródło zbawienia zostaje nazwane wprost: pochodzi ono od Pana. Ciężar ocalenia zostaje przez to zdjęty z ramion człowieka i oddany Temu, który go niesie, więc sprawiedliwy nie musi polegać na własnej sile, żeby mieć oparcie. Drugie zdanie mówi o Bogu jako o ucieczce w czasie utrapienia. Ucieczka jest miejscem, do którego się biegnie, kiedy zbliża się trudność. Psalm nie zapowiada, że utrapienie nie przyjdzie, lecz że w jego środku jest dokąd pójść. W Księdze Psalmów 37:40 ta myśl zostaje rozwinięta: Pan wyzwala tych, którzy do Niego się uciekają, więc sam zwrot ku Niemu ma w tym psalmie wagę zaufania. Psalm kończy się obrazem ludzi, którzy znikają, podczas gdy sprawiedliwi zostają objęci opieką. Nie ma tu obietnicy szybkiego końca cierpienia, jest natomiast wskazanie stałego źródła, z którego pochodzi wszystko, co w ocaleniu dobre. Dzięki temu psalm czyta się jako wyznanie zaufania, a nie opis zwycięstwa wywalczonego przez człowieka.

W Księdze Psalmów 37:39 zbawienie sprawiedliwych zostaje nazwane darem Boga i schronieniem pośród utrapienia. Nie jest to obietnica życia wolnego od trudności: sam werset zakłada ich obecność. Różnica dotyczy nie tego, czy człowiek wierny napotka ucisk, lecz tego, skąd pochodzi jego ocalenie i gdzie znajduje oparcie. Cały psalm zestawia pozorną pomyślność występnych z drogą ludzi, którzy ufają Panu i postępują dobrze. Zło może przez pewien czas wyglądać na trwałe, podobnie jak cedr opisany w wersach 35–36, lecz psalmista wskazuje na jego przemijalność. W tym kontekście zapewnienie o Bożej pomocy nie jest pochwałą własnej siły sprawiedliwych. Ich bezpieczeństwo nie wynika z przewagi nad przeciwnikami, lecz z tego, że Pan pozostaje ich ucieczką. Werset 40 dopowiada, że Pan wspomaga, wyzwala i zachowuje tych, którzy się do Niego uciekają. Psalm nie przedstawia więc wiary jako gwarancji natychmiastowego końca cierpienia. Ukazuje ją jako ufność, że ostateczne ocalenie i osąd sytuacji należą do Boga. Nadzieja sprawiedliwych opiera się na Jego wierności, nie na pozorach chwili.

Werset mówi wprost: „Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana; On jest ich ucieczką w czasie utrapienia” (Księga Psalmów 37:39). Nie obiecuje on sprawiedliwym, że ominą trudności. Pokazuje, skąd przychodzi ich ocalenie i gdzie mogą się schronić. Zbawienie nie pochodzi z własnych zasług ani z tego, co świat uznaje za pomyślność. Ucieczka oznacza więc bliskość Boga w kłopocie. Psalm zaczyna się od przestrogi, by nie unosić się gniewem i nie zazdrościć niesprawiedliwym (Księga Psalmów 37:1). Psalmista widział występnego, który pyszni się jak zielony cedr, a potem znika (Księga Psalmów 37:35–36). Można sobie wyobrazić człowieka, który patrzy na kolegę szybko idącego w górę i zaczyna wątpić, czy uczciwość się opłaca. Pomyślność złych nie jest ostatnim słowem. Kolejny werset mówi, że Pan wspomaga i wyzwala, bo do Niego się uciekają (Księga Psalmów 37:40). Zbawienie nie jest więc ludzkim osiągnięciem. Psalm nie obiecuje wolnego życia od cierpienia. Ucieczka prowadzi do Boga, a nie od Niego, i właśnie to daje spokój w czasie próby. Mówi, że w utrapieniu można się schronić w Bogu, a nie tylko przeczekać je we własnych siłach.

W Księdze Psalmów 37:39 Dawidowy psalm kieruje wzrok ku ludziom, którzy próbują pozostać wierni, gdy wokół zdaje się triumfować niesprawiedliwość. Wcześniej występny zostaje porównany do zielonego cedru, lecz po chwili znika. Jego siła nie okazuje się ostateczna. „Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana; On jest ich ucieczką w czasie utrapienia”. Źródłem ocalenia nie jest doskonała kontrola nad wydarzeniami ani pewność, że człowiek wierny uniknie bólu. Psalm mówi o utrapieniu, a więc nie usuwa go z drogi sprawiedliwych. Ukazuje natomiast Boga jako Tego, ku któremu można się schronić, gdy własne siły nie wystarczają. Werset sąsiadujący z tym zapewnieniem mówi, że Pan wspomaga i wyzwala tych, którzy się do Niego uciekają. Ta nadzieja nie wymaga udawania, że cierpienia nie ma. Pozwala widzieć je w perspektywie większej niż chwilowa przewaga zła. Człowiek może uczciwie postępować, choć nie zna końca swojej historii; jego ostateczne bezpieczeństwo nie spoczywa w rękach tych, którzy dziś wydają się silniejsi. Ucieczka w Bogu jest więc czymś więcej niż chwilowym schronieniem: wskazuje, komu należy się ostatnie słowo.