Księga Psalmów 37:34 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista kończy to pouczenie, powtarzając myśl przewodnią całego psalmu. Wciąż usilnie przypomina tę samą naukę.

Obowiązek pozostaje ten sam: pokładać nadzieję w Panu i strzec Jego drogi (Księga Psalmów 37:34). Naszą częścią jest wierność temu obowiązkowi, dlatego trzeba traktować go poważnie. Mamy trzymać się drogi Boga, nie schodzić z niej ani nie podążać nią ospale. Powinniśmy trwać blisko Boga i iść naprzód. Bieg wydarzeń należy jednak do Boga, dlatego ich rezultat trzeba pozostawić Jemu. Mamy pokładać nadzieję w Panu, obserwować, jak działa Jego opatrzność, czyli mądre kierowanie naszym życiem, i uważnie dostosowywać się do jej biegu. Jeśli troszczymy się o to, by strzec drogi Boga, możemy z radością czekać na Niego i powierzać Mu swoją drogę. Okaże się dobrym Panem zarówno dla tych, którzy Mu służą, jak i dla tych, którzy na Niego czekają.

Powody, dla których należy tak postępować, również pozostają te same: pewna zguba bezbożnych i pewne zbawienie sprawiedliwych. Psalmista sam kiedyś uległ pokusie, by zazdrościć bezbożnym powodzenia. Aby umocnić się wobec tej pokusy, udał się do świątyni Boga, miejsca kultu, gdzie zrozumiał, jaki będzie ich koniec (Księga Psalmów 73:17). Stamtąd przekazuje nam tę samą naukę. Gdy porównujemy koniec bezbożnych z końcem sprawiedliwych, pokusa traci swoją moc.

Najpierw pomyślmy o nieszczęściu, które czeka bezbożnych, choćby przez długi czas zdawało się, że dobrze im się wiedzie. „Kres bezbożnych będzie zgubą” (Księga Psalmów 37:38). To, co przez chwilę wygląda na dobre, nie może być naprawdę dobre, jeśli kończy się tak strasznie. Ostatecznie bezbożni zostaną odcięci od wszelkiego dobra i wszelkiej nadziei na dobro. Ich radości ustaną na zawsze, a oni zostaną na wieki oddzieleni od źródła życia i wydani złu.

Dawid widział takie przykłady w swoim życiu. Widział, jak przepych i potęga grzeszników nie chronią ich, gdy nadchodzi sąd Boga. Obserwował bezbożnika, być może Saula albo Achitofela, człowieka potężnego i budzącego wielki strach wśród ludzi, który zdawał się wszystko zdobywać i cieszyć niezachwianym powodzeniem. Rozrastał się jak zielone drzewo laurowe. Takie drzewo może być pełne liści, ale nie rodzi owoców. Może wyglądać na mocno zakorzenione i bezpieczne, a jednak jest tylko czymś przemijającym. Co się z nim stało? Przeminął jak sen, jak cień. Zniknął w jednej chwili. Dawid go szukał, ale nie mógł znaleźć. Odegrał swoją rolę i zszedł ze sceny, a nikt naprawdę za nim nie tęsknił.

To, co Dawid zobaczył w jednym przypadku, ostatecznie spotka wszystkich grzeszników. Ich ostateczna zguba stanie się kiedyś oczywista dla świętych, tak jak dziś świat nieraz czyni widowisko ze świętych (Księga Psalmów 37:34). Gdy bezbożni zostaną zgładzeni, a na pewno do tego dojdzie, święci zobaczą to i uznają sprawiedliwość Boga. „Wszyscy przestępcy zostaną razem zniszczeni” (Księga Psalmów 37:38). W tym świecie Bóg często wskazuje jednego grzesznika tu, a drugiego gdzie indziej, by byli przestrogą dla pozostałych. Lecz w dniu sądu wszyscy przestępcy zostaną zniszczeni razem i nikt nie uniknie wyroku. Ci, którzy grzeszyli razem, zostaną razem potępieni.

Teraz pomyślmy o błogosławionym końcu sprawiedliwych. Zobaczmy, jaki los spotyka ubogi i wzgardzony lud Boga. Czasem świat jest tak zepsuty, że pobożność nie pozwala komuś piąć się w nim w górę, zarabiać pieniędzy ani budować życia według jego standardów. Mimo to ci, którzy strzegą drogi Boga, mogą być pewni, że we właściwym czasie On ich wywyższy, aby odziedziczyli ziemię (Księga Psalmów 37:34). Zapewni im miejsce w niebiańskim domu, godność, cześć i prawdziwe bogactwo w Nowym Jeruzalem, świętym mieście. Da im tę dobrą ziemię obietnicy, której Kanaan był tylko zapowiedzią. Podniesie ich ponad hańbę i niebezpieczeństwo.

Ich kresem jest pokój (Księga Psalmów 37:37). Warto przyglądać się człowiekowi nienagannemu i obserwować prawego, aby go podziwiać i naśladować. Warto patrzeć, jaki będzie jego los, a wtedy okaże się, że jego kresem jest pokój. Niekiedy ostatni okres życia dobrego człowieka jest spokojniejszy niż jego początek. Burze mijają i po czasie utrapienia przychodzi pocieszenie. Nawet jeśli wszystkie jego dni są ciemne i pochmurne, jego śmierć może być spokojna, a jego słońce może zajść w jasności. A jeśli zajdzie za chmurą, przyszły los takiej osoby i tak będzie oznaczał pokój, pokój trwały. Ci, którzy żyją w prawości, po śmierci wejdą do pokoju (Księga Izajasza 57:2). Spokojna śmierć położyła kres ciężkiemu życiu wielu dobrych ludzi, a gdy życie kończy się w ten sposób, wszystko jest dobrze na zawsze. Nawet Balaam pragnął, by jego śmierć i ostatni los były takie jak los sprawiedliwych.

Ich zbawienie pochodzi od Pana (Księga Psalmów 37:39, 40). Obejmuje ono wielkie zbawienie, które prorocy starannie badali (Pierwszy List Piotra 1:10). Także wieczne zbawienie, zbawienie od Boga obiecane tym, którzy właściwie postępują (Księga Psalmów 50:23), pochodzi od Pana. Bóg, który przeznacza swojemu ludowi Chrystusa i niebo, będzie dla niego wystarczający. Jest jego siłą w czasie utrapienia. Podtrzymuje go w trudnych chwilach i przeprowadza przez nie. Pomaga mu wypełniać obowiązki, dźwigać ciężary i toczyć duchowe boje. Pomaga dobrze znosić utrapienia i czerpać z nich dobro. We właściwym czasie uwalnia swój lud od jego trudności.

Ratuje go od bezbożnych, którzy chcieliby go zmiażdżyć i pochłonąć. Zachowuje go w bezpiecznym miejscu, gdzie bezbożni nie mogą już mu szkodzić. Zbawia go nie tylko przez zapewnienie mu bezpieczeństwa, lecz także przez obdarowanie go szczęściem, ponieważ ten lud Mu ufa. Nie dzieje się tak dlatego, że na to zasłużył, ale dlatego, że powierzył się Bogu i pokłada w Nim ufność, oddając Mu w ten sposób cześć.