Księga Psalmów 37:10 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 37:10 opisuje czas, który w oczach ufającego człowieka bywa bardzo krótki. Psalm nie zaprzecza, że zło istnieje i że boli. Wcześniejsze wersety mówią o tym, jak występni knują przeciw sprawiedliwemu i wyciągają miecz na biedaka, a także o tym, jak łatwo oburzyć się na cudze szczęście. Właśnie w tym kontekście słowa „Jeszcze chwila” nabierają ciężaru. Nie pomniejszają cierpienia, lecz stawiają je w perspektywie, której człowiek sam nie widzi. Najbardziej poruszające jest tu słowo „spojrzysz”. Psalmista nie opisuje triumfu nad wrogiem, tylko cichy moment, w którym sprawiedliwość staje się widoczna przez brak tego, kto krzywdził. Dla kogoś, kto długo nosi w sobie gniew i żal, taki obraz może być ulgą, bo zdejmuje z jego barków konieczność wymierzania sprawiedliwości własnymi rękami. Warto też pamiętać, że ten werset mówi o losie złoczyńców, a nie o kalendarzu każdej krzywdy. Psalm nie obiecuje, że niesprawiedliwość zawsze zakończy się w czasie, jakiego oczekuje ludzkie serce. Oczekiwanie pozostaje trudne, ale psalm pokazuje, że ma swój kierunek, bo sprawiedliwość należy do Boga, a nie do tego, kto cierpi.

„Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy: spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie” — mówi Psalm 37:10. To zdanie nie obiecuje, że krzywda natychmiast ustąpi ani że każdy sprawca szybko poniesie widzialną karę. Wyraża przekonanie psalmisty, że zło nie ma trwałej przyszłości, choć przez pewien czas może wyglądać na skuteczne. Ten werset należy do odpowiedzi na niepokój wywołany powodzeniem ludzi postępujących niesprawiedliwie. Psalm nie bagatelizuje ich czynów: kilka wersetów dalej wspomina o przemocy wymierzonej w ubogich i bezbronnych. Zarazem kieruje wzrok ku granicy ich władzy. Miejsce, które dziś wydaje się zajęte przez niesprawiedliwość, nie będzie na zawsze jej własnością. Obraz „jeszcze chwili” ma charakter poetycki, nie jest kalendarzem pozwalającym przewidzieć, kiedy zniknie konkretny krzywdziciel. W połączeniu z wezwaniem do zaufania Bogu i czynienia dobra podważa jednak przekonanie, że zło trzeba naśladować, by przetrwać. Psalm wiąże nadzieję nie z odwetem, lecz z trwałością Bożego porządku. Jego mocny wniosek brzmi: powodzenie występnego może być realne, ale nie jest ostateczne.

Księga Psalmów 37:10 zaczyna się od słowa „Jeszcze”, które brzmi jak zapowiedź bliskiego końca. Psalmista mówi: „Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy: spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie”. Werset nie opisuje chwili, w której sprawiedliwi są wolni od trudności. Stwierdza, że zło ma kres, nawet wtedy, gdy wydaje się najmocniejsze. Kontekst jest ważny. Wcześniejsze wersety wzywają, by nie zazdrościć niesprawiedliwym i porzucić gniew (Księga Psalmów 37:1, 8). Zło przyciąga wzrok, bo wygląda na trwałe i dobrze się układa. Psalm odsłania jego kruchość, porównując je do trawy, która szybko więdnie (Księga Psalmów 37:2). Werset mówi o zniknięciu przestępcy, a nie o tym, że wszystkie problemy sprawiedliwych ustąpią. Jego siła polega na spojrzeniu z zewnątrz: patrzący widzi puste miejsce i wie, że wynik nie zależy od chwilowej przewagi zła. Ktoś, kto w pracy lub w sąsiedztwie widzi cudzy sukces zbudowany na nieuczciwości, może dzięki temu przestać porównywać się z nim przy każdej okazji i zostawić sprawę w ręku Boga. Psalm nie daje też prostego obrazu, kiedy i jak dokładnie to się stanie. Mówi o tym, że Bóg widzi i rozstrzyga, a serce, które się uspokaja, przestaje być zakładnikiem cudzej przemocy.

„Jeszcze chwila” nie wyznacza daty ani nie obiecuje, że krzywda szybko zniknie z ludzkiego życia. W psalmie to słowo należy do szerszego wezwania, by nie zazdrościć złoczyńcom ani nie oddawać im serca przez gniew. Ich powodzenie nie jest trwałą miarą dobra, nawet jeśli przez jakiś czas wydaje się przytłaczające. Obraz pustego miejsca jest powściągliwy. Psalm nie opisuje triumfu sprawiedliwego ani odwetu, lecz kres obecności człowieka, który knuje zło. Pozostawia przestrzeń dla zaufania, które nie musi udawać, że niesprawiedliwości nie ma. Kilka wersetów dalej pokorni zostają nazwani tymi, którzy posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem. To obietnica osadzona w psalmowej nadziei, nie gwarancja łatwego życia ani natychmiastowego rozwiązania każdej krzywdy. Wierność Bogu może więc trwać także wtedy, gdy skutki zła są jeszcze widoczne: w odmowie odwetu, w uczciwym postępowaniu, w trosce o skrzywdzonych. Przemijanie występnego nie odbiera powagi krzywdzie. Przypomina raczej, że zło nie otrzyma ostatniego słowa, a pokój nie zależy od jego chwilowego powodzenia.