Księga Psalmów 33:12 – znaczenie i zastosowanie

Uczy nas to, by oddawać Bogu chwałę za Jego powszechną opiekę nad wszystkimi ludźmi. Choć dał człowiekowi rozum i wolną wolę, nadal sprawuje nad nim władzę, także nad zdolnościami, dzięki którym ludzie sami sobą rządzą. Wszyscy ludzie są przed Jego oczami, podobnie jak ich serca. Zna myśli i poruszenia duszy lepiej, niż oni sami je znają (Księga Psalmów 33:13–14).

Chwała Boga sięga najwyższych niebios, a jednak stamtąd widzi całą ziemię. Nie tylko dostrzega ludzi, lecz uważnie ich obserwuje. Nie umyka Mu nawet najmniejsza myśl. Ateiści mogą sądzić, że skoro Bóg mieszka w niebie, nie może albo nie chce zwracać uwagi na ten niższy świat. Jednak z wysokości widzi nas wszystkich, a wszyscy ludzie i wszystkie rzeczy są przed Nim jawne.

Serca ludzi, podobnie jak ich losy, są w Jego ręku. Ukształtował ich serca, gdy ich stworzył, i uformował ducha każdego człowieka. Dlatego nazywa się Go Ojcem duchów, a zarazem widać stąd, że zna ludzi doskonale. Twórca zegara potrafi wyjaśnić, jak porusza się każde kółko. Podobnie Bóg wciąż kształtuje ludzkie serca i kieruje nimi według swojej woli, by wypełnić własne zamysły. Może przyćmić lub rozjaśnić rozum, a wolę zatwardzić albo zmiękczyć.

Ten, który kształtuje serca, sprawia, że są do siebie podobne w pewnym sensie. Ludzie bardzo się od siebie różnią, tak jak nie ma dwóch identycznych twarzy ani dwóch serc o dokładnie takim samym usposobieniu. A jednak jest między nimi także podobieństwo, jak woda odbija twarz (Księga Przysłów 27:19). Niektórzy rozumieją te słowa tak, że Bóg kształtuje serca razem. Różne części zegarka mają odmienne kształty i rozmiary, a mimo to współdziałają w jednym celu. Podobnie ludzkie serca i usposobienia, choć są różne i wydają się sobie przeciwstawne, podlegają władzy Boga i służą jednemu Jego zamysłowi.

Ludzie i wszystko, co czynią, podlegają także Jego osądowi. Bóg nie tylko zna ich czyny, lecz je waży, aby w dniu sądu i na wieki odpłacić każdemu według jego postępowania.

Wszelka siła stworzeń zależy od Boga i bez Niego nic nie znaczy (Księga Psalmów 33:16–17). Przynosi Mu to wielką chwałę, bo żadna moc nie może działać bez Niego ani Mu się przeciwstawić, jeśli On na to nie pozwoli. Siła króla jest niczym bez Boga. Królewskie przywileje ani urząd nie zapewniają żadnemu królowi bezpieczeństwa, bo wszyscy władcy otrzymują władzę od Boga. To On uczynił ich tym, kim są, i nie dał im niczego więcej. Dawid od młodości był królem i wojownikiem, a jednak uznawał Boga za swojego jedynego obrońcę i Zbawiciela.

Siła wojska jest niczym bez Boga. Wielka armia nie zdoła zapewnić ludziom bezpieczeństwa, jeśli Bóg nie stanie się ich ochroną. Nie można być pewnym zwycięstwa nawet wtedy, gdy wojsko jest liczne, bo gdy Bóg tak postanowi, jeden człowiek może zmusić do ucieczki tysiąc. Siła olbrzyma także nic nie znaczy bez Boga. Potężny wojownik, taki jak Goliat, nie ocali się dzięki swojej sile, gdy nadejdzie jego koniec. Nie pomogą mu silne ciało ani odważny umysł, jeśli Bóg nie da mu powodzenia. Niech więc mocny nie chlubi się swoją siłą. Umacniajmy się wszyscy w Panu, naszym Bogu, i idźmy naprzód, polegając na Jego mocy.

Siła konia również nic nie znaczy bez Boga (Księga Psalmów 33:17). W tamtych czasach konie były wysoko cenione podczas wojny, a ludzie tak bardzo na nich polegali, że Bóg zakazał królom Izraela gromadzić ich zbyt wiele (Księga Powtórzonego Prawa 17:16), aby nie zaufali koniom i nie przestali polegać na Nim. Dawid kazał podciąć ścięgna koniom syryjskim (Druga Księga Samuela 8:4). Tutaj ukazuje marność polegania na koniach, nazywając konia zawodnym środkiem zapewniającym bezpieczeństwo w bitwie. Nieokiełznany i źle prowadzony koń bojowy może popędzić z jeźdźcem ku niebezpieczeństwu zamiast go przed nim uchronić. Jeśli padnie pod nim, może przynieść śmierć zamiast ocalić życie. Mądrze jest więc zabiegać o przychylność Boga. Wtedy możemy być pewni, że Jego moc jest po naszej stronie, i nie musimy się bać niczego, co mogłoby nam zagrozić.

Mamy też oddawać Bogu chwałę za Jego szczególną łaskę. Pośród pochwał dla Bożych rządów nad światem psalmista mówi, że błogosławiony jest ten, kto ma Pana za swojego Boga, bo Bóg rządzi światem i może pomóc mu w każdej potrzebie. Nieszczęśliwi byli natomiast ci, których bogiem był ten czy inny Baal, bo fałszywi bogowie nie mieli mocy, nie mogli słuchać ani wybawiać (Księga Psalmów 33:12). Błogosławiony jest naród, którego Bogiem jest Pan, a szczególnie Izrael, który poznał prawdziwego Boga i został z Nim objęty przymierzem. Błogosławieni są również wszyscy inni, którzy uznają Boga za swojego, a których On uznaje za swoich, bez względu na to, z jakiego narodu pochodzą. Oni także należą do duchowej rodziny Abrahama.

Mądrze jest uznać Pana za swojego Boga, oddając cześć i uwielbienie Temu, któremu naprawdę się należą i nie zostaną zmarnowane. Szczęście tych ludzi polega na tym, że Bóg wybrał ich na swoją własność i dziedzictwo. Są Mu mili i oddają Mu cześć, chroni i troszczy się o nich, a także pielęgnuje ich i rozwija, jak człowiek dba o własne dziedzictwo (Księga Powtórzonego Prawa 32:9). Ku chwale Bożej łaski zwróćmy uwagę na Jego troskę o lud (Księga Psalmów 33:18–19). Bóg uważnie patrzy na wszystkich ludzi, ale Jego przychylność spoczywa na tych, którzy się Go boją. Spogląda na nich z miłością, jak ojciec na dzieci albo oblubieniec na oblubienicę (Księga Izajasza 62:5).

Ci, którzy ufają broni, wojskom, rydwanom i koniom, mogą się rozczarować i ponieść klęskę. Lud Boży jest jednak bezpieczny pod Jego opieką, bo Bóg wybawi ich dusze od śmierci, gdy będzie się ona wydawała bliska. Jeśli nie ocali ciała od doczesnej śmierci, ocali duszę od śmierci duchowej i wiecznej. Bez względu na to, co się wydarzy, ich dusze będą żyć i wielbić Boga, czy to w tym świecie, czy w lepszym. Z Jego hojności otrzymają wszystko, czego potrzebują.

Bóg zachowa ich przy życiu podczas głodu. Gdy inni umrą z braku żywności, oni przeżyją, a będzie to wyraźny znak Bożego miłosierdzia. Kiedy zawiodą zwyczajne środki utrzymania, Bóg i tak znajdzie sposób, by się o nich zatroszczyć. Psalm nie mówi, że zapewni im dostatek, bo nie mają podstaw, by tego oczekiwać ani nawet tego pragnąć w tym życiu. Mówi, że zachowa ich przy życiu, aby nie umarli z głodu. Gdy Boże sądy ogarniają ziemię, ocalenie życia jest wielkim i niezwykłym darem. Daje nam szczególny powód do wdzięczności, bo nasze życie zostało nam dane jak łup wyrwany śmierci.

Ci, którzy mają Pana za swojego Boga, przekonają się, że jest ich pomocą i tarczą (Księga Psalmów 33:20). W trudnościach pomoże im przez nie przejść i przeprowadzi ich na drugą stronę. W niebezpieczeństwie osłoni ich tak, by nie spotkała ich prawdziwa krzywda. To wielka pociecha dla ludu Bożego i powinno kształtować także nasze spojrzenie na Niego.

Mamy czekać na Boga. Oznacza to, że mamy uważnie obserwować, jak działa Jego opatrzność, czyli mądre panowanie nad naszym życiem, i cierpliwie się do niego dostosowywać. Nasze dusze mają czekać na Niego (Księga Psalmów 33:20). Nie powinniśmy jedynie mówić, że ufamy Bogu, lecz także zwracać ku Niemu serce w ciszy i skupieniu. Prawdziwe oczekiwanie jest szczere i spokojne.

Mamy też polegać na Bogu i pokładać nadzieję w Jego miłosierdziu, w dobroci Jego natury, nawet gdy nie otrzymaliśmy bezpośredniej obietnicy dotyczącej konkretnej potrzeby. Ci, którzy boją się Boga i Jego gniewu, powinni również mieć nadzieję w Jego miłosierdziu, bo od Boga nie można uciec inaczej, jak tylko uciekając się do Niego. Te dwie łaski idą w parze: święta bojaźń i pełna nadziei ufność. Właśnie to znaczy ufać Jego świętemu imieniu (Księga Psalmów 33:21): ufać wszystkim sposobom, na jakie objawił się dla naszego dobra i by zachęcić nas do służenia Mu.

Mamy radować się Bogiem (Księga Psalmów 33:21). Ci, którzy naprawdę znajdują w Nim oparcie, będą radować się Nim w każdym czasie, bo wiedzą, jak wielkim błogosławieństwem jest taka ufność. Oczekują pełni wiecznej radości w Jego obecności. Ta nadzieja już teraz powinna napełniać ich serca radością.

Mamy też prosić Boga o miłosierdzie, na które mamy nadzieję (Księga Psalmów 33:22). Nadzieja w Bogu nie powinna osłabiać naszej gorliwości w modlitwie, lecz ją pomnażać. Bóg chce, byśmy prosili Go o to, co obiecał. Psalm kończy się więc krótką, lecz pełną modlitwą o to, by miłosierdzie Pana spoczęło nad nami zgodnie z naszą nadzieją w Nim. Prosimy w ten sposób, byśmy zawsze doświadczali pociechy i pomocy Jego miłosierdzia, nie według tego, na co zasługujemy, lecz zgodnie z tym, czego oczekujemy na podstawie Jego obietnicy, i z wiarą, którą wzbudziły w nas Jego Duch i łaska. Jeśli śpiewając te wersety, naprawdę polegamy na Bogu i kierujemy ku Niemu nasze pragnienia, śpiewamy Panu w sercu.