Księga Psalmów 33:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista ukazuje w tych wersetach cztery sprawy.

Po pierwsze, bardzo pragnie, by Bóg był wielbiony. Nie uważa, że sam oddaje Mu chwałę tak, jak powinien, dlatego chce, by inni dołączyli do tego dzieła. Im więcej głosów rozbrzmiewa w tej świętej pieśni, tym bardziej przypomina ona śpiew nieba. Święta radość jest sercem i duszą uwielbienia, dlatego psalmista zachęca wszystkich prawych, by radowali się w Panu (Księga Psalmów 33:1). Poprzedni psalm kończył się w podobny sposób, a ten zaczyna się tak samo, bo całe nasze uwielbienie powinno zaczynać się i kończyć świętą radością w Bogu, który jest najlepszy ze wszystkich i jest najlepszym Przyjacielem.

Wdzięczne uwielbienie jest zewnętrznym wyrazem tej świętej radości, dlatego psalmista wzywa także do niego: „Wysławiajcie Pana”. Mówcie o Nim dobrze i oddawajcie Mu cześć należną Jego imieniu (Księga Psalmów 33:2). Pieśni religijne są właściwym sposobem wyrażania wdzięcznego uwielbienia, więc psalmista mówi również: „Śpiewajcie Mu pieśń nową” (Księga Psalmów 33:3). Chodzi o najlepszą pieśń, jaką potrafisz zaśpiewać, nie o tę zużytą przez ciągłe powtarzanie, lecz o taką, która porusza serce swoją świeżością. To nowa pieśń za nowe miłosierdzie, za współczucie, które każdego ranka jest nowe. Dawid ustanowił też oprawę muzyczną dla pieśni świątynnych, by można je było śpiewać w bardziej odpowiedni sposób, i tutaj również zachęca się do takiej praktyki.

Dobra zasada dotycząca tego obowiązku brzmi: wykonujcie go umiejętnie i donośnie. Włóżcie w niego zarówno namysł, jak i uczucie, zachowując jasny umysł i gorące serce. Jest też dobry powód, by tak postępować: uwielbienie przystoi prawym. Podoba się Bogu i jest piękną ozdobą naszego wyznania wiary. Skoro Bóg obdarzył swój lud czcią, słuszne jest, by lud oddawał cześć Jemu. Prawi wysławiają Boga w sposób właściwy, bo czynią to z serca, a to jest ich prawdziwą chwałą. Pochwały obłudników są niezręczne i nie na miejscu, jak przysłowie w ustach głupca (Księga Przysłów 26:7).

Po drugie, psalmista ma wzniosłe wyobrażenie o Bogu i Jego doskonałych przymiotach (Księga Psalmów 33:4, 33:5). Bóg objawia się nam w swoim słowie, które w tym miejscu oznacza całe Boże objawienie: wszystko, co Bóg mówił ludziom w różnych czasach i na różne sposoby. To słowo jest całkowicie słuszne, nie ma w nim nic krzywego. Boże przykazania odpowiadają temu, co naprawdę sprawiedliwe, a Jego obietnice są mądre, dobre i całkowicie godne zaufania. Nawet Jego ostrzeżenia nie są niesprawiedliwe, bo mają nas chronić przed złem. Słowo Boże jest słuszne, więc kiedy się z nim zgadzamy, jesteśmy na właściwej drodze, a kiedy od niego odchodzimy, błądzimy.

Bóg objawia się nam także przez swoje dzieła, a wszystkie wykonuje zgodnie z prawdą i swoimi mądrymi zamysłami, które określa się jako „Pisma prawdy” (Księga Daniela 10:21). Wszystko, co czyni Bóg, dokładnie odpowiada Jego odwiecznemu planowi. Nie odchyla się nawet odrobinę od tego, co zamierzył. Jego dzieła ukazują, że jest Bogiem niezmiennej sprawiedliwości, bo kocha prawość i sprawiedliwość. W Jego wyrokach nie ma nic poza prawością, a sposób, w jaki je wykonuje, jest sprawiedliwy. Nigdy nie krzywdzi żadnego stworzenia i zawsze jest gotów naprawić krzywdę wyrządzoną innym. Ukazuje też, że jest Bogiem obfitującym w dobroć, bo ziemia jest nią pełna. To znaczy, że pełno na niej znaków i przykładów Jego dobroci. Wyraźnie świadczą o niej życiodajne deszcze, owoce ziemi, pokarm zapewniany ludziom i zwierzętom, a także powszechne dobrodziejstwa, z których korzystają wszystkie narody.

Po trzecie, psalmista jest przekonany o wszechmocy Boga, widocznej w stworzeniu świata. Wierzymy w Boga, Ojca Wszechmogącego, Stwórcę nieba i ziemi, a ten fragment uczy nas, byśmy Go tak właśnie wysławiali. Bóg stworzył świat swoim słowem i tchnieniem swoich ust (Księga Psalmów 33:6, 33:9). Chrystus jest Słowem, a Duch — tchnieniem. Ojciec stworzył więc świat, a także nim rządzi i go odkupuje przez swojego Syna i Ducha. Powiedział, i stało się. W przypadku Boga mówienie i działanie nie są odrębnymi sprawami, jak bywa u nas.

Ta sama moc stworzyła świat, stworzyła człowieka i buduje Kościół. Przez Słowo i Ducha Bóg stworzył pierwotny świat, potem uczynił człowieka jakby małym światem, a teraz tworzy Kościół, nowy świat, i wzbudza łaskę w duszy, nowego człowieka, nowe stworzenie. Czego ta moc nie mogłaby dokonać, skoro jednym słowem mogła stworzyć świat? A to, co Bóg czyni, czyni w pełni. Dokonuje dzieła, a ono trwa niewzruszenie. Wszystko, co czyni Bóg, trwa na wieki (Księga Koheleta 3:14). To, że rzeczy istnieją do dziś, wynika z tego, że Bóg nakazał im trwać (Księga Psalmów 119:91).

Po czwarte, psalmista pokazuje, co Bóg stworzył. Stworzył wszystko, szczególnie wspomina jednak niebiosa i ich zastępy, czyli widzialne niebo, słońce, księżyc i gwiazdy (Księga Psalmów 33:6). Wspomina również wody i ich zbiorniki (Księga Psalmów 33:7). Początkowo ziemię pokrywała woda. Jako cięższa od lądu, naturalnie opadłaby niżej. Bóg zgromadził jednak wody, by ukazał się suchy ląd. Już od początku pokazał w ten sposób, że Bóg natury nie jest ograniczony zwykłym porządkiem przyrody. Umieścił też głębiny w zbiornikach: nie tylko w morzach, powstrzymywanych przez piasek, lecz także w ukrytych podziemnych miejscach, niewidocznych i zachowanych na czas, gdy miały wytrysnąć „źródła wielkiej głębi”. Nadal tam pozostają, zgromadzone w celu, który najlepiej zna wielki Gospodarz domu.

Właściwa odpowiedź na to wszystko jest jasna: niech cała ziemia boi się Pana i drży przed Nim (Księga Psalmów 33:8). To znaczy: niech wszyscy ludzie oddają Mu cześć i chwałę (Księga Psalmów 95:5, 95:6). Ewangelia wieczna podaje ten sam powód do oddawania czci Bogu: On stworzył niebo, ziemię i morze (Apokalipsa św. Jana 14:6, 14:7). Powinniśmy się Go bać, to znaczy lękać się Jego gniewu i nie chcieć mieć w Nim wroga. Powinniśmy uważać, by Mu się nie sprzeciwiać ani nie próbować stawać przeciwko Niemu.

Nie wolno nam ważyć się Go obrażać, skoro Ten, który ma taką moc, z pewnością dzierży wszelką władzę. Niebezpiecznie jest prowadzić wojnę z Tym, dla którego wojska niebieskie są armią, a głębiny morza — zbiornikami. Dlatego mądrość uczy nas szukać z Nim pokoju (Księga Jeremiasza 5:22).

Władza i panowanie Boga mogą nam także przynieść pociechę (Księga Psalmów 33:10, 33:11). Bóg obróci każdy ludzki plan tak, by służył Jego zamiarom, nawet gdy ludzie zamierzają coś zupełnie innego. Dlatego oczyma wiary powinniśmy widzieć Boga zasiadającego na tronie.

Bóg udaremnia plany swoich wrogów. Obraca wniwecz zamiary narodów, tak że ich spiski przeciwko Niemu i Jego królestwu okazują się bezcelowe (Księga Psalmów 2:1). Rada Achitofela obraca się w głupstwo, a plan Hamana zostaje udaremniony. Bez względu na to, jak starannie ktoś opracował plan i jak wielkie nadzieje z nim wiąże, jeśli Bóg postanowi, że plan się nie powiedzie, to plan upadnie.

Bóg wypełnia także swoje postanowienia, czyli ustalone zamiary. „Rada Pana trwa na wieki”. Nie ulega zmianie, bo Bóg jest niezmienny i nikt nie może Go odwieść od Jego zamiaru. Ludzie mogą przeciwstawiać się jego realizacji, ale żadna stworzona moc nie zdoła jej powstrzymać, choćby w najmniejszym stopniu.

Mimo wszystkich przemian dziejów Bóg nigdy nie zmienił swoich planów. We wszystkich wydarzeniach, nawet tych, które najbardziej nas zaskakują, wypełnia się Jego odwieczny zamysł. Nic nie może przeszkodzić w jego urzeczywistnieniu we właściwym czasie. Jak chętnie możemy wysławiać Boga, śpiewając o tym! Jak wiele pokoju może nam zawsze dawać ta myśl: Bóg rządzi światem. Rządził nim w doskonałej mądrości, zanim przyszliśmy na świat, i nadal będzie nim rządził, gdy będziemy spoczywać w milczeniu w prochu.