Księga Psalmów 32:7 – znaczenie i zastosowanie

Dawid odwołuje się do własnego doświadczenia pocieszenia, jakie przynosi przebaczenie. Najpierw zwraca się do Boga, wyznając, że Mu ufa i oczekuje od Niego pomocy (Księga Psalmów 32:7). Zasmakowawszy dobroci Bożej łaski wobec grzesznika, który się nawraca, nie może wątpić, że łaska ta będzie nadal towarzyszyć modlącemu się wierzącemu, przynosząc mu zarówno bezpieczeństwo, jak i radość.

Zaczyna od bezpieczeństwa: „Ty jesteś moją ochroną”. Kiedy wiara zwraca się ku Bogu, mamy wszelkie powody, by zaznać spokoju i wierzyć, że nie dosięgnie nas prawdziwa krzywda. Bóg chroni swój lud przed uciskiem, jego gorzkimi skutkami i najcięższymi ciosami, o ile służy to jego dobru. Uchroni go przed podobnym uciskiem do tego, którego Dawid doświadczył wcześniej, gdy milczał i nie wyznawał grzechu (Księga Psalmów 32:3). Gdyby po przebaczeniu grzechów Bóg pozostawił nas samym sobie, szybko znów popadlibyśmy w długi i pogrążyli się w tym samym głębokim nieszczęściu. Dlatego gdy doświadczamy pocieszenia płynącego z przebaczenia, musimy nadal uciekać się do Bożej łaski i prosić Boga, by strzegł nas przed powrotem do głupoty oraz przed ponownym zatwardzeniem serca przez zwodniczość grzechu. Bóg chroni swój lud przed uciskiem, strzegąc go przed grzechem.

Dawid mówi także o radości. Bóg nie tylko go wybawi, lecz także otoczy pieśniami wybawienia. Dokądkolwiek spojrzy, znajdzie powody, by się radować i wielbić Boga. Zgromadzą się wokół niego również przyjaciele i wspólnie będą śpiewać pieśni uwielbienia. Tak jak wszyscy pobożni modlą się razem z nim, tak też będą razem z nim składać Bogu dziękczynienie.

Potem Dawid zwraca się ku innym ludziom. Sam doświadczył przemiany, więc robi, co może, by umacniać swoich braci, tak jak później Jezus polecił Piotrowi (Ewangelia Łukasza 22:32). „Będę cię pouczał” — mówi — „kimkolwiek jesteś i jeśli pragniesz przyjąć pouczenie; nauczę cię drogi, którą masz iść” (Księga Psalmów 32:8). W innym psalmie pokutnym zapowiada, że gdy Bóg przywróci mu radość zbawienia, będzie uczył grzeszników Bożych dróg i pomagał im wrócić do Boga, a tych, którzy już się nawrócili, będzie pocieszał (Księga Psalmów 51:12–13). Gdy Salomon okazał skruchę, od razu zaczął nauczać (Księga Koheleta 1:1). Ci, którzy sami doświadczyli Bożej łaski, często najlepiej potrafią mówić o niej innym. A ci, których Bóg pouczył, powinni opowiadać innym, czego Bóg dokonał w ich życiu (Księga Psalmów 66:16), i w ten sposób także ich nauczać.

Słowa „będę cię prowadził swoim okiem” można rozumieć na dwa sposoby. Niektórzy odnoszą je do Bożego prowadzenia. Bóg poucza nas przez swoje słowo i prowadzi przez dyskretne wskazówki swojej opatrzności, które Jego lud uczy się rozpoznawać. Przypomina to pana, który jednym spojrzeniem daje słudze do zrozumienia, czego od niego oczekuje. Kiedy Chrystus odwrócił się i spojrzał na Piotra, poprowadził go swoim spojrzeniem. Prawdopodobnie lepiej jednak rozumieć te słowa jako obietnicę Dawida skierowaną do osób pozostających pod jego opieką, zwłaszcza do jego dzieci i domowników: „Będę ci radził, a moje oko będzie nad tobą czuwać”. Innymi słowy: „Udzielę ci najlepszej rady, na jaką mnie stać, a potem będę patrzył, czy za nią podążasz”. Ci, którzy są pouczani o słowie Bożym, powinni pozostawać pod troskliwą opieką tych, którzy ich nauczają. Osoby odpowiedzialne za duchową opiekę powinny też czuwać nad powierzonymi im ludźmi.

W ten sposób Dawid odnosi prawdę o błogosławieństwie płynącym z przebaczenia grzechów do życia. Kieruje jedno przesłanie do grzeszników, a drugie do wiernych. Tak właśnie należy właściwie wykładać prawdę Bożą i każdemu dawać to, czego potrzebuje.

Grzesznikom przekazuje ostrzeżenie i mocny powód, by wzięli je sobie do serca. Ostrzega, by nie byli uparci i nieposłuszni: „Nie bądźcie jak koń czy muł, które nie mają rozumu” (Księga Psalmów 32:9). Dawid, mówiąc o swoich dawnych grzechach, porównał się przed Bogiem do zwierzęcia: „Byłem nierozumny i nieświadomy” (Księga Psalmów 73:22). Dlatego ostrzega innych, by nie postępowali tak jak on. To zaszczyt i szczęście, że mamy rozum: potrafimy kierować się rozsądkiem i szczerze rozmawiać sami ze sobą. Powinniśmy korzystać z umysłu, który dał nam Bóg, i postępować roztropnie.

Konie i muły trzeba prowadzić za pomocą wędzidła i uzdy, żeby nie wyrządziły nam krzywdy albo — według innego odczytania — żeby się zbliżyły i nam służyły (List Jakuba 3:3). Nie powinniśmy być tacy jak one. Nie pozwólmy, by pragnienia i namiętności ciągnęły nas wbrew zdrowemu rozsądkowi i temu, co naprawdę służy naszemu dobru. Gdyby grzesznicy pozwolili, by kierowały nimi rozum i zdrowy rozsądek, szybko staliby się wierni Bogu i nie zrobiliby ani jednego kroku dalej na drodze grzechu. Tam, gdzie Bóg daje łaskę odnowy, nie potrzeba już wędzidła i uzdy, które jedynie powstrzymują.

Powód tego ostrzeżenia jest taki, że droga grzechu prowadzi do cierpienia (Księga Psalmów 32:10). Niegodziwych czeka wiele cierpień. Nie tylko skończą się ich grzeszne przyjemności, lecz będą też musieli drogo za nie zapłacić. Grzech, jeśli człowiek nie okazuje za niego skruchy, przynosi cierpienie, które będzie trwać wiecznie. Było to częścią zapowiedzianej kary: „Pomnożę twoje cierpienia”. Ze względu na własne dobro postępuj więc mądrze i odwróć się od niegodziwości, aby uniknąć wielu cierpień.

Wierni otrzymują także pocieszenie i mocny powód, by je przyjąć. Jeśli będą ufać Panu i trzymać się Go blisko, miłosierdzie otoczy ich ze wszystkich stron (Księga Psalmów 32:10). Nie pozwoli im odejść od Boga, lecz będzie ich przy Nim trzymać. Nie dopuści też, by wtargnęło prawdziwe zło, lecz będzie je odpierać.

Dlatego wierni są wezwani, by radować się w Panu i cieszyć się Nim, a nawet wznosić okrzyki radości (Księga Psalmów 32:11). Niech napełnią się świętą radością tak bardzo, że nie zdołają jej powstrzymać. Niech ta radość pokaże innym, że życie w bliskości Boga jest na tym świecie najpiękniejsze i przynosi największe pocieszenie. Taka jest szczęśliwość, której już teraz doświadczają ludzie prawego serca — i tylko oni.