Księga Psalmów 31:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, a mimo to niesie sporo ciężaru. Pierwsza jego część mówi o tych, którzy czczą marne bóstwa, a druga przechodzi do psalmisty, który pokłada ufność w Panu. Psalmista wypowiada te słowa w samym środku psalmu pełnego ucisku, w którym smutek osłabia oczy, siły i kości. Zaufanie pojawia się tu jako decyzja o tym, gdzie człowiek się oprze, kiedy nie ma innego oparcia. To ma znaczenie w zwykłym cierpieniu. Ktoś wyczerpany może nie mieć siły na pewność, a jednak nadal wie, dokąd się zwraca. Psalmista nie tłumaczy, dlaczego jego trudności trwają, ani nie obiecuje szybkiej ulgi. Zostawia jednak wyraźny kierunek: jego ufność rodzi się z tego, że Bóg słyszy i ratuje, a nie z własnej siły. W tym zestawieniu widać też coś spokojnego. Bóstwa, które są marne, nie dźwigają człowieka, podczas gdy Pan okazuje się oparciem tam, gdzie wszystko inne się chwieje. Ten werset pokazuje, że wierność w cierpieniu może trwać właśnie dzięki temu, komu się ją powierza.

W Księdze Psalmów 31:7 Dawid wyraźnie odróżnia dwie lojalności: odrzuca ufność pokładaną w „marnych bóstwach” i wyznaje zaufanie Panu. Nie jest to jedynie spór o nazwy kultu. W sąsiednich wersetach Bóg jawi się jako skała, twierdza i ocalenie, a psalmista powierza Mu własne życie. Przeciwstawienie dotyczy więc tego, na czym człowiek opiera nadzieję, gdy grozi mu niebezpieczeństwo. Słowa o nienawiści mogą brzmieć ostro, ale w tym wersecie wskazują na odrzucenie fałszywego kultu, nie na wezwanie do krzywdzenia jego wyznawców. Psalm nie rozwija tu teorii o wszystkich religiach ani nie rozstrzyga, jak traktować ludzi o odmiennych przekonaniach. Jego centrum stanowi osobiste wyznanie: ufność psalmisty należy do Pana. „Marne bóstwa” oznaczają obiekty czci, które nie mogą zapewnić tego, czego człowiek od nich oczekuje. Współczesnym obrazem takiej pokusy może być bezwarunkowe zawierzenie bogactwu lub wpływom, jakby dawały ostateczne bezpieczeństwo. Nie każdy sukces materialny staje się bożkiem; problem zaczyna się wtedy, gdy rzecz stworzona zajmuje miejsce Boga. Wersetu nie należy więc czytać jako obietnicy braku cierpienia: dalsze słowa psalmu mówią o ucisku, a zarazem o zaufaniu, które w nim trwa.

Ten werset stawia obok siebie dwie postawy. Z jednej strony są ci, którzy czczą marne bóstwa, z drugiej psalmista, który pokłada ufność w Panu. Psalmista nie opisuje tu spokojnego życia. Wcześniej w tym samym psalmie mówi o smutku, zgryzocie i osłabieniu, więc jego zaufanie rodzi się pośród ucisku, a nie poza nim. Warto zauważyć, że słowo „ufność” wskazuje na oparcie się o kogoś, a nie na samo przekonanie. Marne bóstwa nie są w stanie unieść człowieka, bo nie mają ani siły, ani trwałości. Psalmista wybiera oparcie w Tym, który jest jego skałą i twierdzą, jak czytamy w Księdze Psalmów 31:4. W codzienności oznacza to, że ufność nie jest uczuciem, które trzeba najpierw wypracować. Jest kierunkiem życia. Ktoś, kto w trudnym miesiącu nadal sięga po Pismo, nadal się modli i nadal szuka rady w Słowie, wybiera to samo oparcie, nawet gdy czuje się słabo. Ten werset nie obiecuje, że bóle znikną od razu. Pokazuje, na czym opiera się wierność w czasie, gdy wszystko wokół chwieje się. Pewność bierze się z tego, komu zaufano, a nie z tego, jak łatwo idzie.

W Księdze Psalmów 31:7 wyraźnie rozchodzą się dwie drogi: czczenie „marnych bóstw” i pokładanie ufności w Panu. Psalmista mówi do Boga, który jest jego skałą i ucieczką, gdy grozi mu niebezpieczeństwo. W tym świetle przeciwstawienie nie jest abstrakcyjnym sporem o poglądy. Dotyczy tego, komu człowiek powierza życie, gdy sam nie potrafi zapewnić sobie ocalenia. „Marne bóstwa” nazywają bożki, które nie mogą odpowiedzieć na ludzką potrzebę ratunku. Nie warto jednak używać tego wersetu jako pozwolenia na pogardę wobec innych. Psalm wyraża zdecydowany sprzeciw wobec bałwochwalstwa, a jego główny ton pozostaje modlitwą człowieka w ucisku, szukającego schronienia u Boga. Zaufanie psalmisty nie oznacza, że cierpienie już minęło. Sąsiednie wersety mówią o udręce i osłabieniu, a zarazem o Bożej łasce, która widzi nędzę człowieka. Wiara nie usuwa więc ciężaru jednym słowem. Kieruje ku Temu, którego wierność nie zależy od ludzkiej siły. Werset przypomina, że nadzieja rodzi się z powierzenia życia Bogu, nie z pozornej mocy tego, co nie potrafi ocalić.