Księga Psalmów 31:20 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid wskazuje trzy rzeczy. Po pierwsze, w wersetach 19 i 20 z wiarą świadczy o dobroci Boga wobec całego Jego ludu. Bóg jest dobry dla wszystkich, ale w szczególny sposób okazuje dobroć Izraelowi, ludowi, z którym zawarł przymierze. Jego dobroć jest zdumiewająca i na zawsze będzie powodem do uwielbienia i podziwu. Jak wielka jest Jego dobroć, jak głębokie są Jego zamysły, jak obfite są Jego dary i jak bezinteresowne oraz rozległe są Jego błogosławieństwa.

Tych, których ludzie oczerniają i przeklinają, Bóg obdarza darami i czcią. Udział w Jego dobroci mają ci, którzy się Go boją i Mu ufają, którzy stoją w podziwie wobec Jego wielkości i polegają na Jego łasce. Dobroć ta jest dla nich zachowana i urzeczywistnia się w ich życiu. Czeka na nich w przyszłym świecie jako dziedzictwo przechowywane w niebie (Pierwszy List Piotra 1:4). Jest też obecna w ich życiu już teraz i kształtuje ich od wewnątrz.

W dobroci Boga jest dość dla Jego dzieci zarówno na pełnię dziedzictwa, które otrzymają, gdy osiągną dojrzałość, jak i na opiekę oraz wzrost w czasie, gdy są jeszcze młode. Wystarczy tego, co Bóg zachował na przyszłość, i tego, z czego mogą korzystać już teraz. Jego dobroć jest zawarta w obietnicy danej wszystkim, którzy się Go boją, wraz z zapewnieniem, że nie zabraknie im żadnego dobra. Urzeczywistnia się zaś w dotrzymywaniu tej obietnicy tym, którzy Mu ufają, chwytają się jej wiarą i czerpią z niej pociechę.

Jeśli to, co zostało dla nas zachowane w skarbach wiecznego przymierza, nie urzeczywistnia się w naszym życiu, winę ponosimy my, bo nie wierzymy. Ci, którzy ufają Bogu, doświadczają pociechy płynącej z Jego dobroci w swoich sercach, a także jej zaszczytu wobec innych. Ma to znaczenie w tym świecie, bo wielu ludzi przywiązuje wagę do bogactwa i honoru. Dobroć Boga obdarza ich czcią i usuwa ich hańbę. Wszyscy, którzy ich zobaczą, poznają, że są ludem błogosławionym przez Pana (Księga Izajasza 61:9).

Po drugie, w wersecie 20 Dawid mówi, że Bóg zachowuje przy życiu ludzi i zwierzęta, ale w szczególny sposób chroni swój lud. „Ukryjesz ich” — można powiedzieć. Tak jak dobroć Boga jest dla nich zachowana, tak i oni są ukryci oraz bezpieczni, by mogli jej doświadczyć. Święci są tymi, których Bóg ukrywa.

Widzimy tu zagrożenia, z jakimi się mierzą: pychę ludzi i kłótliwe języki. Pyszni ich znieważają i chcieliby ich zmiażdżyć. Kłótliwi wszczynają z nimi spory, a gdy ścierają się słowa, ludzie prawi często na tym tracą. Pycha zagraża ich wolności, a zaciekłe spory — prawdzie. Widzimy jednak także ich obronę: Bóg ukrywa ich w osłonie swojej obecności. Jego opatrzność chroni ich przed złośliwością wrogów, a On sam ma wiele sposobów, by dać im schronienie.

Gdy szukano Barucha i Jeremiasza, Pan ich ukrył (Księga Jeremiasza 36:26). Łaska Boga chroni ich również przed zgubnymi skutkami sądów, które spadają na innych, bo dla nich te sądy nie mają żądła. Będą ukryci w dniu gniewu Pana, bo ten gniew nie jest skierowany przeciwko nim. Pociecha płynąca od Boga napełnia ich spokojem i radością. Jego świątynia, gdzie cieszą się wspólnotą z Nim, osłania ich przed rozpalonymi strzałami lęku i pokusy. Wkrótce także komnaty Jego domu w górze staną się ich schronieniem przed każdym niebezpieczeństwem i lękiem, i pozostaną nim na zawsze.

Po trzecie, w wersetach 21 i 22 Dawid dziękuje za dobroć Boga okazaną jemu samemu. Najpierw podziwia dobroć Boga wobec wszystkich świętych, a potem opowiada, jak sam jej doświadczył. Na zewnątrz zmagał się z walką i trudnościami, lecz Bóg cudownie zachował jego życie. Okazał mu niezwykłą miłość i dał wyraźne dowody swojej troski oraz przychylności, większe, niż Dawid mógł się spodziewać.

Łaskawa miłość Boga wobec Jego ludu jest pod każdym względem zdumiewająca, ale niektóre jej przejawy wyróżniają się szczególnie, nawet w tym życiu. Tak było, gdy Bóg uchronił Dawida przed mieczem Saula, gdy ukrywał się w jaskiniach i lasach, i zapewnił mu bezpieczeństwo jak w warownym mieście. W Keili, ufortyfikowanym mieście, okazał mu wielkie miłosierdzie: posłużył się nim, by ocalić jego mieszkańców przed Filistynami, a potem ocalił jego samego przed tymi, którzy chcieli wydać go Saulowi (Pierwsza Księga Samuela 23:5; Pierwsza Księga Samuela 23:12). Była to naprawdę zdumiewająca miłość, na którą Dawid odpowiada uwielbieniem: „Błogosławiony niech będzie Pan”. Szczególne ocalenie zasługuje na szczególne dziękczynienie.

Wewnątrz jednak Dawid zmagał się z lękiem. Mimo to Bóg okazał się lepszy niż jego obawy, jak czytamy w wersecie 22. Dawid szczerze pamięta również o własnej słabości: nie ufał Bogu. Przyznaje się do tego ze wstydem. Choć miał jasne obietnice, którym mógł zaufać, i wiele razy doświadczył Bożej troski w trudnych chwilach, pozwolił, by ogarnęły go gorzkie myśli o Bogu. Czuł się odcięty od Jego wzroku, jakby Bóg zupełnie się od niego odwrócił i nie zamierzał już się nim opiekować ani zwracać na niego uwagi. Bał się, że pewnego dnia zginie z ręki Saula, a Bóg będzie na to patrzył. Według niektórych Dawid wypowiedział te słowa podczas ucieczki, co pokazuje, jak ciężkie było jego położenie. Saul deptał mu po piętach i był gotów go pojmać, więc pokusa była silna. Słowa „w pośpiechu”, jak je odczytujemy, pokazują, jak zaniepokojony i rozchwiany był jego umysł. Dlatego pokusa przyszła nagle i trudno było jej się oprzeć.

Łatwo powiedzieć coś niewłaściwego, gdy mówi się zbyt szybko i bez namysłu. Jeśli jednak w pośpiechu powiemy coś złego, powinniśmy później spokojnie za to pokutować, zwłaszcza gdy wypowiedzieliśmy się o Bogu z nieufnością. Choć wiara Dawida zawiodła, Boża obietnica nie zawiodła. Bóg nadal wysłuchiwał jego modlitwy. Dawid wspomina o swojej niewierze, by tym wyraźniej ukazać wierność Boga. Jego słabość staje się ciemnym tłem, na którym dobroć Boga jaśnieje jeszcze mocniej.

Gdy Mu nie ufamy, Bóg miałby prawo wziąć nas za słowo i pozwolić, by spełniły się nasze obawy, jak stało się z Izraelem (Księga Liczb 14:28; Księga Izajasza 66:4). On jednak ulitował się nad nami i nam przebaczył. Nasza niewiara nie unieważniła Jego obietnicy ani łaski, bo On wie, z czego jesteśmy ukształtowani, i pamięta, że jesteśmy słabi.

Na tej podstawie Dawid dodaje otuchy wszystkim świętym w wersetach 23 i 24. Chce, by skierowali ku Bogu swoją miłość: „Miłujcie Pana, wszyscy Jego święci”. Ci, których serca są pełne miłości do Boga, naturalnie pragną, by inni także Go miłowali, bo Jego przychylność nie budzi lęku przed rywalem. Miłość do Boga jest znakiem rozpoznawczym świętych, a mimo to wciąż trzeba ich zachęcać, by kochali Go bardziej, lepiej i okazywali tę miłość w codziennym życiu.

Mamy kochać Boga nie tylko ze względu na Jego dobroć, bo chroni tych, którzy dochowują Mu wierności, lecz także ze względu na Jego sprawiedliwość, bo pysznemu człowiekowi odpłaca zgodnie z tym, na co zasłużył. Odpłaca temu, kto postępuje wyniośle, nawet jeśli chce zniszczyć tych, których Bóg zachowuje, i czyni to stosownie do jego pychy.

Niektórzy rozumieją te słowa w dobrym sensie: Bóg obficie nagradza człowieka, który czyni rzeczy szlachetne i wielkoduszne, którego serce — jak serce Jehoszafata — jest całkowicie oddane drogom Pana. Nagradza tego, kto czyni dobro, a jeszcze obficiej tego, kto czyni je w niezwykłej mierze.

Dawid chce też, by lud Boga pokładał w Nim nadzieję (Księga Psalmów 31:24): „Bądźcie odważni, a wasze serca niech będą mocne”. Innymi słowy, bez względu na trudności i niebezpieczeństwa Bóg, któremu ufacie, umocni wasze serca. Ci, którzy pokładają nadzieję w Bogu, mają dobry powód, by być odważni i niewzruszeni, bo ostatecznie nie spotka ich nic, co byłoby naprawdę złe, i nie zostanie im odebrane nic, co jest dla nich naprawdę dobre.

Śpiewając te słowa, powinniśmy zachęcać siebie nawzajem do wytrwałości i wierności w chrześcijańskim życiu, niezależnie od tego, co nam zagraża i kto nas nie pochwala.