Księga Psalmów 31:17 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista w tym wersecie nie prosi o szybkie rozwiązanie wszystkiego. Prosi o to, by Boża twarz zajaśniała nad nim, czyli by został zauważony. Wcześniej w tym samym psalmie czytamy, że o nim zapomniano w sercach jak o zmarłym, a on sam stał się jak wyrzucony sprzęt. Ten opis mówi o samotności, która potrafi boleć mocniej niż sam ucisk, bo odbiera poczucie, że ktoś jeszcze patrzy. Wołanie o światło oblicza pojawia się w modlitwie pełnej skargi, a nie spokojnego podziękowania. Człowiek może przynieść Bogu zarówno lęk, jak i pytanie, czy w ogóle jest widziany. Psalm nie wyjaśnia, dlaczego cierpienie trwa, lecz pokazuje, że cierpiący zwraca się wprost do Boga, a nie tylko do własnych sił. Dalsze wersety (Księga Psalmów 31:21) mówią o ukryciu pod osłoną Bożej obecności. Zestawione z prośbą z wersetu siedemnastego tworzą obraz, w którym blask oblicza nie jest odległym przeżyciem, lecz miejscem schronienia. Wrogowie nie znikają tu od razu, ale ten, kto szuka u Boga ucieczki, nie zostaje wydany na pastwę spisków i złośliwych języków.

„Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twoim sługą: wybaw mnie w swojej łaskawości!” W tym wołaniu splatają się prośba o ratunek i obraz Bożej przychylności. Psalmista nie przedstawia wybawienia jako nagrody za własną prawość. Prosi, by ocaliła go łaskawość Boga. Obraz jaśniejącego oblicza wyraża bliskość i przychylność, przeciwstawione doświadczeniu odrzucenia. Wcześniej mówiący opisuje siebie jako zapomnianego i zagrożonego przez wrogów, lecz zarazem wyznaje: „W Twoim ręku są moje losy”. Prośba z wersetu 17 wyrasta więc z ufności pośród niebezpieczeństwa, nie z pewności, że niebezpieczeństwo już minęło. Ważne jest także, że psalm nie utożsamia wiary z brakiem lęku ani nie obiecuje natychmiastowego rozwiązania każdej trudności. Psalmista otwarcie nazywa zagrożenie i domaga się wybawienia, a nadzieję opiera na Bożej łaskawości. Sąsiednie wersety kierują uwagę ku sprawiedliwości: kłamliwe oskarżenia nie mają ostatniego słowa, choć psalmista nie opisuje tu chwili, w której zostają uciszone. Ten werset pokazuje modlitwę jako odważne powierzanie Bogu losu, którego człowiek sam nie potrafi zabezpieczyć.

Psalmista modli się w trudnym położeniu. Czuje się zapomniany jak zmarły i jak rozbite naczynie, a wokół słyszy złorzeczenia. Mimo to nie prosi o plan ani o wyjaśnienie tego, co się dzieje. Prosi o jedno: aby Bóg zwrócił ku niemu swoje oblicze. „Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twoim sługą: wybaw mnie w swojej łaskawości!” Słowo „sługa” ma tu ważne znaczenie. Psalmista nie prosi jako ktoś, kto na pomoc zasłużył. Mówi jako ktoś, kto należy do Boga, i na tej relacji opiera swoją modlitwę. Obraz rozjaśnionego oblicza przypomina w Piśmie błogosławieństwo, w którym Bóg ma rozjaśnić swoje oblicze nad ludem. Psalmista odwołuje się do tej samej życzliwości. Nie wskazuje jednak, kiedy ani w jaki sposób się ona objawi. Najmocniej wybrzmiewa tu słowo „łaskawość”. Psalmista nie opiera prośby na własnej niewinności ani sile. Opiera ją na dobroci Boga. Dalsze wersy mówią o tej dobroci jako o wielkiej i o tym, że Bóg kryje tych, którzy w Nim szukają ucieczki, pod osłoną swojej obecności. Ta modlitwa nie obiecuje, kiedy nadejdzie wybawienie. Jej siła polega na tym, do kogo jest skierowana.

W Księdze Psalmów 31:17 modlitwa Dawida brzmi jak prośba człowieka osaczonego, który nie ukrywa swojej potrzeby: „Niech zajaśnieje Twoje oblicze nad Twoim sługą: wybaw mnie w swojej łaskawości!”. W sąsiednich wersetach mówi o wrogach, lęku i losie powierzonym Bogu. Prośba o wybawienie wyrasta więc z realnego zagrożenia, nie z pewności, że cierpienie zaraz się skończy. „Niech zajaśnieje Twoje oblicze” przywołuje obraz światła, które pozwala dostrzec obecność drugiej osoby. Psalmista nie prosi jedynie o zmianę okoliczności. Woła, by Bóg zwrócił się ku niemu i nie pozostawił go w samotności. Zarazem odwołuje się do Bożej łaskawości: ratunek nie jest zapłatą za zasługi, lecz darem, o który można prosić. Ta ufność nie usuwa napięcia. W kolejnym wersecie wciąż pobrzmiewa obawa przed zawodem. Nadzieja psalmu nie polega na udawaniu, że zagrożenie jest małe. Opiera się na przekonaniu, że los człowieka pozostaje w ręku Boga, a Jego dobroć może być osłoną nawet pośród oskarżeń i strachu. W prośbie o światło jest miejsce i na kruchość, i na zaufanie.