Księga Psalmów 30:2 – znaczenie i zastosowanie

Pobożni Żydzi mieli dobry i powszechnie akceptowany zwyczaj poświęcania Bogu nowego domu, choć nie nakazywało tego wprost Pismo Święte (Księga Powtórzonego Prawa 20:5). Dawid uczynił tak, gdy ukończono jego własny dom i się do niego wprowadził (Druga Księga Samuela 5:11). Królewskie pałace tak samo jak zwykłe domy potrzebują Bożej opieki i powinny być w równym stopniu poświęcone Jego służbie. Powinniśmy traktować domy, do których wchodzimy, jak małe miejsca poświęcone Bogu.

Gdy zaczynamy w nich mieszkać, powierzmy Bożej opiece siebie, swoje rodziny i wszystkie sprawy domowe. Prośmy Boga o Jego obecność i błogosławieństwo, poświęćmy Jego chwale siebie i wszystko, co mamy, oraz postanówmy, że nie pozwolimy, by grzech zagościł w naszych domach. Powinniśmy też postanowić, że my i nasze domy będziemy służyć Panu, zarówno podczas rodzinnego uwielbienia, jak i we wszystkich przejawach posłuszeństwa Ewangelii. Niektórzy uważają, że ten psalm śpiewano, gdy ponownie poświęcano dom Dawida po tym, jak jego syn Absalom wygnał go z niego i splamił go kazirodztwem. Są też zdania, że była to pieśń dziękczynna za stłumienie groźnego buntu.

Najpierw Dawid dziękuje Bogu za wielkie wybawienia, których od Niego doznał. Mówi: „Będę Cię wysławiać, Panie, bo wyciągnąłeś mnie z toni”. Będzie wychwalał Boga jako Tego, który jest wysoko i góruje nad wszystkim, oraz zrobi wszystko, co w jego mocy, by szerzyć wśród ludzi Boże królestwo. Bóg podźwignął go nie tylko z dołu, w którym tonął, lecz także wyniósł na tron Izraela. Bóg podnosi ubogich z prochu. Kiedy przez swoją opatrzność i łaskę podnosi również nas, wdzięczność powinna pobudzać nas do wysławiania Go z całych sił, choćby nasza najlepsza chwała była niewielka.

Wybawienie Dawida było szczególne z trzech powodów. Po pierwsze, oznaczało klęskę jego wrogów. Nie pozwolono im zatriumfować nad nim, jak stałoby się, gdyby umarł wskutek choroby albo zginął w nieszczęściu. Byłoby to z ich strony okrutne i zuchwałe (Księga Psalmów 41:11). Po drugie, było odpowiedzią na modlitwę. Dawid mówi: „Wołałem do Ciebie”. Powinniśmy przynosić Bogu wszystkie swoje troski i każde wołanie kierować do Niego. Gdy w ten sposób wylewamy przed Nim swój żal, przynosi to ulgę sercu obciążonemu smutkiem. Bóg nie tylko wysłuchał Dawida, lecz także go uzdrowił: jego ciało, udręczony umysł i rozbite królestwo. Tak Bóg objawia, że jest Tym, który uzdrawia (Księga Wyjścia 15:26), i za to należy Mu się chwała.

Po trzecie, wybawienie ocaliło Dawidowi życie. Był już o krok od śmierci, zbliżał się do grobu i miał zejść do dołu, lecz Bóg go uratował i zachował przy życiu (Księga Psalmów 30:3). Im bliżej niebezpieczeństwa się znaleźliśmy, tym większe wydaje się wybawienie i tym wyraźniej ukazuje moc oraz dobroć Boga. Życie, które zostało nam niejako zwrócone z krainy umarłych, powinniśmy poświęcić na wysławianie Boga, który je ocalił.

Dawid wzywa potem innych, by przyłączyli się do jego pieśni pochwalnej. Nie chodzi tylko o szczególną dobroć okazaną jemu, lecz także o dobroć Boga wobec wszystkich Jego świętych, czyli wiernych Mu ludzi (Księga Psalmów 30:4). „Śpiewajcie Panu, Jego święci”. Wszyscy prawdziwi święci należą do Boga. Na świecie wciąż pozostaje ich garstka, a Bóg oczekuje, że będą Mu śpiewać, bo zostali stworzeni i uświęceni, by przynosić Mu cześć i chwałę. Święci w niebie śpiewają Bogu, więc ci na ziemi również powinni to robić najlepiej, jak potrafią, dołączając do ich pieśni.

Święci wierzą, że Bóg jest doskonale święty, dlatego powinni Mu śpiewać i dziękować, gdy wspominają Jego świętość. Powinni wysławiać Jego święte imię, bo świętość wyróżnia Go przez wszystkie pokolenia. Bóg jest święty, a Jego świętość stanowi część Jego chwały. Święte anioły szczególnie podkreślają to w swoim uwielbieniu (Księga Izajasza 6:3; Apokalipsa św. Jana 4:8). Powinniśmy często pamiętać o świętości Boga i o niej mówić. Świętych cieszy to, że Bóg jest święty, bo dzięki temu i ich uczyni świętymi, coraz bardziej świętymi. Żadna cecha Boga nie budzi większej grozy w bezbożnych ani większego pocieszenia w pobożnych niż Jego świętość. Jeśli potrafimy szczerze radować się świętością Boga i dziękować Mu za nią, jest to dobry znak, że i w nas jest jej choć trochę.

Święci przekonali się też, że Bóg jest łaskawy i miłosierny, dlatego powinni śpiewać Mu również z tego powodu. Wiemy, że Jego gniew nie trwa długo. Zasługujemy na to, by trwał wiecznie, bo należał nam się wyłącznie sąd, a jednak „Jego gniew trwa tylko chwilę” (Księga Psalmów 30:5). Kiedy Go obrażamy, gniewa się. Ponieważ jednak nieskory jest do gniewu i niełatwo Go rozgniewać, Jego gniew szybko ustępuje, gdy żałujemy za grzechy i uniżamy się przed Nim. Jest gotów znów żyć z nami w pokoju. Jeśli ukrywa oblicze przed swoimi dziećmi i na jakiś czas odbiera im zwykłe oznaki swojej przychylności, dzieje się tak tylko na krótką chwilę i w niewielkim przypływie gniewu. Potem znów przygarnia je z wieczną dobrocią (Księga Izajasza 54:7–8). Nawet jeśli płacz trwa całą noc, długą i bolesną, rano z pewnością powróci radość. Pociecha wraca do ludu Bożego we właściwym czasie, bo przymierze łaski jest trwałe jak dzień.

Nieraz doświadczyliśmy tego na własnej skórze. Płakaliśmy przez noc, ale smutek wkrótce mijał, a trudności ustępowały. Dopóki trwa gniew Boga, święci płaczą. Jeśli Jego gniew trwa tylko chwilę, cierpienie również trwa tylko chwilę. Gdy Jego oblicze znów jaśnieje, nawet ciężkie utrapienie można słusznie nazwać lekkim i krótkim. Jego przychylność jest życiem, czyli wszystkim, co naprawdę dobre. Kiedy wraca do udręczonej duszy, jest tak, jakby życie powróciło z martwych; nic nie przynosi większego pokrzepienia. Nasze szczęście opiera się na Bożej przychylności. Jeśli ją mamy, mamy dość, nawet gdy brakuje nam wszystkiego innego. Jest ona życiem duszy, życiem duchowym i obietnicą życia wiecznego.