Księga Psalmów 3:5 – znaczenie i zastosowanie

Dawid, mimo wściekłości wrogów, umocnił się w postanowieniu, by uznać Boga za swojego Boga. Kiedy wszystko wokół napawało zniechęceniem, pocieszenie znajdował, zwracając się ku Bogu. Teraz z wdzięcznością wspomina dobro, którego doświadczył, ufając Bogu, a zarazem z ufnością patrzy na dobre zakończenie ciemnego kryzysu, z którym się mierzył.

Najpierw wspomina pocieszenie płynące z więzi z Bogiem oraz pomoc, jakiej doświadczył dzięki Jego przychylności. Mogło chodzić o wcześniejszy kryzys, który już minął, albo o ten, w którym wciąż się znajdował. Dawid przeżył wiele trudnych chwil i nieraz znalazł się w bardzo ciężkim położeniu, a mimo to Bóg okazał się dla niego wystarczającym oparciem. Z radością wspomina, że trudności zawsze skłaniały go do modlitwy i że w każdym niebezpieczeństwie potrafił zwrócić się do Boga, wznieść ku Niemu serce, a nawet donośnie zawołać. W trudnych chwilach takie wspomnienie przynosi pociechę: „Wołałem do Boga na głos”.

Trudności i smutek przynoszą dobro, gdy prowadzą nas do modlitwy. Pobudzają nas, by nie tylko mówić do Boga, lecz także wołać do Niego z prawdziwą żarliwością. Bóg zna serce nawet wtedy, gdy nie słychać głosu, jak w przypadku Anny (Pierwsza Księga Samuela 1:13). Nie ceni pustych modlitw ani głośnych modlitw, których celem jest zrobienie wrażenia na innych (Księga Izajasza 58:4). Gdy jednak głos wyraża prawdziwe uczucia, bo serce jest pełne pragnienia, Bóg dostrzega, że wołaliśmy do Niego.

Dawid pamięta też, że Bóg zawsze mu odpowiadał. Słowa o tym, że Bóg wysłuchiwał go ze swojej świętej góry, znaczą, że odpowiadał mu z nieba, z wysokiego i świętego miejsca, a także z miejsca, gdzie na górze Syjon znajdowała się Arka i gdzie Bóg udzielał odpowiedzi tym, którzy Go szukali. Kiedy Dawid uciekał przed Absalomem, polecił Sadokowi odprowadzić Arkę z powrotem do miasta (Druga Księga Samuela 15:25), bo wiedział, że Bóg nie jest związany z Arką. Nawet z daleka, dzięki wierze, mógł otrzymywać pełne pokoju odpowiedzi ze świętej góry. Nic nie może zablokować Bożej łaski, która do nas płynie, ani powstrzymać jej działania w nas. Arka Przymierza znajdowała się na górze Syjon, a wszystkie odpowiedzi na nasze modlitwy przychodzą dzięki obietnicom tego Przymierza. Chrystus został ustanowiony Królem na świętej górze Syjon (Księga Psalmów 2:6), a nasze modlitwy są wysłuchiwane dzięki Niemu, bo Ojciec zawsze Go słucha.

Dawid wspomina także, jak bezpiecznie i spokojnie czuł się pod Bożą opieką. Słowa o położeniu się i zaśnięciu mogą odnosić się do zwyczajnego daru nocnego odpoczynku, za który każdego ranka powinniśmy dziękować Bogu, sami i razem z rodzinami. Wielu ludzi nie ma bezpiecznego miejsca do spania albo boi się wrogów. Inni kładą się, ale nie mogą zasnąć z powodu bólu, lęku lub gonitwy myśli. Niektórzy zasypiają i już się nie budzą. My jednak kładziemy się, zasypiamy i budzimy się na nowy dzień, bo Pan nas podtrzymuje, tak jak daje nam pokarm. Jesteśmy bezpieczni pod Jego opieką i odpoczywamy, ufając Jego dobrym, opatrznościowym rządom.

Te słowa mogą również opisywać spokój, jaki panował w sercu Dawida pośród niebezpieczeństwa. Pomodlił się i powierzył Bogu siebie oraz swoją sprawę, wiedząc, że Bóg będzie go chronił. Dzięki temu jego serce było spokojne i mógł odpocząć. Niewierność syna, odwrócenie się poddanych, zdrada przyjaciół, zagrożenie życia, zmęczenie podróżą i niepewność co do dalszego rozwoju wydarzeń nie odebrały mu snu. Pan podtrzymywał go swoją łaską i pocieszeniem Ducha. Wielkim błogosławieństwem jest to, że trudności nie napawają nas tak wielkim lękiem, byśmy nie mogli spokojnie jeść ani spać.

Niektórzy wczesnochrześcijańscy autorzy odnoszą te słowa także do zmartwychwstania Chrystusa. W swoim cierpieniu Chrystus zanosił żarliwe wołanie i został wysłuchany. Choć spoczął w śmierci, obudził się trzeciego dnia, bo Pan Go podtrzymał i nie dopuścił, by ujrzał rozkład.

Dawid wspomina też, jak często Bóg łamał siłę jego wrogów i niweczył ich złe plany. Uderzał ich w kość policzkową, uciszał, zawstydzał i odbierał im możliwość wyrządzenia szkód, które zamierzali. Kruszył ich zęby. Saul i Filistyni, którzy często byli gotowi pochłonąć Dawida, nie zdołali zrealizować swoich planów. Zęby zaciśnięte lub ostrzone przeciwko ludowi Bożemu zostaną skruszone. Gdy wrogowie Kościoła wydają się groźni, warto pamiętać, jak często Bóg już łamał ich potęgę. Jego ramię nie osłabło. Może zamknąć im usta i skrępować ich ręce.

Teraz Dawid patrzy w przyszłość z ufnością. Powierzył siebie Bożej opiece i nieraz doświadczył jej błogosławieństwa, dlatego jego lęki milkną. Z odwagą płynącą z wiary śmieje się z pustych gróźb wrogów. Mówi, że nie będzie się bał dziesiątek tysięcy ludzi, niezależnie od tego, czy nadciągną z zewnątrz jako najeźdźcy, czy powstaną w królestwie jako buntownicy, ani od tego, czy obozują wokół niego ze wszystkich stron, czy zdają się mieć przewagę. Wtedy nikt nie wydawał się mniej bezpieczny niż Dawid, bo jego wrogów było wielu, byli zdeterminowani i zdawali się być wszędzie. A jednak nikt nie był bezpieczniejszy. Nie bał się, bo nie mogli naprawdę go skrzywdzić, nie było więc powodu, by się ich lękał.

Dawid nadal zachowuje praktyczną ostrożność, ale nie pozwala, by rządził nim lęk. Nie zamierza popadać w niepokój, nie ufać Bogu ani wątpić, że wszystko dobrze się skończy. Kiedy polecił Sadokowi odprowadzić Arkę z powrotem do miasta, nie wiedział, jak potoczą się wydarzenia. Z pokorą poddał się Bogu, mówiąc, że jest gotów przyjąć to, co Bóg uzna za dobre (Druga Księga Samuela 15:26). Teraz jednak mówi jak człowiek mocny w wierze, nie obawiając się tego, co się wydarzy. Gotowość poddania się Bogu prowadzi do spokojnej ufności w Nim.

Ta ufność ożywia i umacnia także jego modlitwy.

Dawid wierzył, że Bóg jest jego Zbawcą, a mimo to nadal się modlił. Właśnie dlatego, że ufał Bogu, wołał: „Powstań, Panie, i wybaw mnie, mój Boże!”. Obietnice zbawienia nie zastępują modlitwy o nie. Bóg powiedział, że będziemy Go prosić o to, co obiecał dać.

Jego wiara wzrasta, aż staje się ufnością. Psalm zaczyna się od słów o sile i nienawiści wrogów, a kończy radością z potęgi i łaski Boga. Teraz Dawid widzi, że więcej jest tych, którzy są z nim, niż tych, którzy są przeciwko niemu, jak mówi Księga Psalmów 3:8. Swoją ufność opiera na dwóch wielkich prawdach, w których znajduje pocieszenie.

Po pierwsze, zbawienie należy do Pana. Bóg ma moc ocalić, bez względu na wielkość niebezpieczeństwa. Ma prawo zbawić, gdy zawiodą wszelkie inne środki pomocy i ratunku. Zbawienie jest też zgodne z Jego wolą, Jego sposobem działania i Jego obietnicą dla tych, którzy do Niego należą. Nie zbawiają się sami, lecz zbawia ich Pan. Dlatego wszyscy, dla których Pan jest Bogiem zgodnie z warunkami nowego Przymierza, mogą być pewni zbawienia, bo Bóg, który jest ich Bogiem, jest Bogiem, który zbawia.

Po drugie, Jego błogosławieństwo spoczywa na Jego ludzie. Bóg nie tylko ma moc ich ocalić, ale objawił im też swój życzliwy i łaskawy zamysł. W swoim słowie ogłosił błogosławieństwo dla swojego ludu. Powinniśmy wierzyć, że rzeczywiście na nim spoczywa, nawet gdy nie widać tego na zewnątrz. Możemy więc być pewni, że lud Boży, choć inni mogą z niego drwić i niesprawiedliwie go osądzać, jest błogosławiony przez Boga. Bóg udziela prawdziwego błogosławieństwa i może też nakazać, by ono nadeszło.

Śpiewając te słowa i modląc się nimi za siebie, powinniśmy uznać pocieszenie, jakiego doświadczyliśmy, ufając Bogu i powierzając się Jego rękom. Powinniśmy też zachęcać siebie nawzajem, by nadal pokładać nadzieję w zbawieniu Pana i cierpliwie na nie czekać.