Księga Psalmów 3:2 – znaczenie i zastosowanie

Tytuł tego psalmu, podobnie jak tytuły wielu innych psalmów, przypomina klucz pozostawiony przy drzwiach. Pomaga wejść w treść psalmu i lepiej ją zrozumieć. Psalm powstał, a przynajmniej został starannie przemyślany i ułożony przez Dawida, gdy uciekał przed swoim synem Absalomem, który spiskował, by odebrać mu zarówno koronę, jak i życie. Historię tę znajdujemy w Drugiej Księdze Samuela 15 i dalszych rozdziałach.

Dawid przeżywał głęboki smutek. Uciekając, wspinał się na Górę Oliwną, gorzko płacząc, z zakrytą głową i bosymi stopami. A jednak właśnie wtedy ułożył ten pokrzepiający psalm. Płakał i modlił się, płakał i śpiewał, płakał i wierzył, a więc siał we łzach. Cierpienie powinno prowadzić do modlitwy, a jeszcze lepiej — do śpiewania psalmów, w tym także tego psalmu. Dawid cierpiał z powodu nieposłusznych dzieci, a mimo to nie przestał radować się Bogiem ani nie utracił zdolności do tworzenia świętych pieśni.

Groziło mu również wielkie niebezpieczeństwo. Spisek przeciwko niemu był głęboko zakorzeniony, jego przeciwnicy byli potężni, a na ich czele stał własny syn Dawida. Sytuacja wyglądała na beznadziejną. Mimo to Dawid nie przestał ufać Bogu ani sięgać po tę ufność. Kłopoty i strach powinny kierować nas ku Bogu, a nie od Niego oddalać.

Dawid musiał też znosić liczne prowokacje ze strony tych, od których miał prawo oczekiwać czegoś lepszego, zwłaszcza swojego syna, któremu okazywał wielką życzliwość, oraz poddanych, dla których był tak wielkim dobroczyńcą. Takie doświadczenia mogły wzbudzić w każdym człowieku silny gniew. Dawid jednak nie unosił się gwałtownymi emocjami. Zachował spokój potrzebny do oddawania czci Bogu, do czego potrzeba opanowanego i wolnego umysłu. Duch często działa na spokojnych wodach. Nie pozwólmy, by czyjaś surowość — nawet ze strony dziecka lub przyjaciela — tak nas przygniotła, że odciągnie nas od wspólnoty z Bogiem.

Dawid cierpiał także z powodu swojego grzechu w sprawie Uriasza. Bóg zapowiedział, że zło powstanie przeciwko niemu z jego własnego domu właśnie z powodu tego grzechu (Druga Księga Samuela 12:11). Dawid z pewnością to dostrzegał i wykorzystywał jako powód, by odnowić w sobie skruchę. Mimo to nie porzucił ufności w moc i dobroć Boga ani nie poddał się rozpaczy. Smutek z powodu grzechu nie powinien odbierać nam radości w Bogu ani nadziei pokładanej w Nim.

Ucieczka przed Absalomem i opuszczenie królewskiego miasta bez wcześniejszej walki mogły sprawiać wrażenie słabości. Ten psalm pokazuje jednak, że Dawid miał prawdziwą odwagę, która rodzi się z wiary w Boga. Prawdziwa chrześcijańska odwaga ujawnia się bardziej w łagodnym spokoju, cierpliwym znoszeniu trudności i wytrwałym oczekiwaniu niż w śmiałych czynach z mieczem w dłoni.

W tych trzech wersetach Dawid zwraca się do Boga. Do kogo mamy się udać, kiedy coś nas trapi lub przeraża? Dawid przebywał daleko od swojej izby modlitwy i od dziedzińców domu Bożego, gdzie zwykle oddawał cześć Bogu. Mimo to droga do nieba pozostawała dla niego otwarta. Gdziekolwiek jesteśmy i dokądkolwiek zostaniemy wypędzeni, możemy przyjść do Boga i zbliżyć się do Niego.

Uciekając, Dawid przedstawia Bogu obraz swojego utrapienia (Księga Psalmów 3:1–2). Rozgląda się, jakby ogarniał wzrokiem obóz wrogów lub poznawał ich plany, ale zamiast zwracać się z tym do własnych doradców, przynosi sprawę Bogu. Skarży się na dwie rzeczy dotyczące swoich przeciwników.

Po pierwsze, było ich bardzo wielu. Dawid woła do Pana, że jego wrogów przybywa. Było ich więcej niż na początku i więcej, niż się spodziewał. Stronnictwo Absaloma rosło w zaskakujący sposób, niczym kula śnieżna, która tocząc się, staje się coraz większa. Dawid mówi z niedowierzaniem — i trudno się temu dziwić — że lud, któremu tak wiele razy pomagał, niemal w całości zwrócił się przeciwko niemu, zbuntował się i obrał sobie za przywódcę nierozsądnego i niestałego młodzieńca, Absaloma. Jak zawodne potrafią być wielkie tłumy i jak niewiele można znaleźć wśród ludzi wierności oraz stałości. Dawid cieszył się kiedyś sercami poddanych w takim stopniu jak niewielu królów, a jednak nagle je utracił. Ludzie nie powinni pokładać zbyt wielkiej ufności we władcach (Księga Psalmów 146:3), a władcy — w poparciu ludu. Wielu wrogów miał także Chrystus, Syn Dawida. Kiedy wielki tłum przyszedł, by Go pojmać, a ludzie domagali się Jego ukrzyżowania, liczba tych, którzy wystąpili przeciwko Niemu, ogromnie wzrosła. Dobrzy ludzie nie powinni uważać za coś niezwykłego, że nurt obraca się przeciwko nim, a siły, które im zagrażają, rosną w potęgę.

Po drugie, wrogowie Dawida wypowiadali się o nim z wielką wrogością. Powstawali przeciwko niemu i próbowali go dręczyć, ale na tym nie poprzestawali. Mówili, że Bóg mu nie pomoże. Ich słowa mogły znaczyć kilka rzeczy. Okrutnie i niesprawiedliwie tłumaczyli jego cierpienie, tak jak przyjaciele Hioba tłumaczyli jego los: skoro słudzy i poddani Dawida go opuścili i nie udzielili mu pomocy, to — jak twierdzili — Bóg również go opuścił, a jego sprawa jest przegrana. W ten sposób uznawali go za obłudnika i człowieka niegodziwego. Występowali też przeciwko samemu Bogu, jakby nie był w stanie ocalić Dawida. W istocie twierdzili, że jego niebezpieczeństwo jest tak wielkie, iż nawet Bóg nie może mu pomóc. To wstrząsające, że taką niewiarę można znaleźć u kogokolwiek, a tym bardziej u wielu ludzi w Izraelu, jakby jakakolwiek grupa mogła okazać się zbyt silna dla Wszechmogącego Boga.

Próbowali też zachwiać ufnością Dawida w Boga i popchnąć go ku rozpaczy. Słowa te można rozumieć tak: „Tak mówią do mojej duszy”. Porównaj Księgę Psalmów 11:1 i Księgę Psalmów 42:10. Najbardziej bolało Dawida to, że wrogowie tak źle o nim myśleli, iż sądzili, że zdołają wyrwać go z samego fundamentu jego ufności w Boga. Sama pokusa mocno go raniła, jak cierń w ciele, a nawet miecz przeszywający kości. Dziecko Boże wzdraga się na samą myśl o zwątpieniu w Bożą pomoc. Nic nie trapi go bardziej niż próba przekonania, że Bóg nie może mu pomóc.

Dawid przychodzi więc do Boga i opowiada Mu, co mówią jego wrogowie, tak jak Ezechiasz rozłożył przed Panem bluźnierczy list Rabszaka. „Mówią, że nie ma dla mnie pomocy u Ciebie. Panie, gdyby to była prawda, byłbym zgubiony. Mówią, że Bóg mnie nie ocali”. Dawid prosi jednak, by Pan powiedział mu coś lepszego: „Ja jestem Twoim zbawieniem” (Księga Psalmów 35:3). Takie słowo by go usatysfakcjonowało, a z czasem uciszyłoby również przeciwników.

Do tej skargi Dawid dodaje słowo „Selah”, które pojawia się w Księdze Psalmów około siedemdziesięciu razy. Niektórzy łączą je z muzyką, której używano podczas śpiewania psalmów w czasach Dawida. Inni sądzą, że wskazuje na znaczenie wypowiedzi i zachęca do uroczystej pauzy. Jakby psalm mówił: „Zwróć na to uwagę” albo: „Zatrzymaj się i przez chwilę się nad tym zastanów”. Tutaj myśl jest taka: „Mówią, że Bóg nie może mu pomóc. Selah”. Zatrzymaj się i rozważ to twierdzenie. Odrzuć tak niegodziwą sugestię. Następnie Dawid przechodzi do wyznania ufności w Boga (Księga Psalmów 3:3).

Wierzący, który czynnie ufa Bogu, im bardziej jest od Niego odpychany — czy to przez ojcowskie karcenie Boga, czy przez zniewagi wrogów — tym mocniej trzyma się Boga i tym bliżej Niego pozostaje. Właśnie tak postępuje Dawid. Kiedy jego wrogowie mówią, że Bóg mu nie pomoże, odpowiada z jeszcze większą ufnością: „Lecz Ty, Panie, jesteś moją tarczą”. Innymi słowy: „Niech mówią, co chcą. Wiem, że nigdy mnie nie opuścisz, i postanawiam nigdy w Ciebie nie zwątpić”.

Zwróćmy uwagę, kim Bóg jest dla swojego ludu i kim okazał się dla Dawida. Po pierwsze, jest ochroną: „Ty jesteś moją tarczą” albo, jak tłumaczą niektórzy, „tarczą wokół mnie”, która chroni ze wszystkich stron, ponieważ otoczyli mnie wrogowie. To znaczy więcej niż słowa: „Ty jesteś moją tarczą” (Księga Rodzaju 15:1), które wskazują na przynależność do Bożej ochrony. Oznacza także: „Ty jesteś tarczą dla mnie”, a więc mówi o dobrodziejstwie tej ochrony, którego Dawid doświadcza.

Po drugie, Bóg jest chwałą: „Ty jesteś moją chwałą”. Ci, których Bóg uznaje za swoich, nie tylko są bezpieczni i zaznają pokoju, ale dostępują prawdziwego zaszczytu. Mają godność daleko większą niż pycha wielkich tego świata. Dawid znajdował się wtedy w pohańbieniu, a korona spadła mu z głowy, lecz nie myślał o sobie mniej, skoro Bóg był jego chwałą (Księga Izajasza 60:19). Niektórzy rozumieją te słowa tak: „Ty jesteś moją chwałą, Twoją chwałę uznaję za swoją”. Tego Dawid pragnie i do tego dąży: niezależnie od tego, co stanie się z jego własnym honorem, chce być dla Boga sławą i chwałą.

Po trzecie, Bóg jest radością i wybawieniem: „Ty podnosisz moją głowę”. Bóg podniesie głowę Dawida, wyprowadzając go z utrapienia i przywracając mu godność we właściwym czasie. A przynajmniej podniesie jego głowę, gdy nadal będzie przeżywał trudności, by nie pogrążył się w smutku ani nie stracił ducha. Jeśli lud Boży potrafi nawet w najgorszych chwilach podnosić głowę z radością, wiedząc, że wszystko obróci się ku jego dobru, powinien wyznać, że to Bóg podnosi mu głowę. To On daje zarówno powód do radości, jak i siłę, by się radować.

Gdy śpiewamy ten psalm i modlimy się jego słowami, powinniśmy odczuwać zagrożenie ze strony licznych i zawziętych duchowych wrogów, którzy próbują zniszczyć nasze dusze, odciągając nas od Boga. Powinniśmy też troszczyć się o trudności i niebezpieczeństwa, które dotykają Kościół Boży, wszędzie spotykający się z oskarżeniami i atakami. W obu tych sytuacjach powinniśmy jednak umacniać się w naszym Bogu. On uznaje swój lud za własny, chroni go i we właściwym czasie przyniesie chwałę swojej sprawie zarówno w świecie, jak i w sercach swojego ludu.