Księga Psalmów 28:6 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid dziękuje Bogu za wysłuchanie modlitwy z takim samym żarem, z jakim niedawno prosił, by Bóg go wysłuchał: „Błogosławiony niech będzie Pan” (Księga Psalmów 28:6). Jak szybko smutek ludu Bożego może przemienić się w pieśń, a modlitwa w uwielbienie. Dawid modlił się z wiarą: „Wysłuchaj głosu mojego błagania” (Księga Psalmów 28:2), a teraz tą samą wiarą dziękuje Bogu, że go wysłuchał.

Ci, którzy modlą się z wiarą, mogą też radować się nadzieją. Dawid mówi w gruncie rzeczy: „Wysłuchał mnie i życzliwie mnie przyjął, więc odpowiedzi mogę być pewien, jak gdybym już ją otrzymał”. Za to, co otrzymujemy dzięki modlitwie, powinniśmy oddawać Bogu chwałę. Jeśli Bóg usłyszał nasze wołanie, błogosławmy Jego imię.

Dawid zachęca też samego siebie, by ufać Bogu we wszystkim, czego jeszcze potrzebuje. Najpierw oddaje Bogu chwałę za Jego łaskę, a potem czerpie z niej pociechę. Tędy prowadzi droga do pokoju: zacznij od uwielbienia, które jest w Twoim zasięgu. Najpierw błogosław Boga, a potem możesz słusznie uznać siebie za osobę obdarzoną błogosławieństwem.

Dawid mówi: „Pan jest moją mocą i tarczą”. Bóg dodaje mu sił, by mógł wytrwać we wszystkich obowiązkach i cierpieniach, a także chroni go przed złymi zamiarami wrogów. Dawid obrał Pana za swoją moc i tarczę. Zawsze doświadczał wierności Boga i jest pewien, że Bóg pozostanie wierny.

Dawid mówi też z własnego doświadczenia: „Moje serce Mu zaufało i otrzymałem pomoc”. Ma na myśli to, że Bóg wielokrotnie pomagał mu w przeszłości, a nawet samo zaufanie Bogu wspierało go, gdy czekał. Wiara sama w sobie często jest prawdziwą podporą dla zniechęconej duszy, zwłaszcza gdy pomoc wydaje się odległa.

Z tego doświadczenia Dawid wyciąga dwa wnioski. Najpierw mówi: „Moje serce bardzo się raduje”. Radość wierzącego jest głęboko zakorzeniona w sercu, podczas gdy głupiec może śmiać się na zewnątrz, a w środku pozostawać smutny. Prawdziwa wiara z czasem prowadzi do wielkiej radości i pokoju płynących z zaufania Bogu. Po drugie, Dawid mówi, że chwała należy się Bogu: „Będę Go wysławiał moją pieśnią”. Wdzięczność powinna znaleźć wyraz i jest to najmniej, co możemy uczynić. Zachęca ona również innych, by zaufali Bogu.

Dawid raduje się także błogosławieństwem, które wszyscy ludzie Boga otrzymują przez Chrystusa. „Pan jest ich mocą” — mówi, i nie chodzi tylko o niego, lecz o moc każdego wierzącego. Święci cieszą się zarówno z pociechy, której doświadczają sami, jak i z pociechy innych. Tak jak światło słońca nie słabnie, gdy dzieli się nim więcej osób, tak Boża przychylność nie staje się mniejsza, gdy Bóg obdarza nią wielu. Na tym polega część naszej wspólnoty ze wszystkimi świętymi: Bóg jest ich mocą i naszą, a Chrystus jest ich Panem i naszym (List do Kolosan 1:2).

Bóg jest mocą całego Izraela, ponieważ jest mocą, która przynosi ocalenie Jego pomazańcowi, czyli Dawidowi, zapowiadającemu Chrystusa, który miał przyjść. Bóg umacniał Dawida, ich króla, a przez to umacniał całe królestwo, gdy Dawid staczał jego boje. Dawid nazywa siebie pomazańcem Boga, ponieważ szczególne wybranie, które otrzymał, wzbudzało zazdrość jego wrogów i sprawiało, że potrzebował Bożej ochrony. W pełniejszym sensie słowa te wskazują na Chrystusa, Mesjasza i Pomazańca Bożego. Bóg był dla Chrystusa mocą, która niosła Mu ocalenie, przygotowała Go do Jego dzieła i przeprowadziła Go przez nie (Księga Psalmów 89:21; Księga Izajasza 49:5; Księga Izajasza 50:7, 9). W ten sposób Bóg staje się mocą wszystkich świętych. Umocnił Głowę Kościoła, a za Jej pośrednictwem daje siłę wszystkim członkom (Księga Psalmów 68:28; Księga Psalmów 80:17, 18).

Dawid kończy krótką, lecz pełną treści modlitwą za lud Boży. Modli się za Izrael, mówiąc nie „mój lud”, choć był to jego lud, lecz „Twój lud”. To, że lud ten należy do Boga jest Dawidowi bliższe sercu niż jego własny interes. Mocnym błaganiem są słowa: „Jesteśmy Twoim ludem”, podobnie jak: „Należę do Ciebie, ocal mnie” (Księga Izajasza 64:9; Księga Izajasza 63:19). Lud Boży jest Jego dziedzictwem, drogim i cennym dla Niego.

Dawid prosi dla nich o cztery rzeczy. Prosi, by Bóg ocalił ich od wrogów i niebezpieczeństwa. Prosi, by Bóg obdarzył ich wszelkim dobrem płynącym z Jego przychylności i wierności obietnicom. Prosi, by Bóg ich karmił i zapewniał im obfitość, zwłaszcza obfitość Jego słowa i nabożeństw, które są pokarmem dla duszy. Na marginesie podano również: „rządź nimi”. Oznacza to, by Bóg właściwie kierował ich planami i działaniami oraz tak rozporządzał ich sprawami, aby służyły dobru. Dawid prosi też, by Bóg dał im pasterzy i przywódców, którzy będą pełnić swoje obowiązki z mądrością i roztropnością.

Na koniec Dawid prosi, by Bóg podniósł ich na zawsze. Chce, by zostali podźwignięci z utrapień, ale patrzy też poza ówczesny czas ku całemu ludowi Bożemu w każdym pokoleniu, aż po kres. Prosi, by zostali wzniesieni do chwalebnego królestwa Boga, wysoko, aż do nieba. Tylko tam święci zostaną podniesieni na zawsze i już nigdy nie upadną ani nie zostaną przygnieceni. Ci, których Bóg karmi i prowadzi, a którzy są gotowi, by On ich nauczał, prowadził i nimi kierował, zostaną ocaleni, pobłogosławieni i podniesieni na zawsze.