Księga Psalmów 28:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid modli się z wielką żarliwością. Prosi Boga, by go wysłuchał, gdy znalazł się w trudnej sytuacji (Księga Psalmów 28:1–2). Zwróć uwagę na jego wiarę: nazywa Pana swoją skałą. Ufa Bożej mocy i na niej polega, jak ktoś, kto buduje na solidnej skale.

Widać też, jak bardzo mu się spieszy. „Do Ciebie wołam” — mówi, jak człowiek, który zaraz zatonie, jeśli pomoc nie nadejdzie szybko. Pragnie odpowiedzi, a nie milczenia. Prosi Boga, by przemówił do niego słowami dobrymi i niosącymi pociechę (Księga Zachariasza 1:13), a także by stanął w jego obronie i zarządził wybawienie.

Dawid podaje dwa powody swojej modlitwy. Po pierwsze, gdyby Bóg milczał, Dawid popadłby w głęboką rozpacz. Gdyby Bóg nie okazał mu łaski, byłby jak ci, którzy schodzą do grobu, a według niektórych — nawet do piekła. Dla człowieka wiernego Bogu niewiele jest rzeczy boleśniejszych niż utrata poczucia Bożej przychylności i świadomość, że Bóg nie jest z niego zadowolony.

Po drugie, Dawid ma uzasadnioną nadzieję, że Bóg odpowie. Mówi, że wyciąga ręce ku Bojej świętej wyroczni, czyli z gorącym oczekiwaniem wypatruje słowa pokoju. Wyrocznią nazywano najświętsze miejsce, gdzie znajdowały się Arka i przebłagalnia. Mówiono, że Bóg mieszka tam pośród cherubów i przemawia do swojego ludu (Księga Liczb 7:89). To miejsce wskazywało na Chrystusa, ku któremu powinniśmy zwracać się po każdy dobry dar od Boga. Wskazuje również na niebo (List do Hebrajczyków 9:24) i przypomina, by oczekiwać odpowiedzi od Boga, naszego Ojca w niebie. Pismo Święte nazywa się także wyrocznią Bożą. Powinniśmy więc modlić się, mając je przed oczami i serca utkwione w nadziei, którą daje.

Dawid prosi też, by nie zaliczono go do grona niegodziwych (Księga Psalmów 26:9). W istocie mówi: „Nie pociągaj mnie razem z ludźmi niegodziwymi i czyniącymi zło” (Księga Psalmów 28:3). Chce, by Bóg uchronił go przed ich zasadzkami, bo ludzie ci mówią życzliwie, choć mają złe zamiary. Mogą prawić mu pochlebstwa, a jednocześnie planować kłopoty, a nawet zgubę. Dawid prosi, by nie dał się wciągnąć w ich knowania, bo nie mogą mieć władzy ani odnieść sukcesu bez przyzwolenia z góry.

Prosi też, by Bóg uchronił go przed ich grzechem. Nie chce, by fałszywe argumenty ani pokusy odciągnęły go od świętego miejsca, w którym pragnie przebywać przez całe życie, i skłoniły do złych czynów (Księga Psalmów 141:4). Nie chce zostać sam sobie i dla bezpieczeństwa uciekać się do nieuczciwych i zdradzieckich metod — takich samych, jakimi tamci posługują się, by doprowadzić innych do zguby. Ludzie prawi obawiają się zejścia na drogę grzeszników, a nawet najlepsi wiedzą, jak łatwo można zboczyć z właściwej ścieżki. Dlatego wszyscy powinniśmy prosić Boga, by przez swoją łaskę nas strzegł i pomagał nam zachować prawość.

Dawid prosi również, by Bóg uchronił go przed losem ludzi niegodziwych. Mówi: „Nie pociągaj mnie razem z czyniącymi zło, bo nie należę do tych, którzy mówią o pokoju, choć w sercu mają wojnę”. Ci, którzy nie uczestniczą w grzechach grzeszników, mogą mieć nadzieję, że nie podzielą także ich kar (Apokalipsa św. Jana 18:4).

Następnie Dawid prosi o sprawiedliwy sąd nad czyniącymi zło (Księga Psalmów 28:4): „Odpłać im według ich czynów”. Nie jest to wyraz gniewnej chęci zemsty ani sprzeciw wobec modlitwy za nieprzyjaciół. Pokazuje, że Dawid nie chce mieć z takimi ludźmi nic wspólnego. Widać w tym również jego gorliwość o Bożą sprawiedliwość w rządzeniu światem. Grzesznicy postępują tak, jakby wszystko było w porządku, i sami się usprawiedliwiają. Dawid prosi więc Boga, by odpłacił im zgodnie z ich czynami i ujawnił, jak złudna jest ich pewność siebie (Księga Psalmów 94:1–2).

Ta modlitwa wskazuje też na to, że Bóg we właściwym czasie odpłaci każdemu zatwardziałemu grzesznikowi stosownie do jego winy. Jeśli człowiek nie odwróci się od zła przez pokutę, z pewnością nadejdzie dzień rozrachunku. Dotyczy to szczególnie tych, którzy niszczą innych: mówią bliźnim o pokoju, lecz w sercu mają zło. Dawid prosi: „Niech grabieżca zostanie ograbiony, a zdrajca potraktowany zdradziecko” (Księga Izajasza 33:1; Apokalipsa św. Jana 18:6; Apokalipsa św. Jana 13:10). Bóg osądzi nie tylko to, co ci ludzie zrobili, lecz także to, co zamierzali zrobić. Rozważy ich złe plany tak samo jak ich czyny.

Jeśli Bóg w ten sposób osądzi niegodziwych, z pewnością podobnie postąpi ze sprawiedliwymi. Nagradzać będzie nie tylko dobro, które udało im się uczynić, lecz także to, które chcieli uczynić, nawet jeśli nie zdołali go dokończyć.

Na koniec Dawid mówi, że tych ludzi czeka zagłada, ponieważ lekceważą Boga i Jego dzieła (Księga Psalmów 28:5). Nie zwracają uwagi na to, co uczynił Pan, ani na dzieła Jego rąk, przez które daje się poznać i przemawia do ludzi. Z powodu tak zatwardziałej i obojętnej postawy Bóg zniszczy ich w tym życiu i w przyszłym, a nie pomoże im się odbudować. Uporczywe odmawianie dostrzegania Bożych dzieł prowadzi do zguby.

Dlaczego ludzie wątpią w istnienie Boga albo w to, jaki On jest? Bo nie zastanawiają się naprawdę nad Jego dziełami, które ukazują Jego chwałę i w których wyraźnie widać Jego niewidzialne przymioty. Dlaczego zapominają o Bogu i żyją tak, jakby Go nie było — posuwając się nawet do obrażania Go i buntu przeciw Niemu? Bo nie rozmyślają o znakach Jego gniewu, objawiającego się z nieba przeciw wszelkiej bezbożności i nieprawości ludzi.

Dlaczego wrogowie Boga nienawidzą Jego ludu, prześladują go i knują przeciw niemu? Bo nie zwracają uwagi na dzieła, których Bóg dokonał dla swojego Kościoła, pokazując, jak bardzo jest on dla Niego cenny (Księga Izajasza 5:12). Śpiewając ten psalm, powinniśmy umacniać się przeciw każdej pokusie, by przyłączyć się do ludzi czyniących zło. Powinniśmy też wzmacniać serca na wypadek wszelkich trudności, którymi ci sami ludzie mogą nam grozić.