Księga Psalmów 26:6 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid podaje kolejny dowód swojej prawości: okazuje szczere umiłowanie oddawania czci Bogu, troskę o nie i radość, jaką mu ono dawało. Obłudników także można spotkać na nabożeństwach, tak jak dumny faryzeusz przyszedł do świątyni się modlić wraz ze skruszonym celnikiem. Szczerym usposobieniem wyróżnia się jednak ten, kto uczestniczy w ustanowionych przez Boga praktykach kultu, jak mówi o sobie Dawid (Księga Psalmów 26:6–8).

Dawid mówi: „Obmyję ręce na znak niewinności”. Nie tylko unikał grzesznego towarzystwa, lecz także strzegł się skazy grzechu, bo zbliżał się do ołtarza Boga. Najpierw obmywa ręce, a potem obchodzi ołtarz, świadomy, że inaczej nie będzie tam mile widziany. Przypomina to nakaz, by człowiek najpierw zbadał samego siebie, a potem spożywał (Pierwszy List do Koryntian 11:28). Słowa Dawida wskazują zarówno na stałe przygotowanie, jak i na przygotowanie, które trzeba podjąć tu i teraz.

Mówiąc: „Obmyję ręce na znak niewinności”, ma na myśli przede wszystkim trwały nawyk strzeżenia się grzechu. Chce zachować czyste sumienie, wolne od martwych uczynków, które je kalają i powstrzymują człowieka przed zbliżeniem się do Boga. Przypomina to słowa z Księgi Psalmów 24:3–4. Chodzi też o praktyczne, bieżące oczyszczenie. Słowa te nawiązują do obmywania się przez kapłana przed służbą w przybytku (Księga Wyjścia 30:20–21). Dawid nie był kapłanem, ale pragnął uchwycić prawdziwe znaczenie tego obrzędu, którego powinien szukać każdy, kto oddaje cześć Bogu.

Przygotowując się do poważnego oddawania czci Bogu, nie wystarczy twierdzić, że nie jesteśmy winni jawnego niedowiarstwa ani obłudy. Obmycie rąk opisane w Księdze Powtórzonego Prawa 21:6 było znakiem niewinności wobec oskarżenia, ale potrzebujemy również oczyścić się ze skaz wciąż obecnego grzechu. Oznacza to ponowne okazanie skruchy i świeże zaufanie do krwi Chrystusa, która oczyszcza sumienie i przynosi mu ukojenie. Kto został obmyty, czyli usprawiedliwiony, nadal potrzebuje obmywać sobie nogi, jak powiedział Jezus (Ewangelia Jana 13:10). Człowiek, któremu przebaczono, jest rzeczywiście oczyszczony przed Bogiem, a jego grzechy nie będą poczytane przeciwko niemu.

Dawid z pilnością i powagą oddawał też cześć Bogu: „Obejdę Twój ołtarz”. Słowa te zdają się odnosić do kapłanów obchodzących ołtarz podczas składania ofiary. Prawdopodobnie wierni robili podobnie, choć z pewnej odległości. Był to wyraz skupienia i pełnej czci służby. Dawid, człowiek wysoko postawiony, zajęty pracą i wojną, nie uważał, że nie wypada mu znaleźć się w tłumie wokół Bożego ołtarza. Miał na to czas i robił na to miejsce w swoim życiu.

Cały lud Boży przychodzi do Bożego ołtarza, posłuszny Jego nakazowi i szukający Jego przychylności. Chrystus jest naszym ołtarzem, choć nie w taki sam sposób jak ołtarz Prawa Mojżeszowego, z którego spożywano pokarm. To ołtarz, z którego spożywamy i dzięki któremu żyjemy (List do Hebrajczyków 13:10). Pięknym widokiem jest ołtarz Boży otoczony przez wiernych, a także nasza obecność pośród nich.

We wszystkim, co robił podczas oddawania czci Bogu, Dawid miał na celu Jego chwałę i dziękczynienie. Uważał miejsce kultu za miejsce, w którym przebywa Boża chwała (Księga Psalmów 26:8). Dlatego zabiegał tam o to, by oddawać Bogu cześć i należną Jego imieniu chwałę, rozgłaszając z dziękczynieniem wszystkie Jego cudowne dzieła. Pełne łaski dzieła Boga są zdumiewające i budzą zarówno wdzięczność, jak i podziw. Powinniśmy o nich opowiadać, by oddawać chwałę Bogu i pobudzać innych do wychwalania Go.

Dawid robił to wszystko z radością, z prawdziwej miłości do Boga i do ustanowionych przez Niego praktyk kultu. Odwołuje się do samego Boga: „Panie, wiesz, jak umiłowałem miejsce, gdzie mieszka Twoja chwała” (Księga Psalmów 26:8). Chodzi o przybytek, w którym Bóg objawiał swoją obecność pośród ludu i przyjmował jego uwielbienie. Zdarzało się, że prześladowania zmuszały Dawida do ucieczki na ziemie pogańskie. Być może właśnie to przedstawiano jako jego winę (Pierwsza Księga Samuela 20:27). Dawid mówi jednak w istocie: „Nawet jeśli nie mogę tam przychodzić, kocham to miejsce. Jestem tam sercem i cierpię, bo nie mogę tam być”.

Wszyscy, którzy prawdziwie kochają Boga, kochają też oddawanie Mu czci, bo ukazuje ono Jego chwałę i daje nam sposobność, by Go uczcić. Pan Jezus kochał chwałę swego Ojca i za cel obrał sobie oddawanie Mu czci. Umiłował miejsce, w którym mieszka Bóg, czyli Kościół pośród ludzi, i oddał za niego siebie, aby go budować i uświęcać. Ci, którzy kochają wspólnotę z Bogiem i czerpią radość ze zbliżania się do Niego, znajdują w tym trwałą radość, kojące potwierdzenie swojej prawości i piękną zapowiedź wiecznego szczęścia.

Po ukazaniu swojej prawości Dawid z pokorną ufnością modli się, by nie spotkał go los bezbożnych (Księga Psalmów 26:9–10). Prosi: „Nie zaliczaj mojej duszy do grona grzeszników”. Najpierw opisuje tych grzeszników jako ludzi w tak opłakanym położeniu, że nie chciałby, aby spotkało ono nawet jego najgorszego wroga. To ludzie żądni krwi, winni rozlewu krwi, których ręce pełne są złych czynów. Nawet jeśli korzystają ze swojej niegodziwości, bo ich prawa ręka pełna jest łapówek, którymi wypaczają sprawiedliwość, ich położenie wcale się przez to nie poprawia. Człowiek nic nie zyskuje, jeśli zdobędzie świat, a straci duszę.

Dawid obawia się, że spotka go los takich ludzi. Nigdy ich nie kochał ani nie szukał ich towarzystwa za życia, może więc z ufnością modlić się, by po śmierci nie podzielić ich losu. Wkrótce nasze dusze powrócą do Boga, który je dał i znów się o nie upomni (Księga Hioba 34:14). Warto się zastanowić, czy nasze dusze zostaną wtedy zaliczone do grona świętych, czy grzeszników; czy na zawsze znajdziemy się z Panem w „wiązce życia”, jak wierni (Pierwsza Księga Samuela 25:29), czy też zostaniemy zebrani jak chwast przeznaczony na spalenie (Ewangelia Mateusza 13:30).

Śmierć prowadzi nas do naszych bliskich, do tych, których za życia wybraliśmy na swoich, z którymi związaliśmy swój los. Do nich dołączymy po śmierci i spędzimy z nimi wieczność. Balaam pragnął umrzeć jak sprawiedliwi, a Dawid lękał się śmierci, która spotyka bezbożnych. Jeśli i my mamy takie pragnienie i według niego żyjemy, będziemy szczęśliwi na wieki.

Ci, którzy nie chcą uczestniczyć w radości grzeszników ani zasiadać do ich wystawnych uczt, mogą też z wiarą modlić się, by nie dzielić ich cierpienia ani nie pić z ich kielicha, kielicha drżenia.

Następnie Dawid z pokorną ufnością zwraca się ku łasce Boga (Księga Psalmów 26:11–12). Przyrzeka, że z pomocą Boga będzie nadal postępować właściwie. „Co do mnie, bez względu na to, co robią inni, będę postępować nienagannie”. Kiedy sumienie może uczciwie zaświadczyć, że postępowaliśmy uczciwie, ta pociecha powinna dodawać nam sił, by dalej trzymać się tej drogi.

Dawid prosi też o łaskę Bożą, czyli niezasłużoną pomoc, która daje mu siłę i pociechę: „Wyrwij mnie z rąk moich wrogów i okaż mi miłosierdzie, w życiu i w śmierci”. Nawet jeśli jesteśmy przekonani o własnej prawości, nadal musimy polegać na Bożym miłosierdziu i na odkupieniu, którego dokonał dla nas Chrystus. Powinniśmy modlić się, by otrzymać dobrodziejstwa tego miłosierdzia.

Dawid czerpie również pociechę ze swojej niezachwianej postawy: „Moja stopa stoi na równym gruncie, nie potknę się ani nie upadnę”. Mówi jak człowiek, którego postanowienie, by iść za Bogiem i żyć pobożnie, jest trwałe i nie może zostać zachwiane przez pokusy świata. Ufa też, że pociecha płynąca z Bożej łaski jest niezachwiana i nie zniweczą jej trudności tego świata.

Na koniec Dawid spodziewa się, że będzie miał za co chwalić Pana. Wierzy, że Bóg da mu powód do uwielbienia, serce gotowe do chwalenia Go, a także kolejną sposobność, by wielbić Boga pośród Jego ludu, nawet jeśli teraz nie może uczestniczyć w publicznym kulcie. Ci, którzy unikają zgromadzenia złoczyńców, dołączą do wspólnoty sprawiedliwych i będą razem z nimi wielbić Boga. Dobrze jest chwalić Boga w dobrym towarzystwie, a im liczniejsze jest to grono, tym lepiej, bo przypomina ono trochę niebo.