Księga Psalmów 25:8 – znaczenie i zastosowanie

Boże obietnice przeplatają się tu z modlitwami Dawida. We wcześniejszej części psalmu pojawiło się wiele próśb i wiele kolejnych znajdzie się w dalszej części. W środku Dawid zatrzymuje się, by rozważyć Boże obietnice, i dzięki mocnej wierze czerpie z nich pociechę, jak z obfitego, sycącego pokarmu.

Boże obietnice są nie tylko najlepszym oparciem dla modlitwy, bo pokazują nam, o co prosić, i umacniają naszą wiarę oraz nadzieję. Same w sobie są również pewnego rodzaju odpowiedzią na modlitwę. Jeśli modlimy się zgodnie z Bożą obietnicą, możemy odczytać ją jako Bożą odpowiedź. Powinniśmy wierzyć, że nasza modlitwa została wysłuchana, bo Bóg dotrzyma obietnicy.

Pośród tych obietnic pojawia się jednak nagle jedna prośba, która naturalnie pasowałaby po wersecie 7: „Przebacz moją winę” (Księga Psalmów 25:11). Modlitwy o przebaczenie nigdy nie są nie na miejscu. Grzech wkrada się we wszystko, co robimy, dlatego prośby o przebaczenie powinny towarzyszyć całemu naszemu oddawaniu czci Bogu.

Dawid podaje dwa powody tej prośby. Pierwszy jest całkiem naturalny: „Ze względu na swoje imię przebacz moją winę”, bo Bóg objawił się jako łaskawy i miłosierny, przebaczający winy, i czyni to dla swojej chwały, ze względu na swoją obietnicę i dla samego siebie (Księga Izajasza 43:25). Drugi powód jest zaskakujący: „Przebacz moją winę, bo jest wielka”. Im większy grzech, tym większą cześć oddaje się Bożemu miłosierdziu, gdy Bóg go przebacza. Chwałą wielkiego Boga jest przebaczać wielkie grzechy: winę, bunt i grzech (Księga Wyjścia 34:7).

Jeśli grzech jest wielki, czeka mnie wieczna zguba, chyba że wkroczy nieskończone miłosierdzie i mi przebaczy. Mój grzech jest wielki i widzę jego ogrom. Im wyraźniej dostrzegamy zło naszego grzechu, tym lepiej jesteśmy przygotowani, by szukać u Boga miłosierdzia. Wyznając grzech, powinniśmy mówić wprost o jego powadze.

W tych wersetach znajdują się wielkie i cenne obietnice. Najpierw warto zapytać, komu są dane i kto może oczekiwać, że skorzysta z ich dobrodziejstw. Wszyscy jesteśmy grzesznikami, więc czy możemy liczyć na coś dobrego z ich strony? Tak. „Będzie pouczał grzeszników” (Księga Psalmów 25:8), choć są grzesznikami. Chrystus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, a w tym celu przyszedł także po to, by ich pouczać i wzywać do nawrócenia.

Obietnice te są pewne dla tych, którzy choć byli grzesznikami i zbłądzili, teraz zachowują Boże słowo. Należą do tych, którzy strzegą Jego przymierza i świadectw (Księga Psalmów 25:10), przyjmują Jego przykazania za drogowskaz, a Jego obietnice za swój udział. Wybrali Boga na swojego Boga, więc żyją zgodnie z tą prawdą. Oddali się Mu jako Jego lud i starają się żyć tak, jak przystoi Jego ludowi.

Słabość ludzkiej natury sprawia, że czasem łamią Boże przykazania, ale nie zrywają samego przymierza. Kiedy postępują źle, wracają do Boga w szczerej pokucie. Przez wiarę mocno trzymają się Boga jako swojego Boga. Obietnice te należą również do tych, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:12, 14): uznają Jego wielkość z podziwem, oddają Mu cześć z szacunkiem, chętnie są Mu posłuszni i boją się Go obrazić.

Po drugie, na czym opierają się te obietnice i dlaczego można im ufać? Potwierdzają je dwie rzeczy. Pierwszą jest charakter Boga. Wartość obietnicy zależy od charakteru tego, kto ją składa. Możemy ufać Bożym obietnicom, bo Pan jest dobry i prawy, więc dotrzyma słowa. Jest zbyt dobry, by nas oszukać, i zbyt wierny, by złamać obietnicę. Ten, który obiecał, jest wierny i uczyni to, co zapowiedział. Skoro był dobry, gdy składał obietnicę, będzie też prawy, gdy jej dotrzyma.

Drugim oparciem jest zgodność wszystkiego, co Bóg mówi i czyni, z Jego naturą (Księga Psalmów 25:10). „Wszystkie drogi Pana” oznaczają wszystkie Jego obietnice i wszystkie Jego opatrznościowe działania. Są pełne miłosierdzia i prawdy, tak jak On sam. Wszystko, co Bóg czyni dla swojego ludu, wypływa z miłosiernego zamysłu i prawdziwości Jego obietnic. U podstaw każdego Jego działania leży miłość przymierza. W każdym z nich objawia się Jego miłosierdzie i spełnia Jego słowo.

Jak wielką pociechę daje to Bożemu ludowi! Jakiekolwiek trudności go spotykają, wszystkie drogi Pana są pełne miłosierdzia i prawdy. Stanie się to jasne, gdy dotrze do końca swojej drogi.

Po trzecie, czego dotyczą te obietnice? Jedną z głównych jest obietnica, że Bóg będzie pouczał i prowadził ich drogą obowiązku. Podkreślono ją szczególnie dlatego, że odpowiada na modlitwę Dawida: „Pokaż mi swoje drogi i naucz mnie” (Księga Psalmów 25:4–5). Najwięcej uwagi powinniśmy poświęcać obietnicom, które odpowiadają na nasze obecne potrzeby.

Bóg będzie pouczał grzeszników o drodze, bo są grzesznikami i potrzebują pouczenia. Kiedy dostrzegą swój grzech i zapragną wskazówek, Bóg nauczy ich drogi powrotu do siebie, drogi do trwałego pokoju sumienia i drogi do życia wiecznego. Przez Ewangelię ukazuje tę drogę wszystkim, a przez swojego Ducha otwiera umysł i prowadzi szukających jej grzeszników, którzy pokutują. Diabeł wiedzie ludzi ku piekłu z zawiązanymi oczami, lecz Bóg otwiera im oczy, pozwala widzieć rzeczy takimi, jakie są, i prowadzi ich do nieba.

„Będzie prowadził pokornych”. Bóg pouczy pokornych, czyli tych, którzy mają o sobie niskie mniemanie, ostrożnie podchodzą do zaufania samym sobie, pragną przyjmować pouczenie i szczerze postanawiają podążać za Bożym prowadzeniem. Ich serce mówi: „Mów, Panie, bo Twój sługa słucha”. Bóg będzie ich prowadził zgodnie z Jego prawem, czyli według zasad zapisanych w Jego Słowie. Będzie wskazywał im praktyczną drogę w sprawach grzechu i obowiązku, aby mogli zachować czyste sumienie. Będzie też prowadził ich mądrze, dostosowując pouczenie do ich sytuacji. Z mądrością, delikatnością i współczuciem będzie uczył grzeszników, dając im tyle, ile są w stanie przyjąć.

Bóg będzie uczył ich swojej drogi. Wszyscy prawdziwie wierzący uznają Bożą drogę za swoją i pragną się jej uczyć. Ci, którzy tego pragną, będą pouczani i prowadzeni tą drogą. Tego, kto boi się Pana, Bóg będzie uczył drogi, którą ma wybrać, niezależnie od tego, czy chodzi o drogę wybraną przez Boga, czy przez pobożnego człowieka. Ostatecznie jest to jedno i to samo, bo człowiek bojący się Pana wybiera to, co Mu się podoba. Jeśli wybieramy właściwą drogę, Ten, który pokierował naszym wyborem, pokieruje też naszymi krokami i poprowadzi nas tą drogą. Jeśli dokonujemy mądrych wyborów, Bóg obdarzy nas łaską, byśmy postępowali mądrze.

Kolejna obietnica mówi, że Bóg obdarzy ich wewnętrznym pokojem. „Jego dusza zazna spokoju” albo, jak podaje przypis na marginesie, „zamieszka w dobru” (Księga Psalmów 25:13). Ci, którzy oddają się bojaźni Bożej i pozwalają, by Bóg ich pouczał, zaznają spokoju, chyba że sami ściągną na siebie kłopoty. Dusza uświęcona Bożą łaską, a tym bardziej dusza pokrzepiona Bożym pokojem, zaznaje spokoju. Nawet gdy ciało choruje i cierpi, dusza może trwać w pokoju w Bogu, wracać do Niego i odpoczywać w Nim jak w swoim domu. Wiele rzeczy może odbierać nam spokój, ale przymierze łaski ma dość mocy, by przeważyć je wszystkie i zachować nas w pokoju.

Bóg da im oraz ich potomkom tyle dóbr tego świata, ile będzie dla nich prawdziwie dobre: „Ich potomstwo odziedziczy ziemię”. Po trosce o własną duszę powinniśmy troszczyć się również o nasze dzieci. Bóg ma błogosławieństwo przygotowane dla dzieci prawych. Ci, którzy boją się Boga, odziedziczą ziemię. Będą mieli dość na swoje potrzeby, a wraz z tym zaznają pociechy. Ich dzieci skorzystają z ich modlitw także po ich odejściu.

Bóg wprowadzi ich również w poufną więź z sobą (Księga Psalmów 25:14): „Pan dzieli się swoimi tajemnicami z tymi, którzy się Go boją”. Rozumieją Jego słowo, bo jeśli ktoś chce pełnić wolę Boga, pozna, czy nauka pochodzi od Boga (Ewangelia Jana 7:17). Najlepiej pojmują tajemnicę prawdy ci, którzy przyjmują ją z miłością i doświadczają jej mocy we własnym życiu. Rozumieją również znaczenie Bożych działań i często wyraźniej niż inni dostrzegają, co Bóg czyni w ich życiu. „Czy mam zataić przed Abrahamem to, co zamierzam uczynić?” (Księga Rodzaju 18:17). Bóg nazywa ich przyjaciółmi, a nie sługami, tak jak nazwał Abrahama. Z doświadczenia poznają błogosławieństwa przymierza, czyli wiążącej obietnicy Boga, że zbawi i pobłogosławi swój lud. Poznają też radość więzi, jaką dusze obdarzone łaską mają z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem. Ten zaszczyt jest udziałem wszystkich Jego świętych.