Księga Psalmów 22:9 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Księgi Psalmów 22:9 są cudzą mową. Wers ósmy kończy się dwukropkiem i opisuje szydzących, którzy rozwierają wargi i potrząsają głowami, a dopiero potem pada zdanie: „Zaufał Panu, niech go wyzwoli, niech go wyrwie, jeśli go miłuje.” Kpina bierze to, co w zaufaniu najbardziej kruche, i stawia na widoku, jakby wiara była tylko zakładem o wynik. Ten ból jest tym większy, że wcześniej psalmista woła: „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” i skarży się, że wołanie w dzień i w nocy pozostaje bez odpowiedzi. Szyderstwo trafia więc w otwartą ranę, a nie w spokojne serce. Psalm nie każe jednak wybierać między tym, co słyszy, a tym, co pamięta. Obok kpiny stoi wspomnienie przodków, którzy ufali i zostali uwolnieni, oraz obraz Boga, który był przy nim od łona matki. Najmocniej działa w tym wersie to, że szyderstwo zostaje w pełnym brzmieniu. Psalm nie wycisza go pośpiesznym pocieszeniem, pozwala mu wybrzmieć obok zaufania. Może dlatego ten fragment jest tak bliski ludziom, którzy trwają w wierze, gdy inni podważają jej sens.

Werset „Zaufał Panu, niech go wyzwoli, niech go wyrwie, jeśli go miłuje” nie jest spokojnym zapewnieniem, że ufający uniknie cierpienia. W Księdze Psalmów 22 wypowiadają go szydercy: patrzą na człowieka w skrajnej udręce i używają jego zaufania Bogu przeciwko niemu. Ich słowa brzmią jak pozornie logiczny test: jeśli Bóg naprawdę go kocha, powinien natychmiast go ocalić. Kluczowe rozróżnienie dotyczy głosu mówiącego. Psalmista przytacza szyderstwo, ale go nie potwierdza. Wcześniej mówi o przodkach, którzy zaufali Bogu i zostali uwolnieni; teraz sam doświadcza opuszczenia, wzgardy i braku pomocy. Werset ujawnia więc bolesne napięcie między pamięcią o Bożej wierności a cierpieniem, które zdaje się jej przeczyć. Nie należy zamieniać tej sceny w regułę, że ratunek musi przyjść natychmiast, ani w dowód, że cierpiący utracił Bożą miłość. Psalm pozwala wybrzmieć oskarżeniu, nie rozstrzygając go w tej chwili. Jego szczerość jest częścią wiary: zaufanie nie usuwa lamentu, a cierpienie nie daje szydercom prawa do wydania ostatniego sądu o Bogu ani o człowieku.

Te słowa nie są wyznaniem wiary, lecz kpiną. Wypowiadają je ci, którzy patrzą na cierpiącego i z jego ufności robią powód do żartów. W Księdze Psalmów 22:8 czytamy, że wszyscy, którzy patrzą na psalmistę, szydzą z niego. Sam psalmista mówi w pierwszej osobie, więc w wersecie 9 słyszymy głosy innych. Kpiący zakładają prosty rachunek: jeśli Bóg kocha, wyzwala od razu, a jeśli nie wyzwala, to nie kocha. Ich logika zamienia miłość w obietnicę, którą trzeba spełnić na zawołanie. Wiersz 9 ma jednak w sobie prawdę, którą łatwo przeoczyć. Zaufanie rzeczywiście wiąże człowieka z Bogiem. Psalm nie kończy się na drwinach. Wersety 10 i 11 przypominają, że Bóg prowadził od łona matki. Odpowiedzią na kpinę nie jest więc szybki dowód, lecz pamięć o tym, kto dotąd prowadził. Dla kogoś, kto dziś bywa wyśmiewany za wiarę, to zdanie ma ogromną wagę. Nie każde pytanie o Bożą bliskość ma natychmiastową odpowiedź, a cierpienie nie unieważnia miłości. Ostatnie słowo w tym psalmie nie należy do szyderców.

„Zaufał Panu, niech go wyzwoli, niech go wyrwie, jeśli go miłuje” — w Księdze Psalmów 22:9 słowa te należą do szyderców. Nie są spokojną obietnicą, że Bóg natychmiast ocali każdego cierpiącego. To gorzka kpina skierowana przeciw człowiekowi, który ufa Bogu, a mimo to doświadcza poniżenia i osamotnienia. Psalm nie wygładza tej sprzeczności. Zaczyna się wołaniem: „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?”, a w sąsiednich wersetach wspomina przodków, którzy ufali Bogu i zostali uwolnieni. Teraz cierpiący słyszy, jak właśnie to zaufanie obracają przeciw niemu. Słowa o Bożej miłości stają się w ustach szyderców próbą, której nie może zdać na ich warunkach. Jest w tym wersie przejmująca samotność: człowiek zostaje oceniony przez tych, którzy patrzą, lecz nie widzą jego więzi z Bogiem. Psalm pozwala usłyszeć szyderstwo bez udawania, że nie rani, i nie zamyka modlącego się w jego bólu. Sama skarga pozostaje zwrócona do Boga. Wiara nie oznacza tu braku ciemności; trwa jako więź, która przetrzymuje także słowa rzucane przeciw niej.