Księga Psalmów 22:32 – znaczenie i zastosowanie

Psalm kończy się zdaniem, które brzmi jak świadectwo wypowiedziane po długim płaczu. Wcześniej słyszymy skargę na Boga, który zdaje się milczeć, a teraz pada zapowiedź, że Jego sprawiedliwość zostanie ogłoszona ludowi, który dopiero się narodzi („przyszłemu, a Jego sprawiedliwość ogłoszą ludowi, który się narodzi: Pan to uczynił”, Księga Psalmów 22:32). Ten zwrot ku przyszłości zmienia sposób patrzenia na rozpacz. To, co przeżyte w ciemności, nie zostaje zamknięte w samotności mówiącego. Zdanie „Pan to uczynił” jest krótkie i skromne. Nie tłumaczy wszystkiego ani nie opisuje drogi, którą trzeba było przejść. Wskazuje jedynie źródło tego, co się wydarzyło, i właśnie ta prostota niesie spokój. Psalm pozwala wypowiedzieć wdzięczność tam, gdzie wcześniej były tylko pytania, a w Księdze Psalmów 22:31 potomstwo zapowiada, że będzie służyć Panu i opowiadać o Nim kolejnym pokoleniom. Świadectwo przechodzi z rąk do rąk, zanim ktokolwiek zrozumie je do końca. Tekst nie obiecuje, że każde trudne doświadczenie zakończy się podobnie. Mówi o tym, co zostało uczynione i co będzie ogłoszone, a ta granica jest ważna dla czytającego w bólu. Może jednak być pocieszeniem, że głos żałoby nie musi być ostatnim słowem, choć czas jego ucichnięcia nie zawsze zależy od nas.

Końcowe słowa Psalmu 22 przenoszą uwagę z osobistego wołania ku przyszłym pokoleniom. Werset 32 mówi o ludzie, który dopiero się narodzi, a któremu zostanie ogłoszona sprawiedliwość Boga: „Pan to uczynił”. Nie chodzi tu przede wszystkim o abstrakcyjną naukę o sprawiedliwości, lecz o opowieść o tym, jak Bóg działa i okazuje swoją wierność. Ta formuła przypisuje sprawczość Bogu, nie świadkom, którzy przekazują tę wiadomość. Ważny jest związek z poprzednim wersetem: potomstwo ma służyć Panu i opowiadać o Nim kolejnemu pokoleniu. Wiara nie zostaje więc zamknięta w doświadczeniu jednej osoby ani jednego czasu. To, co Bóg uczynił, staje się świadectwem przekazywanym dalej. Psalm zaczyna się skargą człowieka, który czuje się opuszczony, a kończy zapowiedzią, że przyszli ludzie usłyszą o Bożym działaniu. Ten zwrot nie unieważnia cierpienia ani nie obiecuje, że każde cierpienie szybko ustąpi. W chrześcijańskiej lekturze psalm nabiera szczególnego znaczenia w świetle męki Jezusa, który przywołuje jego początkowe słowa. Jednak finał zachowuje własny akcent: przyszłe pokolenie ma usłyszeć nie o ludzkiej sile, lecz o czynie Pana. Pamięć o Bożej wierności staje się treścią przekazywanej wiary.

Ten werset zamyka długą myśl psalmu. Przyszłe pokolenie ma usłyszeć o Bożej sprawiedliwości, a sedno przekazu mieści się w krótkim zdaniu: „Pan to uczynił”. Wiara przechodzi tu z ust do ust, z jednego pokolenia na kolejne. Treścią tego przekazu jest to, co zrobił Bóg. Na początku psalmista woła we dnie i w nocy, a w tych wersetach Bóg nie odpowiada. Dopiero dalej modlitwa przechodzi w świadectwo, a wersety 28–31 rozszerzają ten obraz na krańce ziemi, plemiona i potomstwo. Tekst nie podaje, kiedy i jak dokładnie nadejdzie odpowiedź, ale pokazuje, na czym ona stoi: na działaniu Pana. Można sobie wyobrazić, że ktoś przez lata opiekuje się chorym rodzicem i rzadko czuje, że robi coś wielkiego. Gdy po latach dziecko opowie o tym, jak ten dom przetrwał trudne czasy, świadectwo trafia do kogoś, kto nie był przy tym obecny. Werset zakłada podobną drogę: opowieść o Bożym działaniu przekracza życie jednego pokolenia. Końcowe słowa psalmu brzmią jak podsumowanie drogi od jęku do chwały. Opowiadanie o Bogu zaczyna się od tego, że to On działa, a ludzie niosą dalej to, co sam uczynił.

Psalm 22 zaczyna się wołaniem człowieka, który nie znajduje odpowiedzi, a kończy spojrzeniem ku pokoleniu, które dopiero się narodzi. W Księdze Psalmów 22:32 przyszli słuchacze mają usłyszeć o sprawiedliwości Boga i o tym, że „Pan to uczynił”. Nie jest to obietnica, że każde cierpienie szybko ustąpi. To świadectwo, że rozpacz nie ma ostatniego słowa w opowieści psalmisty. Sprawiedliwość Boga zostaje ogłoszona jako Jego dzieło, nie jako osiągnięcie człowieka. W sąsiednich wersetach widoczna jest szeroka perspektywa: do Pana zwracają się narody, a służba Jemu trwa przez kolejne pokolenia. Pamięć o Bożym działaniu staje się więc darem przekazywanym dalej, także tym, którzy nie byli świadkami początku tej historii. W tym tkwi cicha powaga końcowego zdania: wiara nie musi wymazywać wcześniejszego wołania ani udawać, że nie było ciemności. Może zachować je w pamięci, a zarazem opowiedzieć, że Bóg działa. Pokolenie, które dopiero przyjdzie, otrzymuje nie gotowe wyjaśnienie każdego bólu, lecz świadectwo nadziei zakorzenionej w Bożej wierności.