Księga Psalmów 22:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś wspólnotowego. Nie jest skierowany do jednej osoby, lecz do tych, którzy się Boga boją, oraz do całego potomstwa Jakuba i Izraela: „Chwalcie Pana wy, którzy się Go boicie, sławcie Go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się Go, całe potomstwo Izraela!” (Księga Psalmów 22:24). Wdzięczność, która wcześniej była cicha, tutaj wychodzi z serca i szuka innych głosów, by wybrzmieć razem. Słowo „bójcie się” może dziś brzmieć obco, bo kojarzy się z lękiem. Obok chwały stoi jednak poważny szacunek wobec Boga, który jest blisko i jest prawdziwie Panem. Ta bojaźń nie odbiera pewności, a raczej ją porządkuje. Warto zauważyć, czym poprzedzone jest to wezwanie. Psalm zaczyna się od pytania o opuszczenie i opisuje noce bez pokoju. Dopiero w następnym wersie pojawia się powód chwały: Bóg nie wzgardził ani nie brzydził się nędzą biedaka i go wysłuchał. Chwała nie zaprzecza więc jękowi, lecz wyrasta z jego przeżycia. Dlatego może być śpiewana w zgromadzeniu obok tych, którzy wciąż niosą własny krzyk.

Księga Psalmów 22:24 łączy wezwanie do uwielbienia z pamięcią o cierpieniu. Psalm zaczyna się skargą człowieka, który woła do Boga, lecz nie doświadcza odpowiedzi. Później prosi o ratunek, a następnie zapowiada, że będzie głosił Boże imię zgromadzeniu. Wezwanie: „Chwalcie Pana wy, którzy się Go boicie” wyrasta więc z lamentu, nie z jego przemilczenia. Kluczowe rozróżnienie dotyczy bojaźni Bożej. W tym wersecie nie oznacza ona przerażenia, które każe uciekać przed Bogiem. Łączy się z oddawaniem Mu chwały i z przynależnością do ludu Jakuba i Izraela. To postawa czci i uznania, że Bóg jest godny uwielbienia także wtedy, gdy człowiek przechodzi przez ucisk. Kolejny werset wyjaśnia podstawę tego wezwania: Bóg nie wzgardził nędzą biedaka, nie odwrócił od niego twarzy i wysłuchał jego wołania. Chwała nie unieważnia więc bólu ani nie udaje, że ratunek przyszedł bez zwłoki. Świadczy o tym, że cierpiący nie został odrzucony. W tym psalmie wspólnotowy śpiew staje się odpowiedzią na Bożą wierność wobec człowieka, który wołał z głębi niedoli.

Psalm Dawidowy zaczyna się od krzyku opuszczonego człowieka, a w dalszej części przechodzi w głos pochwały. Księga Psalmów 22:24 zwraca się do tych, którzy boją się Pana, i do całego potomstwa Jakuba oraz Izraela. Wezwanie do chwały nie wyrasta tu z ogólnego optymizmu. Ma oparcie w tym, że Bóg nie wzgardził nędzą biedaka ani nie ukrył przed nim swojego oblicza, co psalm opisuje w następnym wersecie. Warto zauważyć, że bojaźń i chwała stoją w jednym zdaniu. Bojaźń Pana nie wyklucza śpiewu, a szacunek wobec Boga nie milknie w radości. Wierni mają mówić o Nim głośno, nie tylko w prywatnych myślach, i mają robić to razem, jako zgromadzenie. W codziennym życiu wspólnoty oznacza to, że pochwała nie jest dodatkiem na dni, w których wszystko się udaje. Jest sposobem, w jaki ludzie Boży przypominają sobie nawzajem, kim jest ich Bóg, także wtedy, gdy własne doświadczenie wciąż pozostaje niepewne. Dlatego słowa o chwale mają wagę zwyczajną, a nie tylko uroczystą. Psalm nie każe udawać spokoju. Pokazuje jednak, że cierpienie i chwała mogą wybrzmieć w jednym głosie.

Werset „Chwalcie Pana wy, którzy się Go boicie” rozbrzmiewa po wołaniu człowieka, który czuł się opuszczony i prosił o ratunek. Nie zaciera tamtego bólu. Pokazuje, że lament i uwielbienie mogą należeć do tej samej modlitwy, a pamięć o cierpieniu nie musi zamykać serca na Boga. Wezwanie obejmuje potomstwo Jakuba i Izraela: wspólnotę, która rozpoznaje swoją historię przed Bogiem. W dalszych słowach psalmu pojawia się świadectwo, że Bóg nie wzgardził nędzą biedaka i wysłuchał jego wołania. Pochwała wyrasta więc z pamięci o Bogu, który nie odwraca oblicza od cierpiącego. „Bójcie się Go” nie brzmi tu jak nakaz ucieczki przed okrutnym władcą. To wezwanie do czci wobec Boga, któremu należy się miejsce w życiu wspólnoty i w jej opowieści o ocaleniu. Głos, który wcześniej wołał w samotności, staje się głosem pośród zgromadzenia. W Księdze Psalmów 22:24 uwielbienie nie jest zaprzeczeniem nocy. Jest świadectwem, że noc nie ma ostatniego słowa o Bogu.