Księga Psalmów 22:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten sam, który rozpoczął ten psalm wołaniem pełnym bólu — Chrystus w swoim uniżeniu — kończy go triumfalnie. Nie może chodzić o nikogo innego niż Chrystusa w chwale. Tak jak pierwsze słowa skargi wypowiedział Chrystus na krzyżu, tak pierwsze słowa triumfu odnoszą się wyraźnie do Niego: List do Hebrajczyków 2:12 przypisuje Mu słowa o głoszeniu imienia Boga braciom i śpiewaniu Mu chwały pośród zgromadzenia.

Chrystus miał pewność radości, która na Niego czekała. Nie tylko otrzymał odpowiedź na swoje modlitwy, lecz także skargi przemieniły się w Jego ustach w uwielbienie. Widział owoc swojego cierpienia i był w pełni usatysfakcjonowany. Tę samą pewność zwycięstwa słyszymy w Jego ostatnich słowach na krzyżu: „Dokonało się”. Pięć rzeczy opisanych w tym fragmencie przynosiło Mu radość i było źródłem triumfu pośród cierpienia.

Po pierwsze, na świecie miała powstać wspólnota wierzących, a wszyscy, których Bóg odwiecznie Mu powierzył, mieli w wyznaczonym przez Boga czasie zostać do Niego zgromadzeni. Zapowiada to słowo o ujrzeniu potomstwa (Księga Izajasza 53:10). Chrystusa cieszyła myśl, że przez głoszenie imienia Boga i prostą, wierną prawdzie wieczną Ewangelię wielu zostanie prawdziwie powołanych do Niego i do Boga przez Niego. W tym celu posłużył się sługami, którzy mieli nieść tę naukę po całym świecie. Ich dzieło było tak ściśle związane z Jego dziełem, że można je było uznać za Jego własne. Ich przesłanie jest Jego przesłaniem, a przez nich Chrystus głosi imię Boga.

Cieszyło Go również to, że powołani wejdą z Nim w bliską, pełną miłości relację jako Jego bracia. Nie wstydzi się tak ich nazywać, lecz raduje się tym. Należą do nich nie tylko wierzący Żydzi, Jego własny lud, ale też poganie, którzy stali się współdziedzicami i członkami tego samego ciała (List do Hebrajczyków 2:11). Chrystus jest naszym starszym bratem. Troszczy się o nas i zaopatruje nas, a także oczekuje, że nasze serce zwróci się ku Niemu i będzie gotowe poddać się Jego władzy.

Widział także, że ci bracia zgromadzą się we wspólnocie — w wielkim zgromadzeniu. Jest nią Kościół powszechny, cała rodzina nosząca Jego imię, w której gromadzą się i jednoczą rozproszone dzieci Boże (Ewangelia Jana 11:52; List do Efezjan 1:10). Będą też zbierać się w mniejszych wspólnotach, należących do tego większego ciała, na licznych nabożeństwach. W tych zgromadzeniach będzie widoczna chrześcijańska wiara, a życie Kościoła będzie podtrzymywane i umacniane.

Widział też, że ludzie ci zostaną zaliczeni do potomstwa Jakuba i Izraela (Księga Psalmów 22:23). Choć będą poganami, spocznie na nich błogosławieństwo Abrahama (List do Galatów 3:14). Otrzymają przybrane synostwo, chwałę, przymierza i służbę Bożą — tak jak Izrael według ciała (List do Rzymian 9:4; List do Hebrajczyków 8:10). Kościół Ewangelii jest nazwany Izraelem Bożym (List do Galatów 6:16).

Po drugie, Bóg miał zostać przez ten Kościół wielce uczczony i otoczony chwałą w Chrystusie. Chwała Ojca zawsze była celem całego dzieła Chrystusa (Ewangelia Jana 17:4), a szczególnie Jego cierpienia, na które wkroczył z modlitwą: „Ojcze, otocz chwałą swoje imię” (Ewangelia Jana 12:27–28). Chrystus z radością patrzył naprzód, ku chwili, gdy Bóg zostanie uwielbiony przez zgromadzony wokół Niego Kościół, powołany właśnie po to, by być dla Boga chlubą i chwałą.

Chrystus przez swoich sług głosi braciom imię Boga, przemawiając do nich niejako w imieniu Boga. Następnie przez nich, jako przez głos zgromadzenia zwrócony ku Bogu, imię Boga jest wysławiane. Niech chwalą Go wszyscy, którzy się Go boją — każdy prawdziwy Izraelita (Księga Psalmów 22:23; zob. Księga Psalmów 118:2–4; Księga Psalmów 135:19–20). Zadaniem chrześcijan, zwłaszcza podczas wspólnego uwielbienia, jest chwalenie i uczczenie Boga z pełną czci bojaźnią i szacunkiem dla Jego wielkości. Dlatego tych, którzy są wezwani do chwalenia Boga, wzywa się także do tego, by się Go bali.

Bóg miał też zostać otoczony chwałą w Odkupicielu i Jego dziele. Chrystus chwali Boga w Kościele nie tylko dlatego, że przewodzi zgromadzeniom oddającym Bogu cześć i kieruje ku Niemu każde prawdziwe uwielbienie, lecz również dlatego, że sam jest głównym tematem kościelnej chwały (List do Efezjan 3:21). Całe nasze uwielbienie powinno skupiać się na dziele odkupienia. Mamy wiele powodów do wdzięczności.

Jednym z nich jest to, że Jezus Chrystus został przyjęty przez Ojca w swoim dziele, choć niekiedy obawiał się, że został opuszczony. Bóg nie wzgardził ani nie odrzucił cierpienia Cierpiącego (Księga Psalmów 22:24), czyli cierpiącego Odkupiciela. Przyjął je jako pełną zapłatę za grzech i wystarczającą podstawę, by dać życie wieczne wszystkim wierzącym. Ofiara została złożona za nas, biednych grzeszników, ale Bóg nie wzgardził Tym, który złożył ją za nas. Nie odwrócił się od Niego. Gdy Chrystus wołał do Boga, a Jego krew wołała o pokój i przebaczenie dla nas, Bóg Go wysłuchał. To powinno pobudzać nas do wdzięczności. Ci, którzy mieli poczucie, że ich modlitwy zostały zlekceważone, jeśli nie przestaną się modlić i cierpliwie czekać, przekonają się, że ich modlitwa nie była daremna.

Kolejnym powodem jest to, że Chrystus będzie kontynuował swoje dzieło i doprowadzi je do końca. Mówi, że wypełni swoje śluby (Księga Psalmów 22:25). Obiecał doprowadzić wielu synów do chwały, więc w pełni zrealizuje tę obietnicę i nie utraci żadnego z nich.

Po trzecie, wszyscy pokorni i bogobojni znajdą w Nim pełnię i szczęście (Księga Psalmów 22:26). Jezusowi przynosiło pociechę w cierpieniu to, że wszyscy prawdziwie wierzący będą dzięki Niemu i w Nim doświadczać trwałego pocieszenia. Ubodzy w duchu zostaną ubogaceni duchowymi błogosławieństwami, a głodni zostaną nasyceni dobrem. Skoro ofiara Chrystusa została przyjęta, wierzący będą się nią karmić, tak jak lud pod Prawem spożywał ofiary wspólnotowe i miał udział w tym, co ofiarowano na ołtarzu.

Pokorni będą jedli i zostaną nasyceni. Będą spożywać chleb życia i z zapałem przyjmować naukę o pośrednictwie Chrystusa, czyli o Jego dziele, przez które Bóg i ludzie zostają pojednani. Ta nauka jest pokarmem i napojem dla duszy, która zna swoją potrzebę. Ci, którzy łakną i pragną sprawiedliwości w Chrystusie, otrzymają wszystko, czego potrzebują, by znaleźć nasycenie i pokój. Nie będą już trudzić się, jak dawniej, dla tego, co nie może nasycić.

Ci, którzy wiele się modlą, będą też obficie dziękować. Szukający Pana będą Go chwalić, bo dzięki Chrystusowi mogą być pewni, że Go znajdą. Już w czasie poszukiwania mają powód, by chwalić Go z nadzieją. Im gorliwiej Go szukają, tym bardziej ich serca otwierają się na uwielbienie, gdy Go znajdą.

Dusze, które do Niego należą i są Mu oddane, będą szczęśliwe przy Nim na wieki: „Twoje serce będzie żyło na wieki”.

Ludzie łagodni, znajdujący nasycenie w Chrystusie i nieustannie szukający Boga, mogą mieć pewność, że cokolwiek stanie się z ich ciałem, ich serce będzie żyło na wieki. Dary łaski i pociecha, których doświadczają teraz, osiągną pełnię w życiu wiecznym. Chrystus powiedział: „Ponieważ Ja żyję, i wy będziecie żyć” (Ewangelia Jana 14:19). Ich życie będzie więc równie pewne i trwałe jak Jego życie.

Ten fragment uczy również, że Kościół Chrystusa, a wraz z nim królestwo Boga pośród ludzi, rozprzestrzeni się aż po najdalsze zakątki ziemi i obejmie ludzi wszystkich narodów. Sięgnie daleko, jak zapowiadają kolejne wersety (Księga Psalmów 22:27–28). Przez długi czas Żydzi byli jedynym ludem, który otwarcie wyznawał Boga. Teraz jednak zostaną przyjęci także poganie, narody, bo mur oddzielający ich od siebie zostanie zburzony. Najpierw wspomną o Panu, a potem do Niego powrócą. Uważne zastanowienie jest pierwszym krokiem ku prawdziwemu nawróceniu i dobrym krokiem. Najpierw trzeba się zastanowić, a potem zawrócić. Syn marnotrawny najpierw oprzytomniał, a dopiero potem poszedł do ojca.

Potem zostaną przyjęci do wspólnoty z Bogiem i do zgromadzeń, które Mu służą: „Będą oddawać Ci pokłon”. W każdym miejscu będzie składane Bogu kadzidło (Księga Malachiasza 1:11; Księga Izajasza 66:23). Ci, którzy zwracają się do Boga, będą też gorliwie oddawać Mu cześć. Wszystkie narody mają powód, by uczcić Boga, bo „królestwo należy do Pana” (Księga Psalmów 22:28). Należy wyłącznie do Niego, a Jego władza rozciąga się nad wszystkim. Królestwo stworzenia należy do Pana, Boga Jahwe, a Jego opatrzność sprawuje władzę pośród narodów. Dlatego jesteśmy zobowiązani oddawać Mu cześć. Wiara chrześcijańska ma przywracać religię naturalną wraz z jej podstawowymi prawdami i obowiązkami. Chrystus umarł, aby pojednać nas z Bogiem, który nas stworzył i od którego się odwróciliśmy, oraz przywrócić naszą należną Mu wierność. Królestwo łaski należy do Pana Chrystusa. Jako Pośrednik, Ten, który stoi między Bogiem a ludźmi, został ustanowiony władcą nad narodami i Głową wszystkiego dla dobra swojego Kościoła. Dlatego każdy język powinien wyznać, że On jest Panem.

Królestwo to obejmie także ludzi z każdej warstwy społecznej, jak mówi Księga Psalmów 22:29. Wysoko i nisko urodzeni, bogaci i ubodzy, słudzy i wolni — wszyscy spotykają się w Chrystusie. Chrystus odbierze cześć od wielu wpływowych ludzi. Ci, którzy opływają w dostatki i żyją w bogactwie oraz władzy, będą jeść i oddawać Mu cześć. Nawet ci, którzy zasiadają przy suto zastawionych stołach, będą błogosławić Pana, swojego Boga, za pomyślność i obfitość. Ubodzy również otrzymają Jego Ewangelię. Ci, którzy schodzą do prochu i w nim zasiadają (Księga Psalmów 113:7), ledwie wiążąc koniec z końcem, pokłonią się przed Nim — przed Panem Jezusem, który za zaszczyt uważa bycie Królem ubogiego (Księga Psalmów 72:12), a którego opieka szczególnie zjednuje Mu ich wierność.

Można to rozumieć także szerzej jako odniesienie do ludzi umierających, biednych i bogatych. Zastanówmy się więc nad naszym położeniem. Zmierzamy ku prochowi, na który zostaliśmy skazani i w którym wkrótce spoczniemy. Nie potrafimy sami zachować życia własnej duszy. Nie jesteśmy w stanie na długo zapewnić sobie doczesnego życia ani dać sobie życia duchowego i wiecznego. Dlatego pokłon przed Panem Jezusem i oddanie się Mu jako Jego poddani i czciciele są zarazem naszym wielkim obowiązkiem i wielką korzyścią. To jedyny pewny sposób, by znaleźć szczęście, gdy zejdziemy do prochu. Skoro nie potrafimy sami zachować życia własnej duszy, mądrość podpowiada nam, by w posłuszeństwie i wierze powierzyć ją Jezusowi Chrystusowi, który może ją zbawić i zachować przy życiu na wieki.

Kościół Chrystusa, a wraz z nim Królestwo Boże pośród ludzi, przetrwa aż do końca, przez wszystkie wieki. Życie ludzkie trwa z pokolenia na pokolenie, tak że jedno pokolenie odchodzi, a następne przychodzi na świat. Chrystus odbierze cześć od tych, którzy opuszczają ten świat, jak mówi Księga Psalmów 22:29. Dobrze jest umrzeć, składając pokłon Chrystusowi. Błogosławieni są umarli, którzy umierają w Panu. Chrystus odbierze też cześć od tych, którzy przychodzą na świat, jak mówi Księga Psalmów 22:30.

Potomstwo będzie Mu służyć. Zawsze będzie istniał lud, który będzie podtrzymywał wspólne oddawanie Mu czci, wyznawał wierność Jemu jako swojemu Mistrzowi i Panu oraz okazywał ją w życiu. Bóg będzie miał na świecie swój Kościół aż do końca czasu. Aby ta obietnica się spełniła, z pokolenia na pokolenie będą żyć chrześcijanie wyznający wiarę i głosiciele Ewangelii. Nie zabraknie potomstwa, resztki — większej lub mniejszej — której Bóg udzieli łaski, by Mu służyła. Nie zawsze będą to dzieci tych samych wierzących, bo łaska nie przechodzi w dziedzictwie przez więzy krwi, a tekst nie mówi „ich potomstwo”, lecz „potomstwo”. Może być ich niewielu, ale wystarczająco dużo, by zachować ciągłość.

Chrystus uzna ich za swoich. Zostaną zaliczeni do Jego pokolenia. Będzie dla nich tym, kim był dla tych, którzy żyli przed nimi. Jego dobroć wobec Jego ludu nie przeminie wraz z tym pokoleniem, lecz będzie trwała dla jego dziedziców i następców. W miejsce ojców przyjdą dzieci, a wszyscy uznają je za potomstwo, któremu Pan błogosławił (Księga Izajasza 61:9; Księga Izajasza 65:23). Bóg łaskawie uzna pokolenie sprawiedliwych za swój skarb i swoje dzieci.

Będą Mu służyć także przez przekazywanie Jego prawdy tym, którzy przyjdą po nich (Księga Psalmów 22:31). Gdy nadejdzie ich czas, powstaną, by nie tylko podtrzymać wiarę poprzedniego pokolenia i wykonać zadania swojej epoki, lecz także służyć chwale Chrystusa i dobru dusz w przyszłych pokoleniach. Przekażą Ewangelię Chrystusa, ten święty powierzony im skarb, w czystej i nienaruszonej postaci, także ludziom, którzy jeszcze się nie narodzili. Oznajmią im dwie rzeczy. Po pierwsze, że Jezus Chrystus przyniósł wieczną sprawiedliwość. Ta sprawiedliwość, a nie nasza własna, jest podstawą całej naszej nadziei i źródłem całej naszej radości (List do Rzymian 1:16–17). Po drugie, nasze odkupienie przez Chrystusa jest dziełem samego Pana (Księga Psalmów 118:23), a nie czymś, co sami zaplanowaliśmy. Musimy powiedzieć naszym dzieciom, że dokonał tego Bóg. To Jego mądrość ukryta w tajemnicy i Jego ramię, które dało się poznać. Śpiewając o tym, powinniśmy chlubić się imieniem Chrystusa, które góruje nad wszelkim imieniem, sami oddawać Mu cześć, cieszyć się z czci, jaką oddają Mu inni, i ufać, że gdy będziemy Go wysławiać w niebie, na ziemi nadal będzie istniał lud, który będzie Go chwalił.