Księga Psalmów 22:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset stoi po długim opisie cierpienia, w którym psalmista mówi o spragnionym gardle, o otaczających go psach i o oprawcach dzielących jego szaty. Wtedy pada krótka prośba: „Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!”. Słowo „zaś” łączy ją z tym, co przed chwilą opisał, jakby mówił: mimo tego wszystkiego zwracam się do Boga. Ujmuje mnie w tym szczerość. Psalmista nie ukrywa, że Bóg wydawał się daleki, lecz nie zamyka się w tym dystansie i nie przestaje wołać. Najbardziej poruszające jest to, że prośba jest bardzo konkretna. Nie prosi o wyjaśnienie ani o odległą sprawiedliwość, tylko o obecność, o Kogoś, kto podejdzie i stanie obok. Takie wołanie nie przynosi jeszcze ulgi, bo cierpienie trwa, ale nie jest już krzykiem w pustkę. Dziękczynienie pojawi się dopiero w kolejnych wersach, a werset 20 zostaje w tym miejscu jako zapis zaufania wypowiedzianego w środku bólu. Ta modlitwa pokazuje, że można powiedzieć Bogu wprost, jak bardzo jest źle, i jednocześnie nazywać Go swoją pomocą.

W Księdze Psalmów 22:20 prośba o ratunek łączy dwa pozornie przeciwne doświadczenia: Boga odczuwanego jako daleki i Boga wzywanego jako „Pomocy moja”. Psalmista nie ukrywa rozpaczy. Na początku skarży się, że woła dniem i nocą, a odpowiedzi nie przychodzi; niebezpieczeństwo opisuje obrazami otaczających go wrogów. A jednak w samym środku tej skargi zwraca się do Boga bezpośrednio. „Nie stój z daleka” nie jest chłodnym stwierdzeniem o Bożej nieobecności, lecz błaganiem, by Bóg zadziałał. To ważne rozróżnienie: tekst nie obiecuje, że każdy cierpiący natychmiast otrzyma wybawienie ani że wiara usuwa lęk. Pokazuje, że lament może być formą wiary, bo cierpiący nadal kieruje swoje słowa ku Bogu i prosi o pomoc. Werset należy też czytać w ruchu całego psalmu. Po obrazach zagrożenia następują wołania o ocalenie, a od wersetu 23 pojawia się zapowiedź uwielbienia pośród zgromadzenia. Nie unieważnia to wcześniejszego bólu. Ujawnia raczej, że skarga i nadzieja mogą współistnieć: prośba o bliskość Boga wyrasta z realnego niebezpieczeństwa, nie z pewności, że już minęło.

Psalmista przez kilka wersetów opisuje, co go otacza: sfora psów, zgraja złoczyńców, ludzie, którzy dzielą jego szaty i patrzą, jak cierpi. Potem jednak jego mowa zwraca się do Boga: „Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!”. Te słowa nie opisują już wroga, lecz Tego, który może działać. Warto zauważyć, że wcześniej psalmista pyta, dlaczego Bóg jest daleko, a jego wołanie pozostaje bez odpowiedzi. Mimo to w Księdze Psalmów 22:20 modlitwa nie ustaje. Nie czeka on, aż okoliczności staną się łatwiejsze, by dopiero wtedy zwrócić się do Boga. Woła z miejsca, w którym jest, i nazywa Boga Panem oraz swoją pomocą. Ten werset pokazuje też, że prośba nie musi być długa ani dopracowana. Człowiek przytłoczony trudnym dniem może powiedzieć Bogu wprost, czego potrzebuje, i nie szukać najpierw odpowiednich słów. Psalm nie obiecuje, że zagrożenie zniknie od razu ani że każde wołanie zostanie wysłuchane w taki sposób, jakiego się spodziewamy. Pokazuje jednak, że modlitwa może być skierowana do Kogoś, kto jest zaangażowany w sprawy wołającego. Krótka, szczera prośba skierowana do Pana jest już sama w sobie wyrazem zaufania.

W Księdze Psalmów 22:20 rozlega się wołanie człowieka otoczonego zagrożeniem: „Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!”. W sąsiednich wersetach ciało słabnie, a wrogowie osaczają mówiącego. Prośba o ratunek nie jest więc abstrakcyjną myślą o Bogu, lecz głosem z miejsca, w którym niebezpieczeństwo wydaje się bliskie, a pomoc niepewna. Słowa „nie stój z daleka” nie ukrywają poczucia opuszczenia. Psalm zaczyna się skargą, że Bóg wydaje się daleki i nie odpowiada. A jednak skarga nadal zwraca się do Niego. Wiara nie przybiera tu postaci spokojnego zapewnienia, że wszystko zaraz się odmieni; trwa jako wołanie skierowane ku Bogu pośród ciemności. „Pomocy moja” to krótkie wyznanie bliskości, wypowiedziane obok prośby o ratunek. Nie rozstrzyga ono, kiedy i w jaki sposób nadejdzie wybawienie. Dalsze wersety pokazują jednak, że mówiący spodziewa się znów głosić Boże imię pośród zgromadzenia. Ten psalm zachowuje oba głosy: błaganie człowieka w niebezpieczeństwie i nadzieję, która jeszcze nie zna końca tej historii.