Księga Psalmów 20:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers zamyka modlitwę wstawienniczą za króla, zapewne śpiewaną w chwili zagrożenia. Ludzie nie proszą w nim tylko o własny spokój. Wstawiają się za kogoś, od kogo zależy los całej wspólnoty, i łączą swój lęk z jego losem. Jest w tym coś bardzo ludzkiego: serce, które nie potrafi milczeć, gdy ktoś bliski stoi w niebezpieczeństwie. W Księdze Psalmów 20:10 wyraźnie widać dwie części. Najpierw padają słowa „Panie, wybaw króla”, a potem „a nas wysłuchaj w dniu, gdy Cię wzywamy”. Sama prośba nie zawiera obietnicy wyniku. Pewność pojawia się wcześniej, w Księdze Psalmów 20:7, gdzie mówca wyznaje, że Pan wybawia swojego pomazańca. W Księdze Psalmów 20:8 ufność w rydwanach i koniach zestawiona jest z ufnością w imieniu Pana. Wers dziesiąty pozostaje więc przy prośbie, która nie udaje, że niebezpieczeństwo już minęło. Dzień wzywania bywa dniem drżenia, kiedy modlitwa brzmi bardziej jak westchnienie niż jak pieśń. Psalm nie czeka na lepszy moment. Pokazuje, do kogo się zwrócić, i na tym opiera prośbę. W tym wołaniu najważniejsze jest to, że ma ono adresata.

Końcowy werset Księgi Psalmów 20:10 łączy prośbę za króla z prośbą całej wspólnoty: „Panie, wybaw króla, a nas wysłuchaj w dniu, gdy Cię wzywamy”. Nie są to dwie niezależne sprawy. Los władcy i bezpieczeństwo ludu splatają się w modlitwie, bo jego ocalenie ma znaczenie dla tych, których reprezentuje. Wcześniejsze wersety mówią o królu, ocaleniu i wojennych środkach, takich jak rydwany i konie. Wspólnota wyznaje jednak, że jej siła jest „w imieniu Pana, naszego Boga”. Ostatnie wezwanie nie opisuje więc techniki zwycięstwa, lecz wskazuje, komu powierzona jest nadzieja. Król nie wybawia sam siebie, a lud nie traktuje własnej pomyślności jako czegoś niezależnego od jego losu. Słowa „w dniu, gdy Cię wzywamy” osadzają prośbę w chwili zagrożenia, nie w abstrakcyjnej deklaracji. Psalm nie obiecuje, że każda wspólnota otrzyma natychmiast to, o co prosi, ani że każdy władca zostanie ocalony. Pokazuje natomiast modlitwę, w której prośba o dobro wspólne pozostaje wyznaniem zależności od Boga. Finał psalmu skupia oba wymiary: błaganie o ratunek dla króla i ufność ludu, który razem zwraca się do Boga.

Ten wers kończy psalm, w którym wspólnota modli się za swojego króla. W psalmie pojawia się dzień utrapienia i podnoszenie sztandarów, więc można przypuszczać, że modlitwa powstała w czasie zagrożenia. Wers brzmi: „Panie, wybaw króla, a nas wysłuchaj w dniu, gdy Cię wzywamy”. Prośba łączy dwie sprawy. Król zostaje wymieniony jako ten, na którym spoczywa odpowiedzialność za lud, a obok stoi słowo „nas”. Lud nie modli się tylko o własny spokój, lecz o los całej wspólnoty. Sam wers nie obiecuje, że trudny dzień zniknie na zawołanie. Mówi o dniu, w którym wzywa się Boga. Modlitwa jest tu konkretna: wybawienie i wysłuchanie dotyczą realnej sytuacji. Dalsze wersety prowadzą do zaufania, że siła nie leży w rydwanach ani w koniach, lecz w imieniu Pana, naszego Boga. W życiu wielu ludzi przychodzi chwila, gdy odpowiedzialność spoczywa na jednej osobie, a reszta czeka na jej decyzję. Ten wers pokazuje, że nawet wtedy nikt nie musi stać w tym samotnie. Przywódca i wspólnota modlą się razem, bo ich los jest ze sobą splątany. Najmocniejszy w tej modlitwie jest obraz ludzi, którzy wiedzą, że ich siła pochodzi spoza nich samych.

„Panie, wybaw króla, a nas wysłuchaj w dniu, gdy Cię wzywamy” — w tym krótkim wołaniu splatają się los władcy i nadzieja całej wspólnoty. Psalm nie przedstawia króla jako samowystarczalnego bohatera. Wcześniej mówi o pomazańcu, którego wybawia Bóg, a zaraz potem przypomina, że prawdziwą siłą ludu jest imię Pana, nie rydwany ani konie. Prośba o ocalenie króla nie jest obietnicą, że każdy przywódca uniknie cierpienia ani że każda modlitwa przyniesie oczekiwany wynik. Jest wspólnym zwróceniem się ku Bogu w dniu utrapienia. Król nie stoi poza ludem: jego bezpieczeństwo i odpowiedź na wołanie dotyczą tych, którzy razem pokładają nadzieję w Bogu. Ważne jest także słowo „nas”. Modlitwa nie zamyka się w prywatnej sprawie; obejmuje wspólnotę, która prosi o wysłuchanie, gdy wzywa Boga. W sąsiednich wersetach jej ufność zostaje zestawiona z militarną potęgą, lecz nie oznacza beztroski wobec zagrożenia. Ona pamięta, komu należy się ostateczne zaufanie. Psalm kończy tę modlitwę obrazem ludzi, którzy trwają: ich oparciem jest Bóg, nawet gdy wynik nie leży w ich rękach.