Księga Psalmów 20:2 – znaczenie i zastosowanie

Ta modlitwa za Dawida nosi tytuł psalmu Dawida. Nie było niczym niewłaściwym, że człowiek natchniony przez Boga przekazał zgromadzeniu gotową modlitwę, którą można było zanosić za niego i za podległych mu przywódców. Właściwe jest też, by ludzie prosili przyjaciół o modlitwę w konkretnych intencjach, mówiąc, czego chcieliby od Boga. Nawet ludzie dobrzy i wpływowi, którzy dobrze wiedzą, jak modlić się za siebie, nie powinni lekceważyć modlitw innych. Powinni szczerze ich pragnąć, nawet jeśli modlący się zajmują niższą pozycję. Paweł często prosił przyjaciół, by się za niego modlili.

Przywódcy i osoby sprawujące władzę powinni cenić ludzi modlitwy i zachęcać ich do modlitwy. Powinni uważać ich za prawdziwe oparcie (Księga Zachariasza 12:5, 10). Niech robią, co mogą dla takich osób, aby mogły mieć udział w ich modlitwach i by nic ich od tego nie oddzielało. Warto tu zwrócić uwagę, o co uczą się prosić Boga dla króla.

Proszą, by Bóg wysłuchał modlitw Dawida: „Niech Pan wysłucha Cię w dniu utrapienia” (Księga Psalmów 20:1) i „niech spełni wszystkie Twoje prośby” (Księga Psalmów 20:5). Nawet najwięksi ludzie mogą doświadczać głębokiego cierpienia. Dawid często przeżywał trudne dni, pełne rozczarowania, udręki, presji i niepewności. Ani korona, ani łaska obecna w jego sercu nie uchroniły go od trudności. Nawet najwięksi muszą być ludźmi modlitwy. Dawid był zajęty i był wojownikiem, a jednak wytrwale oddawał się modlitwie. Miał wśród poddanych proroków, kapłanów i wielu dobrych ludzi, którzy się za niego modlili, ale nie uważał, że zwalnia go to z modlitwy za samego siebie. Nikt nie powinien liczyć na modlitwy Kościoła, duszpasterzy czy przyjaciół, jeśli sam może się modlić, lecz tego zaniedbuje. Modlitwy innych mają wspierać nasze własne, a nie je zastępować. Szczęśliwy jest lud, który ma władców modlących się, którym może szczerze powiedzieć: „Amen”.

Proszą też, by Bóg chronił Dawida i zachował jego życie pośród niebezpieczeństw wojny. „Niech imię Boga Jakuba Cię broni”, czyli niech Bóg uczyni Cię niedostępnym dla wrogów. Niech Bóg w swojej opatrzności zapewni Ci bezpieczeństwo, tak jak zachował Jakuba w czasie utrapienia. Dawida strzegli dzielni wojownicy, ale on i jego lud powierzali go opiece wszechmocnego Boga. Niech Bóg swoją łaską zachowa go w spokoju i uwolni od lęku. „Imię Pana jest warowną wieżą” (Księga Przysłów 18:10). Sprawiedliwi chronią się w niej przez wiarę i są bezpieczni. Niech Dawid otrzyma pomoc, by znaleźć tam schronienie, jak czynił to już wiele razy.

Proszą, by Bóg pomógł mu w jego publicznej służbie. W dniu bitwy niech Bóg ześle mu pomoc ze świątyni i umocnienie z Syjonu. Nie chodzi tu jedynie o zwykłą pomoc wynikającą z Bożej opatrzności, lecz o pomoc związaną z Arką Przymierza i szczególną przychylnością Boga wobec Jego wybranego ludu, Izraela. Proszą Boga, by pomógł Dawidowi dotrzymać obietnic i odpowiedział na modlitwy zanoszone w świątyni. Łaski płynące ze świątyni są najsłodsze, bo są znakiem szczególnej miłości Boga i Jego błogosławieństwa, Boga, który jest naszym Bogiem. Umocnienie z Syjonu oznacza siłę duchową, siłę duszy i wewnętrznego człowieka. Tego właśnie powinniśmy najbardziej pragnąć dla siebie i innych, zarówno w służbie, jak i w cierpieniu.

Proszą, by Bóg łaskawie przyjął ofiary, które Dawid składał wraz ze swoimi modlitwami zgodnie z ówczesnym prawem, zanim wyruszył na niebezpieczną wyprawę. „Niech Pan wspomni wszystkie Twoje ofiary i przyjmie całopalenia” (Księga Psalmów 20:3). Innymi słowy: niech Pan da Ci zwycięstwo i powodzenie, o które prosisz w modlitwie i ofierze, okazując w ten sposób, że przyjął ofiarę, jak gdyby sam zapalił ją ogniem z nieba. Dziś wiemy, że Bóg przyjmuje nasze duchowe ofiary, gdy Jego Duch rozpala w naszych sercach święty ogień oddania i miłości, sprawiając, że nasze serca pałają.

Proszą też, by Bóg uwieńczył powodzeniem plany Dawida i jego dobre zamierzenia dla dobra publicznego, tak jak on tego pragnął (Księga Psalmów 20:4). „Niech Pan spełni pragnienia Twego serca”. Mogli modlić się z taką ufnością, bo wiedzieli, że Dawid jest człowiekiem według Bożego serca i nie zamierza niczego, co nie podobałoby się Bogu. Ci, którzy za cel stawiają sobie oddawanie czci Bogu, mogą oczekiwać, że Bóg na różne sposoby spełni ich pragnienia. Ci, którzy postępują zgodnie z Jego radą, mogą ufać, że doprowadzi On ich plany do skutku. Można coś zaplanować, a Bóg może sprawić, że plan zostanie zrealizowany.

Potem pojawia się ufność, że modlitwy te spotkają się z pomyślną odpowiedzią (Księga Psalmów 20:5): „Będziemy się radować Twoim ocaleniem”. Może to znaczyć: „My, Twoi poddani, będziemy się radować bezpieczeństwem i powodzeniem naszego króla”. Może też znaczyć: „Będziemy się radować Twoim ocaleniem, Boże, Twoją mocą i obietnicą ratunku. Na Tobie teraz polegamy i będziemy się ogromnie radować, gdy zobaczymy rezultat”. Ci, którzy mają wzrok utkwiony w zbawieniu od Pana, będą mieć serca napełnione radością płynącą z tego zbawienia.

„W imię naszego Boga wzniesiemy nasze sztandary”. To znaczy: „Wyruszymy na wojnę w Jego imieniu. Zadbamy o to, by nasza sprawa była słuszna, a chwała Boga stanowiła cel każdej wyprawy. Będziemy prosić Go o wskazówki, zabierzemy Go ze sobą, pójdziemy za Jego prowadzeniem, będziemy szukać Jego pomocy i na niej polegać, a wynik pozostawimy Jemu”. Dawid wystąpił przeciw Goliatowi w imię Pana Zastępów (Pierwsza Księga Samuela 17:45). Słowa te znaczą też: „Będziemy świętować nasze zwycięstwa w Jego imieniu”. Gdy wznosimy sztandary na znak triumfu i stawiamy trofea, powinniśmy czynić to w imię naszego Boga. Cała chwała za powodzenie należy się Jemu, a żadne ludzkie narzędzie nie powinno odbierać Mu należnego honoru.

Śpiewając ten psalm, powinniśmy szczerze życzyć dobra rządowi, pod którym żyjemy, i modlić się o jego powodzenie. Możemy jednak spojrzeć dalej. Te modlitwy za Dawida wskazują na Chrystusa, Syna Dawida, i w Nim w pełni się spełniły. Podjął dzieło naszego odkupienia i rozpoczął walkę z mocami ciemności. W dniu utrapienia, gdy Jego dusza była pogrążona w głębokim smutku, Pan Go wysłuchał, bo Chrystus trwał w bojaźni Bożej (List do Hebrajczyków 5:7). Bóg zesłał Mu pomoc ze świątyni i anioła z nieba, by Go umocnił. Bóg zwrócił też uwagę na Jego ofiarę, gdy złożył swoje życie jako ofiarę za grzech, i przyjął Jego całopalenie, obracając je w popiół. Ogień, który powinien spaść na grzesznika, spadł na ofiarę, a Bóg był z niej zadowolony.

Bóg spełnił pragnienia Jego serca. Ukazał Mu owoc Jego cierpienia, dając Mu pełne zadowolenie. Sprawił, że dzieło, którego się podjął, przyniosło owoc. Spełnił wszystkie Jego prośby, zarówno te dotyczące Jego samego, jak i te dotyczące nas. Ojciec zawsze Go wysłuchuje, a Jego wstawiennictwo zawsze przynosi skutek.