Księga Psalmów 17:8 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy, o co prosi Dawid. Otaczają go wrogowie, którzy czyhają na jego życie, dlatego prosi Boga, by chronił go przed ich atakami i przeprowadził do korony, do której został namaszczony. Ta modlitwa wskazuje również na Chrystusa i pokazuje, jak Bóg miał Go zachować pośród trudów Jego uniżenia, czyli pokornego cierpienia przed wywyższeniem. Jest także wzorem dla wierzących: mają ufać, że Bóg zachowa ich dusze i bezpiecznie wprowadzi do swojego niebiańskiego królestwa.

Dawid najpierw prosi o ochronę. W Księdze Psalmów 17:8 prosi, by Bóg strzegł go i ukrył w bezpiecznym miejscu. Prosi o ocalenie duszy, co oznacza nie tylko ochronę fizycznego życia przed śmiercią, lecz także zachowanie życia duchowego od grzechu. Ci, którzy powierzają się opiece Boga, mogą z ufnością prosić Go o tę opiekę. Dawid prosi, by Bóg strzegł go z taką troską, z jaką człowiek chroni źrenicę oka, tak starannie zabezpieczoną przez samą naturę. Jeśli będziemy strzec Bożego prawa równie pilnie jak własnego oka (Księga Przysłów 7:2), możemy ufać, że Bóg będzie strzegł nas. Bóg mówi bowiem o swoim ludzie, że kto go dotyka, dotyka źrenicy Jego oka (Księga Zachariasza 2:8).

Dawid prosi też, by Bóg strzegł go z czułością kury, która gromadzi pisklęta pod skrzydłami. Później Jezus posłużył się tym obrazem (Ewangelia Mateusza 23:37). Dawid prosi, by Bóg ukrył go w cieniu swoich skrzydeł, gdzie będzie bezpieczny i otoczony ciepłem. Obraz ten może również wskazywać na skrzydła cherubów nad przebłagalnią, a tym samym na szczególną ochronę, jaką Boża łaskawa obecność zapewnia Jego ludowi. To, o co prosi tu Dawid, widzimy także w Synu Dawida, Panu Jezusie. O Nim powiedziano, że Bóg osłonił Go cieniem swojej ręki i zachował Go jak wypolerowaną strzałę w swoim kołczanie (Księga Izajasza 49:2).

Dawid modli się dalej: „Panie, strzeż mnie przed bezbożnymi, przed ludźmi tego świata”. Najpierw prosi: „Nie pozwól, bym stał się taki jak oni ani postępował jak oni. Nie dopuść, bym kierował się ich radami, szedł ich drogą lub uczestniczył w ich przyjemnościach”. Prosi też: „Nie pozwól, by mnie zniszczyli. Nie dopuść, by osiągnęli swój cel ani zatriumfowali nade mną”.

Prosi również, by wszelkie zamiary jego wrogów, którzy chcą wciągnąć go w grzech lub sprowadzić na niego nieszczęście, spełzły na niczym (Księga Psalmów 17:13). Mówi: „Powstań, Panie, wystąp w mojej obronie, udaremnij plany wroga i obal go przez niepowodzenie jego własnego zamysłu”. Saul długo ścigał Dawida i często nie potrafił go schwytać, nawet gdy był przekonany, że ma go w pułapce. Podobnie wrogowie Chrystusa zostali zawiedzeni przez Jego zmartwychwstanie, choć po Jego śmierci sądzili, że zwyciężyli.

Dawid przedstawia następnie powody, które umacniają jego wiarę i uzasadniają prośbę. Wskazuje na złośliwość i niegodziwość swoich wrogów. Nie są to ludzie, którym należałoby sprzyjać, bo jeśli Bóg nie ocali Dawida swoją szczególną opieką, oni go zniszczą. Dawid prosi Pana, by zobaczył, jakiego rodzaju bezbożni ludzie go uciskają i wyniszczają.

Mówi, że są pełni gorzkiej nienawiści i przemocy. To jego śmiertelni wrogowie, spragnieni jego krwi, a więc i jego życia. Chodzi o wrogów duszy. Wrogowie Dawida próbowali skłonić go do grzechu i odciągnąć od Boga. Mówili mu nawet, by poszedł służyć innym bogom (Pierwsza Księga Samuela 26:19), miał więc powód, by modlić się przeciwko nim. Wrogowie naszych dusz są naszymi najgorszymi wrogami i tak właśnie powinniśmy ich traktować.

Dawid mówi też, że są pyszni, pewni siebie i oddani przyjemnościom. Są „otoczeni własnym tłuszczem”, jakby opływali w bogactwo, zaszczyty i władzę, przez co lekceważą Boga i wyzywają Jego sądy (Księga Psalmów 73:7; Księga Hioba 15:27). Żyją dla przyjemności i zakładają, że jutro będzie takie samo jak dziś. Dlatego mówią z pychą, chełpią się sobą, bluźnią Bogu, depczą Jego lud i znieważają go. Zasługują na to, by zostać poniżeni i poznać samych siebie. Bóg zostałby uczczony, gdyby ich uniżył.

Dawid dodaje, że wrogowie nie ustają w pościgu. Otaczają go (Księga Psalmów 17:9) i niemal dopięli swego. Tropią go, dokądkolwiek się uda, depczą mu po piętach jak pies gończy za zającem i wykorzystują każdą sposobność, bo jest ich zbyt wielu i są od niego szybsi. A zarazem zachowują się, jakby patrzyli gdzie indziej, ze wzrokiem skierowanym ku ziemi, jak gdyby byli pogrążeni w myślach. Według innego wyjaśnienia oznacza to, że czujnie wypatrują każdej okazji, by wyrządzić krzywdę.

Następnie Dawid wyróżnia ich przywódcę, Saula, który był wyjątkowo krwawy, przebiegły i pełen podstępnych zamiarów (Księga Psalmów 17:12). Saul przypominał lwa żyjącego z łupu, wiecznie go łaknącego. Dla niegodziwca wyrządzanie krzywdy jest równie naturalne, jak czynienie dobra dla człowieka sprawiedliwego. Saul był jak młody lew, który kryje się w ukryciu i maskuje okrutne zamiary. Ten obraz dobrze do niego pasuje, bo ścigał Dawida wśród skał kozic (Pierwsza Księga Samuela 24:2) i na pustyni Zif (Księga Psalmów 26:2), w miejscach, gdzie lwy czyhały na zdobycz.

Dawid odwołuje się również do władzy Boga nad tymi ludźmi, do Jego mocy, by ich powstrzymać i trzymać w ryzach. Mówi: „Panie, są Twoim mieczem. Czy ojciec pozwoliłby, by jego miecz zwrócono przeciwko jego własnym dzieciom?”. To powód, by cierpliwie znosić krzywdę ze strony ludzi, bo dokonuje się ona za pośrednictwem narzędzi podlegających władzy Boga. To także źródło pociechy: jeśli ich gniew służy Bożemu zamysłowi, Bóg może go powstrzymać, gdy Jego dzieło zostanie dokonane. Są mieczem Boga. Może się nim posłużyć, jak zechce, i schować go do pochwy, kiedy zechce.

Dawid mówi też, że wrogowie są ręką Boga, narzędziami, przez które Bóg karci swój lud i daje mu odczuć swoje niezadowolenie. Skoro utrapienie przyszło z ręki Boga, Dawid oczekuje, że ta sama ręka go wybawi. Ta sama ręka rani i leczy. Od ręki Boga nie ma ucieczki poza zwróceniem się ku niej. Kiedy boimy się ludzkiej potęgi, wielką pociechą jest pamiętać, że podlega ona władzy Boga i jest Mu podporządkowana (Księga Izajasza 10:6, 7, 15).

Dawid wspomina następnie o zewnętrznym dobrobycie swoich wrogów (Księga Psalmów 17:14). Prosi Boga, by wystąpił przeciwko nim, bo są całkowicie oddani temu światu i nie troszczą się o Boga ani o Jego przychylność. Są ludźmi tego świata, kieruje nimi jego duch, postępują zgodnie z jego zasadami, kochają jego bogactwa i przyjemności, a zdobywanie ich traktują jako swoje zajęcie i radość.

Mają swój udział w tym życiu. Uważają dobra tego świata za to, co najlepsze, i za wystarczające źródło szczęścia. Wybierają je, pokładają w nich ufność i dążą do nich jak do najwyższego dobra. Zadowalają się nimi, ich dusze znajdują w nich spokój, a oni sami nie patrzą poza granice tego życia ani nie troszczą się o życie przyszłe.

Te dobra są ich pociechą (Ewangelia Łukasza 6:24), ich dobrem (Ewangelia Łukasza 16:25), ich nagrodą (Ewangelia Mateusza 6:5), zapłatą, na którą się umówili (Ewangelia Mateusza 20:13). Dlatego psalmista pyta: Panie, czy ludzie tacy jak oni mają być wspierani i wywyższani kosztem tych, którzy oddają Ci cześć, wybierając Twoją przychylność ponad całe bogactwo tego świata i uznając Ciebie za swoją część? (Księga Psalmów 16:5).

Mają też pod dostatkiem dóbr tego świata. Ich pragnienia są wielkie, ale mają dość, by je zaspokajać, bo Bóg napełnia ich brzuchy swoimi ukrytymi skarbami. Dobra tego świata nazywane są skarbami, bo ludzie uważają je za coś cennego, choć dla duszy, w porównaniu z wiecznymi błogosławieństwami, są niczym śmieci. Ukryte są w różnych zakątkach stworzenia i w mądrym porządku Bożej opatrzności, czyli w Jego troskliwym panowaniu nad wszystkim. To ukryte skarby Boga, bo do Niego należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, choć ludzie światowi zachowują się tak, jakby wszystko należało do nich, i zapominają, że Bóg ma do tego prawo.

Ci, którzy każdego dnia żyją w dostatku, napełniają brzuchy tymi ukrytymi skarbami. One jednak napełniają tylko brzuch (Pierwszy List do Koryntian 6:13), a nie duszę. Nie są pokarmem dla duszy i nie mogą jej nasycić (Księga Izajasza 55:2). Są jak plewy, popiół i wiatr. Większość ludzi nie troszczy się jednak o duszę, a troszczy się wyłącznie o zaspokojenie potrzeb ciała, i zadowala się tym, co ma.

Mają też liczne rodziny i wiele do pozostawienia po sobie. Mają pełno dzieci, a ich pastwisko wciąż nie jest zatłoczone. Wystarcza im dóbr dla wszystkich, a resztę majątku przekazują dzieciom i wnukom. To ich niebo, ich radość i wszystko, czego pragną. Dawid mówi: Panie, wybaw mnie od takich ludzi. Nie pozwól, by mój udział był taki jak ich. Wybaw mnie od ich knowań, bo mają tak wiele bogactwa i władzy, że nie zdołam się im oprzeć, jeśli Pan nie stanie po mojej stronie.

Następnie Dawid podkreśla, że jego zależność od Boga jest źródłem jego udziału i szczęścia. Oni mają swój udział w tym życiu, ale on — jak mówi w Księdze Psalmów 17:15 — do nich nie należy. Ma niewiele dóbr tego świata. Nie posiada ich, nie potrzebuje ich i nie zabiega o nie. Swoje szczęście pokłada w oglądaniu Boga i radowaniu się Nim. Na to ma nadzieję, to przynosi mu pociechę i odróżnia go od tych, którzy mają swój udział w tym życiu.

Patrzenie z radością na oblicze Boga można uznać za nasz obowiązek i pociechę w tym życiu. Powinniśmy patrzeć w wierze na oblicze Boga jako ludzie sprawiedliwi — odziani w sprawiedliwość Chrystusa, o dobrym sercu i postępowaniu — i zawsze mieć Go przed oczami. Każdy dzień warto poświęcać na rozmyślanie o pięknie Pana. Gdy budzimy się każdego ranka, powinno nam wystarczać Jego podobieństwo ukazane nam w Słowie i odciśnięte w nas przez odnawiającą łaskę, czyli nowe życie, które nam daje. Świadomość, że Bóg nam sprzyja, i widok życia kształtowanego na Jego podobieństwo powinny dawać nam więcej radości niż tym, których brzuchy napełniają zmysłowe przyjemności.

Jest to również nagroda i szczęście czekające nas w przyszłym świecie. Taką nadzieją zakończył poprzedni psalm i tak samo czyni tutaj. To szczęście jest przygotowane wyłącznie dla sprawiedliwych, tych, którzy są usprawiedliwieni i uświęceni, uznani za prawych przed Bogiem i uczynieni świętymi. Otrzymają je, gdy się przebudzą: dusza obudzi się w chwili śmierci ze snu w ciele, a ciało — przy zmartwychwstaniu — ze snu w grobie.

To błogosławione życie będzie miało trzy cechy. Po pierwsze, zobaczymy Boga i Jego chwałę twarzą w twarz, a nie tak jak w tym świecie, niewyraźnie i pośrednio. Poznanie Boga stanie się pełne, a nasz poszerzony umysł wypełni się tym poznaniem. Po drugie, będziemy do Niego podobni, a nasza świętość stanie się doskonała. Wynika to z pierwszego, jak czytamy w Pierwszym Liście Jana 3:2: gdy się ukaże, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jaki jest. Po trzecie, zaznamy pełnego zadowolenia z tego wszystkiego. Dusza nie znajduje prawdziwego spełnienia poza Bogiem: w Jego obliczu i podobieństwie, w Jego przychylności wobec nas i łasce działającej w nas. Pełnię tego zadowolenia osiągniemy jednak dopiero wtedy, gdy dotrzemy do nieba.