Księga Psalmów 149:6 – znaczenie i zastosowanie

Izrael Boży ukazany jest tutaj jako triumfujący nad wrogami. Jest to zarówno powód do uwielbienia, jak i nagroda za nie. Ci, którzy szczerze dziękują Bogu za pokój i bezpieczeństwo, zostaną też obdarowani zwycięstwem.

Można to odczytać także jako kolejny element ich uwielbienia (Księga Psalmów 149:6): niech wzniosłe uwielbienie Boga rozbrzmiewa w ich ustach, a potem niech z gorliwością o Jego cześć wezmą do rąk miecz obosieczny, by walczyć w Jego bitwach przeciw wrogom Jego królestwa.

Odnosi się to przede wszystkim do licznych zwycięstw, które Bóg dał Izraelowi nad narodami Kanaanu i innymi ludami przeznaczonymi na zagładę. Mojżesz i Jozue zapoczątkowali to dzieło. Uczyli Izraela wysławiać Pana z najwyższą czcią, a zarazem dawali mu do rąk miecz obosieczny. Tak samo postępował Dawid. Był słodko brzmiącym śpiewakiem Izraela, a także dowódcą jego wojsk. Uczył mieszkańców Judy posługiwać się łukiem (Druga Księga Samuela 1:18) i przygotowywał ich ręce do walki, tak jak Bóg przygotował jego ręce.

Dawid i jego lud szli więc od zwycięstwa do zwycięstwa, walcząc w bitwach Pana i odpłacając za krzywdy wyrządzone Izraelowi przez tych, którzy go uciskali. Wymierzali karę poganom, takim jak Filistyni, Moabici i Ammonici, a także innym narodom za to, co uczyniły ludowi Bożemu (zob. Drugą Księgę Samuela 8:1 i następne; Księga Psalmów 149:7). Ich królowie i możnowładcy trafiali do niewoli (Księga Psalmów 149:8), a na niektórych z nich wykonywano zapisany wyrok. Tak postępował Jozue wobec królów Kanaanu, Gedeon wobec książąt Midianu, a Samuel wobec Agaga. Zaszczyt ten przypadł całemu Izraelowi Bożemu, który oddawał Bogu wszelką chwałę w swoich pieśniach uwielbienia.

Wojsko Jehoszafata miało na ustach wzniosłe uwielbienie Boga, a w rękach miecz obosieczny. Wyruszyło na wojnę, śpiewając Bogu pieśni, a potem miecz wykonał swoje zadanie (Druga Księga Kronik 20:23). Niektórzy odnoszą ten fragment także do czasów Machabeuszy, gdy Żydzi niekiedy odnosili wielkie zwycięstwa nad swoimi ciemiężycielami. Jeśli dziwi, że ludzie pokorni mogli być tak surowi nawet wobec królów i możnowładców, usprawiedliwieniem jest zapisany wyrok. Nie kierowała nimi osobista nienawiść, pragnienie zemsty ani brutalna polityka. Działali na rozkaz Boga i pod Jego kierownictwem. Saul utracił królestwo, ponieważ nie wykonał podobnego rozkazu.

Królowie ziemi, którzy zostaną użyci do zniszczenia Babilonu Nowego Testamentu, będą więc jedynie wykonywać zapisany wyrok (Apokalipsa Jana 17:16–17). Ponieważ jednak nie można dziś wskazać żadnych podobnych szczególnych rozkazów, ten fragment nie usprawiedliwia przemocy poddanych wobec władców ani władców wobec poddanych, ani przemocy którejkolwiek ze stron wobec bliźnich pod pretekstem religii. Chrystus nigdy nie chciał, by Jego Ewangelia szerzyła się ogniem i mieczem ani by ludzki gniew przynosił sprawiedliwość. Gdy na naszych ustach rozbrzmiewa uwielbienie Boga, w naszych rękach powinna znaleźć się gałązka oliwna, znak pokoju.

Po drugie, ten obraz wskazuje na zwycięstwa Chrystusa nad duchowymi wrogami, odnoszone mocą Jego Ewangelii i łaski. W tych zwycięstwach wszyscy wierzący są więcej niż zwycięzcami. Słowo Boże jest mieczem obosiecznym (List do Hebrajczyków 4:12), mieczem Ducha (List do Efezjan 6:17). Nie wystarczy mieć go w swoim uzbrojeniu. Trzeba także trzymać go w ręku, jak nasz Mistrz, który mówił: „Napisano”.

Tym mieczem obosiecznym pierwsi głosiciele Ewangelii odnieśli wspaniałe zwycięstwo nad potęgami ciemności. Wyrok dosięgnął bogów pogan, gdy ludzie, którzy przez długi czas oddawali im cześć, zostali przekonani i nawrócili się, a tych, którzy nie chcieli pokutować, ogarnęły lęk i zamęt (Apokalipsa Jana 6:15). Warownie szatana zostały zburzone (Drugi List do Koryntian 10:4–5). Wielcy drżeli na słowo Boże, jak Feliks. Szatan, bóg tego świata, został wyrzucony, zgodnie z wyrokiem ogłoszonym przeciw niemu. To zaszczyt wszystkich chrześcijan, że ich święta wiara odniosła tak wielkie zwycięstwo.

Tym samym mieczem obosiecznym wierzący walczą ze swoimi grzesznymi pragnieniami i dzięki Bożej łasce pokonują je i uśmiercają. Grzech, który niegdyś nimi rządził, zostaje ukrzyżowany. Własne ja, które dawniej zasiadało na tronie, zostaje związane łańcuchami i poddane jarzmu Chrystusa. Kusiciel zostaje pokonany i starty pod ich stopami. Ten zaszczyt należy do wszystkich świętych.

Pełnia tego zwycięstwa nastąpi w wielkim dniu sądu, gdy Pan przyjdzie ze swoimi świętymi w niezliczonej liczbie, aby osądzić wszystkich ludzi (List Judy 1:14–15). Wtedy poganie poniosą karę (Księga Psalmów 9:17), a narody zostaną ukarane na zawsze. Królowie i możnowładcy, którzy odrzucili więzy i pęta władzy Chrystusa (Księga Psalmów 2:3), nie zdołają zrzucić łańcuchów i kajdan Jego gniewu i sprawiedliwości. Wtedy zostanie wykonany zapisany wyrok, bo tajemnice wszystkich serc będą osądzone według Ewangelii. Wszyscy święci będą mieć udział w tym zaszczycie, gdyż jako ci, którzy zasiadają z Chrystusem na sądzie, będą sądzić świat (Pierwszy List do Koryntian 6:2). W oczekiwaniu na ten dzień niech wysławiają Pana i wiernie służą Chrystusowi jako Jego słudzy i żołnierze aż do końca życia.