Księga Psalmów 149:1 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu wezwanie skierowane do Izraela Bożego, by oddawał Mu chwałę. W poprzednim psalmie do chwalenia Boga wezwano wszystkie Jego dzieła, tutaj zaś szczególne wezwanie skierowano do Jego świętych. Warto zwrócić uwagę, kto ma chwalić Boga, jaki duch powinien przenikać tę chwałę, jak należy ją wyrażać i kiedy ją oddawać.

Do chwalenia Boga wezwany jest cały Izrael, całe zgromadzenie ludu Bożego, a szczególnie dzieci Syjonu, czyli ci, którzy mieszkają na świętej górze Boga. Są bliżej Boga niż pozostali Izraelici, ponieważ mają blisko Jego słowo i oddają Mu cześć. Słusznie oczekuje się więc, że ci, którzy otrzymali takie przywileje, będą chwalić Go bardziej niż inni. Wszyscy prawdziwi chrześcijanie mogą nazywać siebie dziećmi Syjonu, bo przez wiarę i nadzieję przybyliśmy na górę Syjon (List do Hebrajczyków 12:22). Boga mają chwalić święci, zarówno ci, którzy wyznają świętość, jak i ci, w których naprawdę działa ona mocą Bożą. Taki jest jeden z celów uświęcenia: zostaliśmy oddzieleni dla chwały Boga i odnowieni Jego łaską, abyśmy przynosili Mu chwałę.

Chwała, której Bóg oczekuje, powinna płynąć ze świętej radości w Nim. Niech Izrael się raduje, dzieci Syjonu weselą, a święci cieszą się chwałą. Nasze uwielbienie powinno wypływać z serc, które rozkoszują się charakterem Boga i więzią z Nim. Istotną częścią prawdziwej pobożności jest uznanie Boga za największą radość i znajdowanie w Nim pocieszenia. Wiarę w Chrystusa opisuje się jako radość w Nim. Najbardziej czcimy Boga, gdy znajdujemy w Nim upodobanie. Powinniśmy radować się chwałą, czyli Bogiem, który jest naszą chwałą, oraz udziałem, jaki w Nim mamy. Powinniśmy też uważać za zaszczyt, że należymy do tych, którzy radują się w Bogu.

Tę chwałę należy wyrażać w odpowiedni sposób. Mamy śpiewać Panu i głosić Jego chwałę śpiewem (Księga Psalmów 149:3), a także śpiewać donośnie (Księga Psalmów 149:5), z całego serca i bez wstydu. Mamy śpiewać nową pieśń, czy to dlatego, że powstała z myślą o szczególnej okazji, czy dlatego, że odnowione uczucia nadają dawnym słowom nową świeżość. Pieśń nie powinna stać się wyświechtana. W starotestamentowym Izraelu już bardzo wcześnie chwalono Boga przy dźwięku bębenków i w tańcu, jak w Księdze Wyjścia 15:20. Ci, którzy przywołują ten przykład, by uzasadnić używanie instrumentów podczas nabożeństw, musieliby na tej samej zasadzie wprowadzić także taniec, bo oba te elementy występowały razem, jak w przypadku Dawida tańczącego przed arką czy w Księdze Sędziów 21:21. Nowy Testament wyraźnie podtrzymuje śpiew jako praktykę Kościoła, nie nakazuje jednak, by w nabożeństwach kontynuować używanie instrumentów i tańca. Zasadą śpiewania psalmów w Kościele jest śpiewać w Duchu i ze zrozumieniem.

Mamy też wykorzystywać każdą sposobność, by chwalić Boga. Żadnej nie należy zmarnować. Po pierwsze, mamy chwalić Go publicznie, podczas uroczystych zgromadzeń i spotkań wierzących. Im więcej osób wierzących gromadzi się razem, tym bardziej ich zgromadzenie odzwierciedla niebo. W ten sposób imię Boga jest czczone wobec świata, wspólne uwielbienie nabiera godności, a my nawzajem pobudzamy się do wiary. Zbieramy się na nabożeństwach po to, by wspólnie chwalić Boga. Wszystko inne w czasie zgromadzenia powinno służyć temu celowi.

Po drugie, mamy chwalić Boga w samotności. Święci powinni być tak przepełnieni radością w Bogu, by śpiewać głośno nawet na swoich łożach, także wtedy, gdy budzą się w nocy, jak Dawid (Księga Psalmów 119:62). Kiedy lud Boży otrzymuje możliwość spokojnego i ustabilizowanego życia, powinien przyjąć ją z wdzięcznością. Tym bardziej prawdziwi wierzący, którzy weszli do Bożego odpocznienia i znaleźli odpoczynek w Jezusie Chrystusie, mogą śpiewać głośno z radości. Powinni nadal chwalić Boga nawet na łożu boleści i w obliczu śmierci.

Przyjrzyjmy się teraz powodom, dla których Izrael Boży ma Go chwalić. Po pierwsze, warto pamiętać o tym, co Bóg dla nich uczynił. Mają powód, by radować się w Bogu, poświęcać się Jego czci i Mu służyć, bo to On ich stworzył. Dał nam życie jako ludziom, a to samo w sobie jest powodem do chwalenia Go, ponieważ życie jest darem szlachetnym i cennym. Dał też Izraelowi życie jako ludowi i wspólnocie, odróżniając go od innych narodów. Ten lud powinien więc Go chwalić, bo Bóg ukształtował go dla siebie, aby głosił Jego chwałę (Księga Izajasza 43:21). Niech Izrael raduje się swoim Stwórcą, jak brzmi tekst hebrajski: „Stwórcami”, bo Bóg powiedział: „Uczyńmy człowieka”. Niektórzy dostrzegają w tym tajemnicę Trójcy.

Po drugie, warto pamiętać o panowaniu Boga nad Jego ludem. Skoro go stworzył, jest jego Królem. Ten, który dał życie, z pewnością może także ustanawiać prawo. To powód do radości i uwielbienia: jesteśmy pod opieką i ochroną tak mądrego i potężnego Króla. „Wielce się raduj, Córo Syjonu”, bo przychodzi twój Król, Mesjasz, którego Bóg ustanowił na swojej świętej górze Syjon. Niech wszystkie dzieci Syjonu cieszą się Nim i wyjdą Mu na spotkanie, wznosząc okrzyki „Hosanna” (Księga Zachariasza 9:9).

Po trzecie, warto pamiętać o tym, że Bóg ma upodobanie w swoim ludzie. Jest Królem, który panuje z miłością, a to kolejny powód, by Go chwalić. Pan ma upodobanie w swoim ludzie, w jego służbie i pomyślności, w więzi z nim oraz w okazywaniu mu znaków swojej przychylności. Jest doskonale szczęśliwy sam w sobie i niczego nie trzeba dodawać do Jego błogosławionego życia, a jednak w swojej łaskawości ma upodobanie w swoim ludzie (Księga Psalmów 147:11).

Po czwarte, warto pamiętać o tym, jakie zamiary Bóg ma wobec swojego ludu. Oprócz obecnej radości, jaką w nim znajduje, przygotował dla niego przyszłą chwałę. Przyozdobi pokornych i uniżonych sercem: tych, którzy drżą na Jego słowo, podporządkowują się mu, cierpliwie znoszą utrapienia i okazują łagodność wszystkim ludziom. Inni mogą ich obrażać i oczerniać, lecz Bóg ich uniewinni i zdejmie z nich hańbę. Co więcej, przyozdobi ich. Nie tylko zostaną uniewinnieni, lecz także staną się piękni w oczach całego świata dzięki pięknu, które otrzymają od Boga. Przyozdobi ich zbawieniem: wybawieniem w tym życiu, gdy dokona wielkich ocalających dzieł dla swojego ludu, a przede wszystkim zbawieniem wiecznym. W tamtym dniu sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce. Z tą nadzieją niech śpiewają nową pieśń nawet w najciemniejszym dniu.