Księga Psalmów 145:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, a mimo to niesie wiele spokoju. Psalm otwiera się wielkim uwielbieniem, a w Księdze Psalmów 145:18 ta wielka chwała schodzi do zwykłego miejsca, w którym człowiek woła do Boga. „Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go szczerze.” Nie chodzi tu o doskonałość ani o dobrze dobrane słowa, lecz o szczerość wołania. Kontekst psalmu pomaga to zobaczyć. W Księdze Psalmów 145:14 mowa o Panu, który podtrzymuje tych, którzy padają, a w Księdze Psalmów 145:19 o tym, że usłyszy wołanie tych, którzy się Go boją. Ci, o których mówi psalm, nie są przedstawieni jako silni ani wyprostowani. Ktoś, kto modli się cicho i krótko, bo nie ma już siły na długie zdania, mieści się w tym samym obrazie. Werset nie obiecuje, że każda trudność ustąpi od razu. Mówi natomiast, że bliskość Boga nie zależy od tego, jak dobrze człowiek potrafi się zaprezentować. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że bliskość należy do Boga, a od człowieka wymaga się jedynie prostoty wołania. Psalmista, który chwilę wcześniej śpiewał o niezgłębionej wielkości Pana, mówi teraz o czymś bardzo ludzkim. Wielkość Boga i Jego bliskość nie wykluczają się. Spotykają się w zwykłym słowie wypowiedzianym do Niego.

W Księdze Psalmów 145:18 bliskość Boga zostaje związana z wezwaniem skierowanym do Niego: „Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go szczerze”. Nie chodzi tu o odległość, lecz o dostępność Boga dla tych, którzy zwracają się do Niego bez udawania. Szczerość nie oznacza doskonałości ani szczególnie pięknych słów. Oznacza prawdziwe zwrócenie się ku Bogu, a nie używanie Jego imienia jako pustej formuły. Psalm nie ogranicza tego wezwania do ludzi o określonym statusie: mówi o „wszystkich”, którzy wzywają Go szczerze. Zarazem nie przedstawia bliskości jako obietnicy, że każdy problem natychmiast zniknie. Kontekst porządkuje sens tej obietnicy. Wcześniej Dawid wysławia Boga, który podtrzymuje upadających i daje pokarm żywym. Następny werset mówi, że Bóg spełnia wolę tych, którzy się Go boją, słyszy ich wołanie i przychodzi im z pomocą. Bliskość oznacza więc troskę i odpowiedź Boga, lecz nie daje podstaw, by wyznaczać ich czas ani formę. Psalm łączy ufność z czcią: Bóg jest przystępny dla wołających, a pozostaje świętym Królem, którego wielkość przekracza ludzkie poznanie.

Ten werset mówi o bliskości. „Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich wzywających Go szczerze” (Księga Psalmów 145:18). Bóg nie jest daleko od tych, którzy się do Niego zwracają. Warunek jest wyraźny: chodzi o szczere wzywanie. Szczerość nie wymaga pięknych słów. Wymaga prawdy o tym, czego człowiek potrzebuje i czego się boi. Kontekst psalmu pomaga zobaczyć szerszy obraz. Wcześniej czytamy, że Pan podtrzymuje tych, którzy padają (Księga Psalmów 145:14). Dalej zapisano, że usłyszy wołanie tych, którzy Go się boją (Księga Psalmów 145:19). Bliskość Boga ma więc konkretny kształt: staje po stronie tego, kto nie daje rady. Psalmista sam zapowiada, że będzie Boga błogosławił każdego dnia (Księga Psalmów 145:2). Można sobie wyobrazić kogoś, kto przez zwykłe dni uczy się rozmawiać z Bogiem prosto i uczciwie. Wtedy w dniu trudnym wołanie nie jest obcym językiem, lecz znaną drogą. Najmocniej wybrzmiewa tu to, że Bóg nie każe najpierw dorosnąć do modlitwy. Zaprasza do bliskości takiego człowieka, jakim jest naprawdę.

W Księdze Psalmów 145:18 bliskość Boga zostaje związana z wołaniem skierowanym do Niego szczerze. Psalm nie przedstawia jej jako nagrody za doskonałość ani jako obietnicy, że każda trudność natychmiast zniknie. Ukazuje Boga, którego wielkość jest niezgłębiona, a który zarazem pozostaje blisko tych, którzy Go wzywają. Szczerość nie wymaga wyszukanych słów. Może przyjąć postać prostego wołania człowieka, który nie ma już siły ukrywać przed Bogiem własnego lęku, żalu czy nadziei. Nie oznacza to, że każda odpowiedź przychodzi w oczekiwany sposób. Sąsiednie wersety mówią o podtrzymywaniu upadających, pokarmie dawanym we właściwym czasie i pomocy dla tych, którzy wołają. Obraz ten nie usuwa czekania; pozwala zobaczyć je w obecności Boga. Psalm zaczyna się od pochwały, a kończy pragnieniem, by wszelkie stworzenie wielbiło święte imię Pana. W takim świetle modlitwa nie jest sposobem sterowania przyszłością. Jest zwróceniem się ku Temu, który pozostaje blisko, także wtedy, gdy droga odpowiedzi nie jest jeszcze widoczna. Modlący się nie stoi więc wobec pustki, lecz wobec Boga, którego bliskość staje się oparciem pośród niepewności.