Księga Psalmów 145:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalm ten nosi tytuł „Hymn Dawida”, co prawdopodobnie oznacza, że Dawid go napisał i chętnie często go śpiewał. Towarzyszył mu, dokądkolwiek się udawał. W pierwszej części psalmu Dawid wysławia chwalebne przymioty Boga, a w dalszej — Jego królestwo i sposób, w jaki nim rządzi.

Dawid najpierw pokazuje, kto powinien oddawać Bogu chwałę. Niezależnie od tego, co robią inni, on sam z całego serca będzie zajmował się wysławianiem Boga. Zachęca samego siebie do tego dobrego dzieła i całkowicie mu się poświęca. To zarazem jego obowiązek i radość. Mówi, że będzie wywyższać Boga i błogosławić Jego imieniu (Księga Psalmów 145:1). Wywyższać kogoś to mówić o nim z uznaniem. Dawid chce mówić o Bogu dobrze, zgodnie z tym, jak Bóg sam dał się poznać, a także wzbudzać w innych podobne myśli o Nim.

Dawid wielokrotnie powtarza to postanowienie. Mówi, że będzie błogosławić Boga i wysławiać Jego imię (Księga Psalmów 145:2). Powtórzenia pokazują, jak serdecznie podchodzi do tego zadania, jak stanowczo postanowił je kontynuować i jak często rzeczywiście je podejmuje. Mówi też, że będzie opowiadać o chwale Boga (Księga Psalmów 145:5) i głosić Jego wielkość (Księga Psalmów 145:6). Oddawałby Bogu chwałę nie tylko podczas nabożeństwa, lecz także w zwykłych rozmowach. Gdy serce jest pełne Boga, usta często mówią o Nim z czcią i uwielbieniem. Czy można znaleźć temat szlachetniejszy, pełniejszy, przyjemniejszy i pożyteczniejszy, a zarazem wolny od wszelkiego zarzutu, niż chwała Boga?

Dawid pokazuje też, że pragnie nieustannie wielbić Boga. Mówi: „Każdego dnia będę Cię błogosławić”. Wysławianie Boga powinno być codziennym zadaniem. Nie powinien minąć żaden dzień — nawet pełen zajęć czy smutku — bez uwielbienia Boga. Powinniśmy uważać je za jedno z najważniejszych zadań i jedno z najgłębszych źródeł pociechy. Bóg każdego dnia nas błogosławi i czyni nam dobro, dlatego mamy dobry powód, by każdego dnia Mu błogosławić i mówić o Nim dobrze.

Dawid zamierza też wielbić Boga na zawsze (Księga Psalmów 145:1–2). Po pierwsze, chce wysławiać Go przez resztę swojego życia. Po drugie, pragnie, by napisane przez niego psalmy przez kolejne wieki służyły Kościołowi do wielbienia Boga (Druga Księga Kronik 29:30). Po trzecie, ma nadzieję, że będzie chwalił Boga na zawsze w przyszłym życiu. Ci, dla których uwielbienie Boga jest nieustannym zadaniem na ziemi, będą cieszyć się nim bez końca w niebie.

Dawid jest też pewien, że inni do niego dołączą. Gdy będzie głosić wielkość Boga, ludzie również będą o niej mówić (Księga Psalmów 145:6). Będą obficie ją rozgłaszać, jakby przelewali ją z pełnego naczynia, wysławiając Boga płynnie i z wdziękiem — lepiej niż można by to uczynić kunsztowną mową (Księga Psalmów 145:7). Gorliwość Dawida miała pobudzać wielu innych i rzeczywiście tak się stało. Oczekuje też, że uwielbienie Boga będzie trwać po jego śmierci. Jedno pokolenie będzie opowiadać o dziełach Boga kolejnemu (Księga Psalmów 145:4). Starsi przekażą młodszym to, co sami widzieli i słyszeli. Starannie i w pełni opowiedzą o potężnych czynach Boga (Księga Psalmów 78:3), a młodsze pokolenie pójdzie za ich przykładem. Śmierć tych, którzy oddają Bogu cześć, nie osłabi więc Jego uwielbienia. Zastąpi ich nowe pokolenie, które będzie kontynuować to dobre dzieło — przynajmniej w pewnej mierze aż do końca czasów.

Dawid wyjaśnia następnie, za co powinniśmy oddawać Bogu chwałę. Mamy głosić, że Pan jest wielki. Jego obecność nie zna granic, Jego mocy nie można się oprzeć, Jego blask nas przerasta, Jego majestat budzi podziw, Jego panowanie jest bezgraniczne, a Jego władzy nie można podważyć. Nie ma więc wątpliwości: Pan jest wielki, a skoro jest wielki, należy Mu się wielka chwała, płynąca z całej naszej istoty i wyrażana z najgłębszą czcią. Nie potrafimy w pełni pojąć Jego wielkości, bo nie da się jej zgłębić. Nikt nie jest w stanie w pełni zrozumieć ani wyjaśnić, jak wielki jest Bóg. Tym bardziej mamy powód, by Go wielbić. Kiedy nie potrafimy dotrzeć do dna, zgłębiając tajemnice Boga, powinniśmy stanąć na ich brzegu i oddać im cześć (List do Rzymian 11:33).

Bóg objawia swój majestat ponad niebiosami, gdzie ustanowił swoją chwałę. Mówiąc o Jego wielkości, powinniśmy wspominać także o chwalebnym dostojeństwie Jego majestatu i jego blasku (Księga Psalmów 145:5). Jego światłość jaśnieje tak mocno w świecie niebiańskim, że nawet aniołowie są nią olśnieni i zakrywają przed Nim twarze. Również Jego dzieła w tym niższym świecie są zdumiewające. Zachowywanie, podtrzymywanie i rządzenie wszystkimi stworzeniami pokazuje, jak wielki jest ich Stwórca. Głosząc Jego wielkość, powinniśmy więc dostrzegać jej wyraźne świadectwa i opowiadać o Jego potężnych czynach (Księga Psalmów 145:4), cudownych dziełach (Księga Psalmów 145:5) oraz mocy budzących bojaźń czynów (Księga Psalmów 145:6). Powinniśmy dostrzegać działanie Boga we wszystkich wydarzeniach tego świata. Posługuje się On różnymi środkami, lecz jako najwyższy władca kieruje wszystkim. To On dokonuje wszystkiego.

Wiele Jego mocy objawia się w opatrzności — Jego mądrym czuwaniu nad światem i rządzeniu nim. Są to potężne dzieła, których żadne stworzenie nie jest w stanie dokonać. Przejawia się w nich także w znacznej mierze Jego sprawiedliwość. Budzą one bojaźń w ludziach pobożnych, a przerażenie w grzesznikach. Powinniśmy mówić o nich, ilekroć mamy okazję. We wszystkich tych wydarzeniach warto dostrzegać palec, dłoń i ramię Boga, aby napełniać się podziwem dla Niego.

Powinniśmy też oddawać Bogu chwałę za Jego dobroć, bo jest ona częścią Jego chwały (Księga Wyjścia 33:19). Bóg z upodobaniem ją okazuje (Księga Wyjścia 34:6–7) i właśnie za nią mamy Go wysławiać. Ludzie będą obficie opowiadać o pamiętnej dobroci Boga (Księga Psalmów 145:7). Jego dobroć jest wielka. Jej bogactwo nigdy się nie wyczerpie ani nie zmaleje, bo Bóg zawsze będzie równie bogaty w miłosierdzie. Jest to dobroć godna zapamiętania — powinniśmy mieć ją przed oczami i zachować w pamięci, bo zasługuje na to, by pamiętać o niej na wieki.

O dobroci Boga, którą zachowujemy w pamięci, powinniśmy też mówić. Należy opowiadać o niej swobodnie, jak ludzie, których przepełnia pragnienie, by inni również ją poznali i odczuli. Gdy jednak mówimy o wielkiej dobroci Boga, powinniśmy zarazem opiewać Jego sprawiedliwość. Bóg okazuje łaskę, nagradzając tych, którzy wiernie Mu służą, a sprawiedliwość — karząc tych, którzy się przeciw Niemu buntują. Jego niezmienna sprawiedliwość jest równie pewna jak Jego bezkresna dobroć, dlatego powinniśmy wysławiać obie te cechy (List do Rzymian 11:22).

W naturze Boga bije źródło dobroci (Księga Psalmów 145:8). Pan okazuje łaskę tym, którzy Mu służą. Jest pełen współczucia dla potrzebujących Go, nieskory do gniewu wobec tych, którzy Go obrazili, i bogaty w miłosierdzie dla wszystkich, którzy Go szukają i o nie proszą. Chętnie daje i chętnie przebacza — chętniej, niż my prosimy, a nawet niż zdobywamy się na skruchę.

Strumienie dobroci płyną także ze wszystkich sposobów, w jakie Bóg rządzi światem i troszczy się o niego, jak mówi Księga Psalmów 145:9. Ponieważ jest dobry, czyni dobro. Jest dobry dla wszystkich swoich stworzeń — od najwyższego anioła po najmniejszego robaka — z wyjątkiem demonów i potępionych grzeszników, którzy sami odcięli się od Jego dobroci. Jego miłosierdzie obejmuje wszystkie Jego dzieła.

Wszystkie Jego dzieła i stworzenia korzystają z Jego miłosiernej troski i dobroci. Jego miłosierdzie dociera do nich wszystkich, a On nie nienawidzi niczego, co stworzył. Jednak dzieła miłosierdzia jaśnieją ponad wszystkimi innymi Jego dziełami i wyraźniej niż one ukazują Jego chwałę. Wśród ludzi, którym okazuje miłosierdzie i których przeznaczył do chwały, Boża chwała będzie jaśnieć na wieki najpełniej. Święci będą śpiewać na cześć dobroci Boga niekończące się „Alleluja”.