Księga Psalmów 145:10 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniejsza część psalmu wysławiała wielkość i dobroć Tego, który przewyższa wszystkie istoty. W tych wersetach uczymy się oddawać chwałę Jego królestwu, w którym Jego wielkość i dobroć jaśnieją jeszcze wyraźniej. Najpierw zwróćmy uwagę, kto ma Go wysławiać: w wersecie 10 czytamy, że chwalić Go będą wszystkie Jego dzieła. Każde dzieło Boga daje powód, by Go wielbić, i w ten sposób oddaje Mu chwałę na miarę swoich możliwości. Nawet ci, którzy odmawiają Mu czci, ostatecznie zostaną doprowadzeni do tego, by oddać Mu chwałę.

Jego święci błogosławią Go jednak w pełniejszy sposób. Otrzymują od Niego szczególne błogosławieństwa, których nie doświadcza reszta stworzenia, ale też wysławiają Go świadomie i celowo. Pozostałe dzieła Boga chwalą Go jedynie przez to, że ukazują Jego moc i mądrość. Jego święci zbierają hołd uwielbienia od niższych stworzeń i przynoszą go Bogu. Wszystkie dzieła Boga wychwalają Go tak, jak piękny budynek wysławia swojego budowniczego, a obraz — swojego twórcę. Święci zaś błogosławią Go jak dzieci, które powstają, by nazwać szczęśliwymi kochających rodziców. Spośród wszystkich dzieł Boga to właśnie Jego święci, dzieło Jego łaski i pierwociny stworzenia, mają najwięcej powodów, by Go błogosławić.

Po drugie, zastanówmy się, czego dotyczy to uwielbienie: będą mówić o Jego królestwie. Królestwo Boga pośród ludzi zasługuje na częste rozważanie i częste wspominanie. Wcześniej psalm wychwalał ogólnie wielkość i dobroć Boga. Tutaj te same przymioty ukazane są w odniesieniu do Jego królestwa. Zastanówmy się więc nad jego wielkością. Królestwo Boga jest naprawdę wielkie, bo pod Jego władzą znajdują się wszyscy królowie i królestwa ziemi.

Aby pokazać wielkość Bożego królestwa, psalmista wskazuje na jego chwałę. Gdybyśmy mogli przez wiarę spojrzeć w niebo, ujrzelibyśmy i opowiadalibyśmy o chwale Jego królestwa oraz o jego wspaniałym majestacie, o których mowa w wersetach 11 i 12. Bóg ustanowił swój tron w niebiosach, wysoko, otoczony niezliczonymi aniołami. Dwory Salomona i Aswerusa były pełne przepychu, ale w porównaniu z majestatem Boga przypominały świetliki przy słońcu. Ta myśl powinna napełniać nas czcią, gdy zbliżamy się do Boga.

Psalmista wskazuje także na moc Bożego królestwa. Mówiąc o jego chwale, trzeba mówić również o jego mocy, zasięgu i działaniu — o mocy Boga, który może uczynić wszystko i czyni wszystko, co zechce (werset 11). Dowodem są Jego potężne dzieła, o których powinniśmy opowiadać (werset 12), aby ludzie mogli zostać zaproszeni do tego, by z własnej woli stać się Jego poddanymi i szukać ochrony u tak potężnego władcy.

Kolejną cechą Bożego królestwa jest jego trwałość, o której mówi werset 13. Trony ziemskich władców chwieją się, ich korony przemijają, a ich królestwa dobiegają końca. Królestwo Boga jest jednak wieczne. Bóg będzie panował nad światem aż do końca czasów. Wtedy Pośrednik, Chrystus, któremu powierzono teraz zarządzanie królestwem, przekaże je Bogu Ojcu, aby Bóg był wszystkim we wszystkim na wieki. Jego panowanie trwa przez wszystkie pokolenia, ponieważ On sam jest wieczny, a Jego zamysły się nie zmieniają. Szatan, który ustanowił królestwo przeciwne Bogu, został pokonany i spętany.

Przyjrzyjmy się teraz dobroci Bożego królestwa. Jego królewski tytuł brzmi: „Pan Bóg, łaskawy i miłosierny”, a Jego panowanie odpowiada temu tytułowi. Dobroć Boga widać w tym, co czyni dla całego stworzenia, o czym mówią wersety 15 i 16. Daje pokarm każdemu żywemu stworzeniu, a w tym przejawia się Jego nieustające miłosierdzie (Księga Psalmów 136:25). Wszystkie stworzenia żyją dzięki Bogu. Otrzymały od Niego istnienie i nadal są od Niego zależne: to On zapewnia im wszystko, co potrzebne do życia, i podtrzymuje je przy życiu.

Ich oczy z nadzieją zwracają się ku Niemu: wszystkie stworzenia oczekują od Niego pomocy. Niższe stworzenia nie znają Boga i nie są zdolne Go poznać. Mówi się jednak, że oczekują na Boga, ponieważ szukają pokarmu dzięki instynktowi, który w nich umieścił. Jezus powiedział, że nie sieją ani nie żną (Ewangelia Mateusza 6:26). Przyjmują też to, co Bóg dla nich przygotował, w czasie i w sposób, które On wyznaczył, i tym się nasycają. Bóg otwiera przed nimi dłoń pełną hojności: daje im pokarm we właściwym czasie. Dostarcza im odpowiedniego pożywienia wtedy, gdy go potrzebują. Zasadniczo więc żadne stworzenie nie ginie z braku pokarmu, nawet zimą. Bóg hojnie i szczodrze otwiera dłoń i zaspokaja pragnienie każdej żywej istoty. Wyjątkiem są niektórzy nierozumni ludzie, którzy nigdy nie mają dość i wciąż wołają: „Daj, daj”.

Dobroć Boga przejawia się także w Jego szczególnym podejściu do ludzi, którymi rządzi jako istotami rozumnymi. Nikogo nie krzywdzi, bo — jak mówi werset 17 — Pan jest sprawiedliwy we wszystkich swoich drogach i żadna z nich nie jest niesprawiedliwa. Jest święty i postępuje zgodnie ze swoją naturą, zawsze z doskonałą sprawiedliwością. We wszystkim, co czyni jako władca, jest sprawiedliwy: nikogo nie krzywdzi, każdemu zaś oddaje sprawiedliwość. Drogi Pana są proste, nawet gdy nasze są krzywe. Jest sprawiedliwy, gdy ustanawia prawa, rozstrzyga spory, wynagradza służbę i karze za grzech — i musimy to uznać.

Bóg czyni dobro wszystkim ludziom, a w szczególny sposób swojemu ludowi. Po pierwsze, podtrzymuje tych, którzy upadają. Zaszczytem Boga jest nieść pomoc słabym. Werset 14 mówi, że podtrzymuje wszystkich upadających, tak że nawet gdy upadną, nie zostaną zniszczeni. Wielu ludzi ciężko doświadcza choroba i inne utrapienia. Choć wydają się bliscy śmierci, troska Boga w cudowny sposób ich podtrzymuje i podnosi. Gdyby wszyscy umierali za każdym razem, gdy wydają się być bliscy śmierci, świat byłby znacznie bardziej opustoszały. Wiele dzieci Boga było też blisko upadku w grzech albo rozpacz, lecz doświadczyło Jego dobroci: Bóg powstrzymał je przed upadkiem albo szybko podźwignął swoją łaską i pociechą. Upadły, ale nie zostały zniszczone (Księga Psalmów 37:24). Jeśli ci, których przygniatają ucisk i cierpienie, zostają podniesieni, to Bóg ich podnosi. A wszystkim obciążonym grzechem, którzy przez wiarę przychodzą do Chrystusa, On daje odpocznienie i podnosi ich na duchu.

Po drugie, Bóg z wielką gotowością słucha modlitw swojego ludu i na nie odpowiada, o czym mówią wersety 18 i 19. To pokazuje, jak łaskawe jest Jego królestwo: Jego poddani nie tylko mogą Go prosić, ale mają też wszelkie powody, by czynić to śmiało. Obietnica jest bogata: Bóg jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają. Zawsze można zwrócić się do Niego w modlitwie, a Jego pomoc jest zawsze dostępna. Skoro bliski sąsiad może być lepszy niż daleki brat (Księga Przysłów 27:10), o ileż lepszy jest Bóg, który jest blisko.

Bóg nie poprzestaje na tym, że jest blisko i pozwala cieszyć się pociechą płynącą ze świadomości, że nas słucha. Spełnia też prośby swoich wiernych: otrzymują to, o co proszą, i znajdują to, czego szukają. Wcześniej powiedziano, że zaspokaja pragnienie każdej żywej istoty (Księga Psalmów 145:16). Z pewnością uczyni jeszcze więcej dla tych, którzy się Go boją. Ten, który karmi swoje ptaki, nie pozostawi swoich dzieci bez pokarmu.

Bóg usłyszy ich wołanie i ocali ich. To prawdziwe wysłuchanie — takie, które przynosi pomoc. Bóg usłyszał Dawida, czyli wybawił go, gdy groziły mu rogi dzikiego wołu, jak opisuje to wielkie niebezpieczeństwo Księga Psalmów 22:21. Warunek jest całkiem słuszny: Bóg wysłucha nas i przyjdzie nam z pomocą, jeśli się Go boimy, czyli oddajemy Mu cześć i służymy Mu z pełnym czci szacunkiem. Bez tego nie możemy oczekiwać, że nas przyjmie.

Bóg wysłucha nas także wtedy, gdy wzywamy Go szczerze, ponieważ pragnie prawdy w głębi człowieka. Musimy być wierni Bogu i szczerzy, gdy mówimy, że Mu ufamy i do Niego należymy. W każdym akcie oddawania Mu czci to, co czujemy w sercu, powinno być zgodne z tym, co mówimy i czynimy na zewnątrz. W przeciwnym razie nasze uwielbienie nie jest prawdziwe.

Pan szczególnie chroni tych, którzy Go miłują, jak mówi Księga Psalmów 145:20. Mogą wydawać się bezbronni w tym świecie, ale Bóg zachowuje ich w prawości i w ten sposób zapewnia im prawdziwe bezpieczeństwo, tak że ostatecznie nie spotka ich żadna rzeczywista krzywda. Jeśli ktoś ginie, winę ponosi wyłącznie on sam. Bóg zniszczy wszystkich niegodziwych, lecz to ich własna niegodziwość przygotowała ich na zagładę.

Ukazuje to, jak wielka jest dobroć Boga, który strzeże sprawiedliwych. Niegodziwi otrzymają sprawiedliwą karę, co będzie widoczne dla wszystkich (Księga Psalmów 91:8). W ten sposób Bóg chroni swój lud także przez usuwanie tych, którzy chcieliby go skrzywdzić. Psalm kończy się postanowieniem Dawida, by samemu oddawać Bogu chwałę: jego usta będą głosić chwałę Pana (Księga Psalmów 145:21).

Nawet gdy powiemy już wszystko, co potrafimy, by wysławiać Boga, wciąż pozostanie wiele do powiedzenia. Dlatego powinniśmy rozpoczynać nasze dziękczynienie z takim zamiarem, jak Dawid (Księga Psalmów 145:1), i tak samo je kończyć. Wkrótce pojawi się kolejny powód, by zacząć od nowa, bo jedno miłosierdzie prowadzi do następnego. Dopóki mam oddech, moje usta powinny nieustannie wysławiać Boga.

Dawid wzywa też innych, by czynili to samo: „Niech wszyscy ludzie błogosławią Jego świętemu imieniu na wieki wieków” (Księga Psalmów 145:21). Niektórzy będą błogosławić Boga na wieki, a szkoda, że nie dołączy do nich cała ludzkość.