Księga Psalmów 143:7 – znaczenie i zastosowanie

Dawid opowiada tu, co mówił, gdy wyciągał ręce do Boga. Zaczyna nie tylko żarliwie, lecz także pilnie: prosi, by Bóg szybko go wysłuchał i nie zwlekał, bo jego duch słabnie. Ma na myśli: „Jestem bliski omdlenia. Pomóż mi natychmiast, bo inaczej zginę”. Nie wynika to z braku wiary, lecz z głębokiego pragnienia i świętej miłości.

Dawid prosi tu o trzy rzeczy. Po pierwsze, o znaki Bożej przychylności: chce, by Bóg był mu łaskawy i dał mu to odczuć. Ceni tę przychylność bardziej niż wszelkie inne dobro (Księga Psalmów 4:6). Obawia się, że Bóg może odwrócić od niego swoje oblicze, i prosi, by Bóg się na niego nie gniewał ani nie odwracał się od niego tak, jak odwracamy się od kogoś, kogo nie lubimy. Nie chce pozostawać w niepewności, czy Bóg jest na niego zagniewany. Ci, którzy naprawdę doświadczyli łaski, nie mogą nie pragnąć jej potwierdzenia.

Dawid daje do zrozumienia, że życie bez Bożej przychylności byłoby nędzne. Prosi, by Bóg nie pozostawiał go pod swoim gniewem, bo wtedy byłby jak ci, którzy schodzą do grobu, a nawet do piekła, do bezdennej otchłani. Zdarza się, że nawet ludzie, których łaska Boża uchroniła przed tą otchłanią, czują się tak przytłoczeni Bożą grozą, jakby do niej schodzili. Zasmuceni wierzący nieraz wołali pod wpływem Bożego gniewu, jak gdyby sami byli zgubionymi grzesznikami (Księga Hioba 6:4; Księga Psalmów 88:6).

Dawid prosi też o Bożą dobroć i łaskawość. Wierzy, że Bóg ma dla niego dobre słowa, lecz hałas jego utrapień zagłuszył ich brzmienie. Prosi więc: „Panie, nie tylko przemów do mnie życzliwie, ale pomóż mi to usłyszeć”. Pragnie usłyszeć radość i wesele (Księga Psalmów 51:8). Bóg przemawia przez swoje Słowo i przez swoją opatrzność, a w obu tych przestrzeniach powinniśmy pragnąć usłyszeć o Jego łaskawości (Księga Psalmów 107:43). Dawid chce słyszeć o niej każdego ranka, by pierwszą myślą każdego dnia była dla niego Boża miłość.

Jego uzasadnienie jest proste: ufa Bogu. Pocieszenia szuka wyłącznie u Niego. Bóg zazwyczaj okazuje swoją dobroć tym, którzy Mu ufają i przez wiarę po nią sięgają (Księga Psalmów 31:8).

Po drugie, Dawid prosi o działanie Bożej łaski w swoim życiu. Pragnie nie tylko oznak Bożej przychylności, ale też pomocy, by dobrze postępować. Modli się, by Bóg nauczył go swojej woli. To pierwsze działanie Ducha, ponieważ Bóg traktuje nas jak istoty zdolne do myślenia. Dawid prosi, by Bóg wskazał mu drogę, którą powinien iść. Czasem szczere osoby pragną czynić to, co słuszne, a mimo to nie wiedzą, którą drogę wybrać. Powinny więc zwracać się do Boga i prosić, by wskazał im drogę przez swoje Słowo, Ducha i opatrzność. Dobry człowiek nie pyta, która droga jest najłatwiejsza ani najprzyjemniejsza, lecz która jest właściwa.

Dawid dodaje, by Bóg nauczył go pełnić swoją wolę. Nie chce jedynie jej poznać, ale także nauczyć się dobrze ją wypełniać. Pragnie sprawnie i gorliwie wykonywać to, co do niego należy. Wszyscy wierni słudzy Boga pragną poznawać Jego wolę i wypełniać ją w pełni. Dawid mówi: „Ty jesteś moim Bogiem”, czyli: „Ty jesteś moim przewodnikiem i władcą”. Jeśli szczerze uznajemy Boga za swojego Boga, możemy ufać, że nauczy nas swojej woli, tak jak pan uczy sługę.

Dawid modli się także, by Bóg prowadził go do krainy prawości (Księga Psalmów 143:10). Może mieć na myśli wspólnotę ludu Bożego, tę przyjemną krainę, w której mieszkają prawi, albo trwałe życie w świętości prowadzące do nieba. Niebo nazywa się krainą prawości, ponieważ świętość będzie tam doskonała. Powinniśmy pragnąć, by Bóg bezpiecznie nas tam prowadził nie tylko dlatego, że jest to miejsce błogosławieństwa, lecz także dlatego, że tam sprawiedliwość osiąga pełnię. Nie odnajdziemy tej drogi, jeśli Bóg nam jej nie wskaże, i nie zdołamy nią wytrwale iść, jeśli nie poprowadzi nas za rękę. Dawid powołuje się na dobroć Bożego Ducha. Duch Boga potrafi i chce prowadzić tych, którzy nie wiedzą, dokąd pójść. Ci, którzy mają Pana za swojego Boga, mają Jego Ducha za przewodnika. Prowadzenie przez Ducha jest zarazem ich znakiem i przywilejem.

Dawid prosi również, by Bóg ożywił go do służby: „Ożyw mnie, Panie” (Księga Psalmów 143:11). To znaczy: „Ożyw moje modlitwy, pobudź mnie do wykonywania obowiązków i zachowaj mnie w gorliwości”. Nawet najlepsi wierzący często czują się ospali, martwi i opieszali, dlatego proszą Boga o taką pomoc ze względu na Jego imię.

Po trzecie, Dawid prosi, by Boża opatrzność działała na jego korzyść. Pragnie, by Bóg w swoim czasie i na swój sposób uwolnił go od utrapień. Prosi o ratunek przed wrogami, bo ucieka do Boga, by znaleźć u Niego schronienie (Księga Psalmów 143:9). Ufa, że Bóg ochroni go w czasie niedoli, i dlatego prosi Go o wybawienie. Dawna Boża opieka jest rękojmią przyszłego ocalenia, a ci, którzy przez wiarę szukają w Nim schronienia, znajdą je.

Dawid ponawia tę prośbę, prosząc, by Bóg wyprowadził jego duszę z utrapienia (Księga Psalmów 143:11). Nie chodzi mu tylko o uwolnienie od zewnętrznego cierpienia, lecz także od wewnętrznego niepokoju, który grozi, że go przytłoczy. Niezależnie od tego, co się wydarzy, prosi: „Panie, nie pozwól, by moje serce się trwożyło” (Ewangelia Jana 14:1). Modli się też o sąd nad wrogami, którzy przysparzają mu cierpienia: prosi, by Bóg w swoim miłosierdziu zgładził jego nieprzyjaciół i zniszczył tych, którzy dręczą jego duszę (Księga Psalmów 143:12). Wrogów jest wielu i są potężni, ale Dawid pozostawia ich w rękach Boga.

Na koniec opiera swoją modlitwę na więzi z Bogiem: jest Jego sługą. Postanowił pozostać Jego sługą, dlatego prosi, by Bóg uznał go za swoją własność i otoczył go opieką w tej służbie. Ta modlitwa wskazuje też na całkowitą zagładę wszystkich, którzy uparcie sprzeciwiają się Jezusowi Chrystusowi i Jego królestwu, odrzucają Jego panowanie, zasmucają Jego Ducha i krzywdzą Jego lud, którego cierpienie dotyka również samego Chrystusa.