Księga Psalmów 142:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista opowiada tu, dla naszego pouczenia, jak przyjaciele się go wyparli i opuścili (Księga Psalmów 142:4). Gdy cieszył się względami na dworze, wydawało się, że ma wielu przyjaciół. Kiedy jednak uznano go za banitę i niebezpiecznie było udzielić mu schronienia, czego dowodzi los Achimeleka, nikt nie chciał przyznać, że go zna. Ludzie trzymali się od niego z daleka.

Rozglądał się w prawo, szukając obrońcy, kogoś, kto stanąłby w jego obronie, jak czytamy w Księdze Psalmów 109:31. Wcześniejsze wsparcie Jonatana niemal kosztowało go życie, dlatego nikt inny nie chciał bronić niewinności Dawida. Ludzie gotowi byli powiedzieć, że nic o tym nie wiedzą. Rozglądał się też za kimś, kto otworzyłby przed nim drzwi, lecz nie znalazł żadnego schronienia. Żaden z dawnych przyjaciół nie chciał przenocować go choćby przez jedną noc ani wskazać mu bezpiecznej kryjówki.

Wielu dobrych ludzi dało się zwieść takim przyjaciołom na dobre czasy, którzy znikają, gdy przychodzą trudności. Życie Dawida było bardzo cenne, a jednak gdy niesprawiedliwie na niego polowano, nikt nie troszczył się na tyle, by go ochronić. Pod tym względem był zapowiedzią Chrystusa, który cierpiał za nas i został opuszczony przez wszystkich, nawet przez własnych uczniów. Musiał sam tłoczyć prasę winną, bo nie było nikogo, kto by Mu pomógł i Go wsparł (Księga Izajasza 63:5).

Dawid pokazuje też, jak znalazł pociechę w Bogu (Księga Psalmów 142:5). Przyjaciele i bliscy trzymali się od niego z daleka, więc nie było sensu zwracać się do nich o pomoc. Wołał jednak do Pana, który go zna i troszczy się o niego, gdy nikt inny tego nie robi. Bóg nie zawodzi ani nie opuszcza swojego ludu, nawet gdy robią to ludzcy przyjaciele, bo Jego miłość jest niezmienna.

Dawid mówi, co wyznał Bogu w jaskini: „Ty jesteś moim schronieniem i moim działem w krainie żyjących”. W Bogu pokładał nadzieję w obu tych sprawach. Schronienie to bezpieczne miejsce, w którym można uchronić się przed niebezpieczeństwem. Dział to to, co zapewnia człowiekowi jego część i szczęście. Jaskinia, w której ukrywał się Dawid, była tylko mizernym schronieniem, lecz Bóg był jego warowną wieżą. Korona, na którą liczył, dawała jedynie marną namiastkę bogactwa. Nie mógł jednak czuć się naprawdę zaopatrzony, dopóki nie wiedział, że Pan jest jego dziedzictwem i kielichem.

Wszyscy, którzy szczerze uznają Pana za swojego Boga, przekonają się, że On jest im wystarczający zarówno jako schronienie, jak i ich dział. Żadne zło nie zdoła ich ostatecznie skrzywdzić i nie zabraknie im żadnego dobra, którego naprawdę potrzebują. Mogą z pokorą wyznać: „Panie, Ty jesteś moim schronieniem i moim działem. Wszystko inne jest fałszywym schronieniem i bezwartościowym działem. Jesteś tym dla mnie w krainie żyjących, póki żyję na tym świecie i w świecie, który ma nadejść”. W Bogu jest dość, by zaspokoić każdą potrzebę tego życia.

Żyjemy w świecie pełnym niebezpieczeństw i niedostatku. Lecz jakiego niebezpieczeństwa mamy się bać, jeśli Bóg jest naszym schronieniem, i jakiego niedostatku mamy się obawiać, jeśli jest naszym działem? Niebo, jedyne miejsce, które naprawdę zasługuje na nazwę „krainy żyjących”, będzie dla wszystkich wierzących zarówno schronieniem, jak i ich działem.

Dawid pokazuje następnie, jak z tą ufnością zwracał się do Boga (Księga Psalmów 142:5–6): „Panie, życzliwie wysłuchaj mojego wołania. Wołam w utrapieniu i z prośbą, bo bardzo upadłem na duchu. Jeśli mi nie pomożesz, całkiem utonę. Wybaw mnie od prześladowców. Powstrzymaj ich albo odmień ich serca, złam ich siłę albo udaremnij ich plany, zatrzymaj ich albo mnie ocal, bo są silniejsi ode mnie. Twoją chwałą będzie pomoc słabszemu. Jeśli mnie nie wybawisz, zniszczą mnie, bo nie mogę się im jeszcze przeciwstawić. Wyprowadź moją duszę z więzienia. Nie tylko bezpiecznie wyprowadź mnie z tej jaskini, lecz uwolnij mnie od całego mojego utrapienia”.

Możemy odnieść to także do życia duchowego. Dobrzy ludzie często czują się przytłoczeni wątpliwościami i lękami, a powstrzymują ich słaba wiara i silny grzech. W takich chwilach powinni zwracać się do Boga i prosić, by ich wyzwolił i rozszerzył ich serca, aby mogli biec drogą Jego przykazań.

Dawid pokazuje też, jak bardzo oczekiwał, że jego ocalenie przyniesie chwałę Bogu. Po pierwsze, stanie się tak dzięki jego własnemu dziękczynieniu, bo obecne skargi przemienią się w uwielbienie. „Wyprowadź moją duszę z więzienia” — mówi — nie po to, by po prostu cieszyć się wygodą, przyjaźnią czy spokojem, ani nawet tylko po to, by zapewnić bezpieczeństwo swojemu krajowi, lecz po to, by wysławiać Twoje imię. Pamiętajmy o tym, gdy modlimy się o wybawienie: prosimy, by mieć powód do dziękowania Bogu i żyć ku Jego chwale. Największą pociechą płynącą z ziemskich błogosławieństw jest to, że dają nam powód i sposobność do dobrego dzieła, jakim jest uwielbianie Boga.

Po drugie, ocalenie przyniesie Bogu chwałę dzięki temu, że wiele osób będzie dziękować Bogu za Dawida, jak czytamy w Drugim Liście do Koryntian 1:11. „Gdy zostanę uwolniony, sprawiedliwi zgromadzą się wokół mnie”. Przyjdą, by pogratulować mu ocalenia, usłyszeć, czego Bóg dla niego dokonał, i przyjąć od niego pouczenie. Zgromadzą się wokół niego, by przyłączyć się do jego dziękczynienia, bo Bóg hojnie go potraktował. Miłosierdzie okazane innym powinno skłaniać nas do uwielbiania Boga. Powinniśmy też pragnąć i z radością przyjmować pochwały, które inni składają Bogu ze względu na nas.