Księga Psalmów 142:2 – znaczenie i zastosowanie

Nie ma większego znaczenia, czy Dawid modlił się tą modlitwą w jaskini Adullam, czy w jaskini Engedi. Wiadomo, że przeżywał głęboką udrękę. Dla tak znakomitego wojownika i dworzanina musiało być upokarzające, że dla własnego bezpieczeństwa był zmuszony uciekać się do tak trudnych środków. Przerażało go też, że był zaciekle ścigany i w każdej chwili mógł spodziewać się śmierci. Mimo to potrafił zachować na tyle trzeźwy umysł, by się modlić, a jego wiara była z nim, gdziekolwiek przebywał.

Jego bronią były modlitwy i łzy. Nie śmiejąc podnieść ręki na swojego króla, wznosił ją ku Bogu. Nie ma tak głębokiej ani tak ciemnej jaskini, z której nie moglibyśmy wznieść do Boga naszych modlitw i modlących się serc. Dawid nazywa ten psalm maskilem, czyli utworem mającym pouczać, ponieważ w jaskini zdobył cenne lekcje — wyuczył się ich na kolanach — i chciał przekazać je innym.

Zwróć uwagę, jak Dawid skarżył się Bogu (Księga Psalmów 142:1; Księga Psalmów 142:2). Gdy niebezpieczeństwo minęło, nie wstydził się przyznać, jakiego lęku doświadczył i o jaką pomoc prosił Boga. Nawet ludzie wielcy nie powinni uważać, że w trudnej chwili uwłacza im wołanie do Boga jak dzieci wołające rodziców, gdy coś je przeraża. Dawid wylał przed Bogiem swoje żale, czyli mówił swobodnie i bez pomijania niczego. Jego serce było tak przepełnione troską, że musiał je przed Panem opróżnić, a zrobił to z wielką żarliwością. Wołał do Pana głosem — niektórzy sądzą, że głosem myśli, bo ukrywał się w jaskini i nie śmiał mówić głośno, żeby się nie zdradzić. Jednak modlitwa w myślach także jest głosem skierowanym do Boga, a On słyszy westchnienia, których nie można lub nie śmie się wypowiedzieć (List do Rzymian 8:26).

W swojej skardze Dawid przedstawił Bogu dwie sprawy. Po pierwsze, otwarcie mówił o swojej udręce. Przedstawił prawdziwy obraz swojej sytuacji i opowiedział o wszystkich jej szczegółach. Nie mówił Bogu o tym tak, jakby Bóg o niczym nie wiedział, lecz jak ktoś, kto Mu ufa, pragnie z Nim bliskości i chce powierzyć wszystko Jego rękom. Pokornie zrzucił z siebie ciężar, a potem z ulgą zostawił tę sprawę Bogu. Często zbyt wiele uwagi poświęcamy własnym troskom: wyolbrzymiamy je w myślach i wpatrujemy się w nie, choć nic nam to nie daje. Jeśli jednak przedstawimy je Bogu, możemy złożyć troski na Tym, który się o nas troszczy, i zaznać ulgi. Nie powinniśmy narzekać przed sobą ani przed innymi w taki sposób, którego nie moglibyśmy szczerze i z szacunkiem przedstawić Bogu.

Po drugie, otwarcie mówił o swoim pragnieniu. Gdy przedstawiał Bogu swoją skargę, zarazem prosił Go o pomoc (Księga Psalmów 142:1). Nie domagał się ulgi, jakby mu się należała. Pokornie o nią błagał. Ci, którzy skarżą się Bogu na swoją sytuację, powinni również się modlić, bo trzeba szukać Boga.

Dawid wyjaśnił też, na czym polegała jego skarga. Na drodze, którą szedł, nie podejrzewając niebezpieczeństwa, ludzie potajemnie zastawili na niego sidła, by go schwytać. Saul, pierwszy król Izraela, celowo oddał nawet swoją córkę Mikal za żonę Dawidowi, licząc na to, że stanie się ona dla niego pułapką (Pierwsza Księga Samuela 18:21). Dawid przedstawia to Bogu, bo wszystko, co przeciw niemu czyniono, było zamierzone. Gdyby zszedł z właściwej drogi i wpadł w sidła, musiałby winić siebie. Kiedy jednak na drodze posłuszeństwa napotykał pułapki, mógł mówić o nich Bogu z pokorną śmiałością.

Dawid mówi też, co przynosiło mu pociechę pośród tych skarg (Księga Psalmów 142:3). Gdy jego duch był przytłoczony i niemal uginał się pod ciężarem smutku i lęku, gdy nie wiedział, co robić, i był bliski rozpaczy, pamiętał, że Bóg zna jego drogę. Ta myśl przynosiła mu pociechę. Bóg znał jego szczerość, wiedział, że Dawid szedł właściwą drogą i nie był takim człowiekiem, za jakiego przedstawiali go wrogowie. Znał każdy szczegół jego sytuacji. Gdy Dawid był zbyt przytłoczony, by jasno o niej opowiedzieć, pociechę dawała mu świadomość, że Bóg już ją zna (Księga Hioba 23:10). Bóg ją znał, czyli czuwał nad nią, chronił ją i zachowywał w bezpieczeństwie (Księga Psalmów 31:7; Księga Powtórzonego Prawa 2:7).