Księga Psalmów 141:1 – znaczenie i zastosowanie

Z przykładu Dawida uczymy się prosić Boga o dwie rzeczy: miłosierdzie, które przyjmuje nasze dobre czyny, i łaskę, która powstrzymuje nas od zła.

Dawid kochał modlitwę i prosi Boga, by jej wysłuchał i odpowiedział (Księga Psalmów 141:1–2). Wołanie do Boga świadczy o tym, jak żarliwie się modlił. Pokazuje też jego wiarę i niezachwianą ufność. Chciał, by Bóg zwrócił uwagę na jego głos i łaskawie go wysłuchał. Ci, którzy wołają do Boga w modlitwie, mogą oczekiwać, że zostaną wysłuchani. Nie dzieje się tak dlatego, że głośno wołają, lecz dlatego, że są szczerzy.

Dawid prosi także, by Bóg szybko do niego przyszedł. Ci, którzy cenią Jego życzliwą obecność, gorliwie jej pragną i mogą odczuwać świętą niecierpliwość, gdy odpowiedź się opóźnia. Wierzący nie wyprzedza Boga z braku wiary, ale modlący się człowiek nadal może prosić, by Bóg się pospieszył. Dawid chce również, by Bogu podobała się jego modlitwa i wznoszenie rąk. Ten gest wyraża zarówno wznoszenie pragnień, jak i wyciąganie się ku nadziei. Wznoszenie rąk wskazuje na wznoszenie serca i zastępuje składanie ofiar przed Panem. Modlitwa jest ofiarą duchową: oddaniem Bogu duszy i jej najlepszych pragnień.

Dawid prosi, by jego modlitwa była przed Bogiem jak kadzidło i jak ofiara wieczorna. Wspomina o ofierze wieczornej, a nie porannej, być może dlatego, że modlił się wieczorem. Może to również zapowiadać Chrystusa, który u schyłku świata i pod koniec dnia miał złożyć siebie w ofierze za nasze grzechy, a po zniesieniu zewnętrznych przepisów dawnego przymierza ustanowić duchowe ofiary uwielbienia i dziękczynienia. Ci, którzy modlą się z wiarą, mogą oczekiwać, że ich modlitwy będą milsze Bogu niż ofiara z wołu czy byka. Dawid nie mógł przebywać w miejscu kultu, więc nie mógł uczestniczyć w składaniu tam ofiar i kadzeniu. Dlatego prosi, by jego modlitwa zajęła ich miejsce. Modlitwa wznosi się do Boga jak miła woń ofiary, niczym kadzidło, które jednak nie wydziela zapachu bez ognia. Podobnie modlitwie brakuje prawdziwego żaru, jeśli nie rozpala jej święta miłość i gorliwość.

Dawid bał się grzechu i prosił Boga, by go przed nim strzegł. Wiedział, że jego modlitwy nie zostaną przyjęte, jeśli nie będzie wystrzegał się grzechu. Powinniśmy równie gorliwie pragnąć łaski Boga działającej w nas, jak Jego przychylności wobec nas. Dawid prosi, by nie dał się uwikłać w grzeszne słowa (Księga Psalmów 141:3). „Postaw, Panie, straż przed moimi ustami” znaczy: „Skoro moje usta są bramą dla słów, niech Twoja łaska strzeże tej bramy, aby nie padło z nich nic, co przyniosłoby ujmę Tobie lub krzywdę innym”. Ludzie dobrzy wiedzą, jak złe potrafią być grzechy języka i jak łatwo im w nie popaść. Gdy przeciwnicy nas prowokują, grozi nam, że odpowiemy zbyt ostro. Nawet Mojżesz, najpokorniejszy z ludzi, czasem mówił nierozważnie. Dlatego proszą Boga, by chronił ich przed niewłaściwymi słowami, bo wiedzą, że własna czujność i siła nie wystarczą, by bez szczególnej łaski Boga panować nad językiem i sercem. Musimy pilnować swoich ust, ale to nie wystarczy. Musimy prosić Boga, by ich strzegł. Nehemiasz modlił się do Pana, gdy wystawiał straż; my również powinniśmy tak czynić, bo bez Boga strażnik czuwa na próżno.

Dawid prosi także, by nic nie pociągnęło go do grzesznego czynu (Księga Psalmów 141:4). Słowa „Nie skłaniaj mego serca ku złej sprawie” znaczą: „Jeśli tkwią we mnie skłonności do grzechu, nie poprzestawaj na ich powstrzymaniu, lecz uśmierć je swoją łaską”. Przykład ludzi wokół nas i obelgi tych, którzy nas krzywdzą, mogą pobudzać nasze grzeszne pragnienia. Łatwo naśladujemy innych i łatwo uznajemy, że doznana krzywda daje nam prawo do odwetu. Dlatego powinniśmy prosić, by Bóg nigdy nie pozostawiał nas samym sobie — ani wtedy, gdy moglibyśmy przyłączyć się do czyniących zło, ani wtedy, gdy moglibyśmy sprzeciwiać się im w grzeszny sposób. Dopóki żyjemy w grzesznym świecie i nosimy w sobie grzeszne serca, powinniśmy prosić, by pokusa nas nie wciągnęła, a prowokacja nie popchnęła do zła.

Dawid prosi również, by nie uległ grzesznym przyjemnościom: „Niech nie jem ich przysmaków”. Ma na myśli: „Nie pozwól, bym uczestniczył w ich ucztach i rozrywkach, aż wciągną mnie w swoje grzechy”. Prosty posiłek z ziół, z dala od pokusy, jest lepszy niż wystawna uczta w samym jej środku. Grzesznicy przedstawiają grzech jako rozkosz. Kradziona woda wydaje się słodka, a zakazany owoc — pociągający. Kto jednak zastanowi się, jak szybko przyjemności grzechu stają się gorzkie i jak nieuchronnie grzech w końcu ukąsi jak wąż, będzie się ich obawiał. Będzie też prosił Boga, by w swojej opatrzności odsuwał je od niego, a swoją łaską odwracał od nich jego serce. Ludzie dobrzy modlą się nawet o to, by grzech nie wydawał im się słodki.