Księga Psalmów 140:9 – znaczenie i zastosowanie

Tak wyglądało pełne wiary spojrzenie Dawida w przyszłość.

Dawid przewidywał hańbę i zamęt, które spotkają jego prześladowców. Modlił się, by ich plany się nie powiodły. W wersecie 8 prosi Boga, by nie spełniał pragnień bezbożnych, czyli ich dążeń do władzy, zazdrości i zemsty. Jakby mówił: „Nie pozwól, by doprowadzili do upadku sprawy, której zniszczenia tak pragną. Wysłuchaj raczej mojej modlitwy”. Prosi, by ich knowania spełzły na niczym, a Bóg powstrzymał ich niegodziwe plany i nie dopuścił, by osiągnęli cel.

Tak samo powinniśmy modlić się za przeciwników ludu Bożego: by nie udało im się wyrządzić zła. Dawid modlił się w ten sposób przeciwko Achitofelowi, prosząc Boga, by jego mądrą radę obrócił w głupstwo. Powód jest oczywisty: jeśli pyszni ludzie odnoszą sukcesy, stają się jeszcze bardziej pyszni. Zaczynają uważać, że powodzenie oznacza Bożą aprobatę, a wtedy śmielej występują przeciwko Bogu i okrutniej traktują Jego lud. Dlatego Dawid prosi: „Panie, nie pozwól im zaznać powodzenia”.

Dawid przewidywał także ich zgubę. Te słowa można odczytać jako modlitwę albo proroctwo, a tekst hebrajski dopuszcza obie możliwości. Nawet jeśli uznamy je za modlitwę, jest to modlitwa wypowiedziana z pomocą Ducha Bożego, więc jej sens pozostaje taki sam.

Najpierw mówi o swoich wrogach. Krzywda, którą zamierzali mu wyrządzić, miała spaść na nich samych. Zło wypowiadane ich ustami miało okryć ich głowy: kłopoty, które planowali słowami, miały obrócić się przeciwko nim. Ich przekleństwa miały do nich wrócić, a zastawione przez nich sidła stać się przyczyną ich własnej zguby (Księga Psalmów 7:15–16). Ludzie wyrządzający krzywdę przez oszczerstwa, fałszywe doniesienia i przekręcanie faktów powinni obawiać się skutków takiego grzechu. Powinni zastanowić się, jak straszne będzie to, że całe zło, do którego się przyczynili, wróci do nich.

Spadną na nich także Boże wyroki, które Dawid porównuje do rozżarzonych węgli. Przywodzi to na myśl zagładę Sodomy. W szerszym sensie przypomina również potop, kiedy złączyły się wody z góry i z dołu, niszcząc świat. Podobnie wrogów Chrystusa i Jego królestwa spotka zarówno Boży sąd, jak i cierpienie będące skutkiem ich własnej zguby. Nie zdołają uniknąć tej kary ani wydostać się z głębokiej otchłani. Tofet, miejsce sądu, zostało opisane jako głębokie i rozległe (Księga Izajasza 30:33).

Dawid mówi też o wszystkich, którzy postępują podobnie. Ludzie szerzący zło słowem powinni spodziewać się wstrząsu, bo nigdy nie zdołają trwale umocnić się na ziemi. To, co zdobywa się przez kłamstwo, oszustwo, fałszywe oskarżenia i oszczerstwa, nie przetrwa. Zdobyty w ten sposób majątek będzie topnieć. Ludzie tacy jak Doeg nie powinni liczyć na długie panowanie, bo spotka ich ten sam los (Księga Psalmów 2:5). Kłamliwy język trwa tylko chwilę, lecz prawdziwe słowa pozostają na zawsze.

Złoczyńcy powinni spodziewać się zagłady. Zło będzie ścigać człowieka stosującego przemoc niczym pies tropiący mordercę albo lew goniący zdobycz. Niegodziwi zostaną odnalezieni i pokonani. Przeznaczona im zguba dosięgnie ich i powali. Zło ściga grzeszników.

Dawid przewidywał również ratunek i pociechę dla prześladowanych (Księga Psalmów 140:12–13). Bóg wymierzy im sprawiedliwość, wybawiając ich. Dawid jest pewien, że Pan będzie bronił sprawy swojego uciśnionego ludu. Bóg nie pozwoli, by przemoc na zawsze triumfowała nad sprawiedliwością, nawet jeśli chodzi o sprawiedliwość ubogich, którzy nie mają wielu innych sposobów, by dochodzić swoich praw. Bóg jest i zawsze będzie obrońcą niewinnie krzywdzonych, a szczególnie tych, którzy cierpią z powodu swojej wiary. Każdy, kto zna Boga, może Mu zaufać.

Prześladowani oddadzą też Bogu należną chwałę za swoje wybawienie. Sprawiedliwi, którzy sumiennie starają się oddawać Bogu to, co należy do Niego, a innym to, co im się należy, będą dziękować Jego imieniu, gdy zobaczą, że ich sprawa została starannie obroniona i doprowadzona do końca z mocą. Końcowe słowa o tym, że prawi będą przebywać w Bożej obecności, mówią zarówno o Bożej przychylności wobec nich, jak i o ich powinności wobec Niego. Bóg pozwoli im żyć przed swoim obliczem: teraz w łasce, a później w chwale. Będzie to ich bezpieczeństwem i radością. Zarazem będą Mu służyć jak słudzy stojący przed swoim panem, gotowi oddawać Mu cześć i przyjmować Jego polecenia. Na tym polega prawdziwe dziękczynienie: wdzięczność wyrażana życiem. Każde wybawienie powinniśmy przyjmować w ten sposób, służąc Bogu wierniej i z większą radością.