Księga Psalmów 140:2 – znaczenie i zastosowanie

W tym, podobnie jak pod innymi względami, Dawid wskazywał na Chrystusa. Zanim zapanował, cierpiał, a zanim został wywyższony, został poniżony. Wielu ludzi kochało Dawida i chciało oddawać mu cześć, ale wielu innych nienawidziło go, zazdrościło mu i próbowało go skrzywdzić. Widzimy to w tych wersetach.

Najpierw Dawid opisuje swoich wrogów. Ukazuje ich takimi, jacy są: jako ludzi niebezpiecznych i niegodziwych, którym nie miał powodu przypisywać Bożej przychylności. Wśród nich zdaje się wyróżniać jeden przywódca, którego nazywa złym i gwałtownym człowiekiem (Księga Psalmów 140:1, 4). Najpewniej chodzi o Saula. Parafraza aramejska wymienia Doega i Achitofela (Księga Psalmów 140:9), choć żyli w zupełnie różnych czasach. Ludzie gwałtowni są niegodziwi.

Wraz z tym człowiekiem było wielu innych, a Dawid przedstawia ich jako prawdziwe potomstwo węża. Byli przebiegli i z wielką zręcznością knuli zło. Starannie przygotowali swój plan, próbując doprowadzić dobrego człowieka do upadku: skłonić go do grzechu, wzniecić zamęt, zniszczyć jego dobre imię, osłabić jego wpływy i odebrać mu życie (Księga Psalmów 140:2, 4). Ukrywali pułapki, rozciągali sieci i zastawiali sidła jak myśliwi, licząc na to, że ich zamiary pozostaną niewidoczne, aż będzie za późno (Księga Psalmów 140:5). Wpływowi prześladowcy często bywają też przebiegłymi politykami, co czyni ich jeszcze groźniejszymi. Pan jednak strzeże prostych ludzi, nawet gdy żadna ludzka przebiegłość nie może im pomóc.

Wrogowie Dawida byli też pełni nienawiści, złośliwi jak sam szatan. Dawid mówi, że zaostrzyli swoje języki jak wąż, który przez język wstrzykuje jad. Ich słowa były tak nienawistne, jakby pod ich wargami krył się wyłącznie wężowy jad (Księga Psalmów 140:3). Kłamstwami i złymi radami chcieli zniszczyć Dawida, lecz działali skrycie, jak ktoś ukąszony przez węża ukrytego w trawie. Próbowali też szerzyć swoją złośliwość wśród innych, czyniąc ich jeszcze gorszymi od siebie. Zatruty język upodabnia człowieka do dawnego węża, a jad na wargach zawsze świadczy o jadowitym sercu.

Zjednoczyli się także przeciwko Dawidowi. Mówi, że wielu z nich zebrało się, by ruszyć przeciw niemu do walki (Księga Psalmów 140:2). Ludzie, którzy nie potrafią zgodzić się w żadnej innej sprawie, często potrafią zjednoczyć się w prześladowaniu dobrego człowieka. Herod i Piłat mogli wspólnie wystąpić przeciw Jezusowi. Pod tym względem naśladowali szatana, który nie jest skłócony sam ze sobą, a wszystkie demony są zjednoczone pod wodzą Belzebuba.

Byli też dumni i wyniośli (Księga Psalmów 140:5), przekonani o własnej wielkości i pewni zwycięstwa. Także pod tym względem przypominali szatana, którego wielkim grzechem była pycha i który przez nią upadł. Pycha prześladowców może przez jakiś czas napawać uciśnionych lękiem, ale może ich też pokrzepiać, bo im bardziej aroganccy są prześladowcy, tym bliżej im do upadku. Pycha poprzedza zagładę.

Dawid modli się następnie do Boga, aby ten ochronił go przed wrogami i nie pozwolił im go pochłonąć: „Panie, wybaw mnie, strzeż mnie i zachowaj” (Księga Psalmów 140:1, 4). Prosi, aby nie udało im się odebrać mu życia, zniszczyć jego dobrego imienia, przekreślić jego przyszłości ani powstrzymać go przed objęciem tronu. Prosi też, by nie zaczął robić tego, co robią oni, do czego chcą go skłonić albo na co liczą. Im więcej złośliwości dostrzegamy u naszych wrogów, tym gorliwiej powinniśmy prosić Boga o ochronę. Wierzący mogą ufać, że są w Nim bezpieczni, i odpoczywać w tym poczuciu bezpieczeństwa ze spokojnym sercem. Ci, których Bóg strzeże, są naprawdę bezpieczni. Jeśli Bóg jest z nami, któż może być przeciwko nam?

Dawid zwraca się potem do Boga i w ten sposób wznosi się ponad swoich prześladowców (Księga Psalmów 140:6, 7). Gdy wrogowie zaostrzali przeciw niemu swoje języki, on nie zaostrzał języka przeciwko nim. Na ich wargach był wężowy jad, na jego wargach zaś gościła łaska. Widzimy to w jego słowach skierowanych do Pana, ku któremu zwracał się, gdy otaczało go niebezpieczeństwo. Wielką pociechą jest to, że mamy Boga, do którego możemy się udać.

Po pierwsze, pocieszała go świadomość, że należy do Boga: „Powiedziałem: Ty jesteś moim Bogiem”. Jeśli Bóg jest jego Bogiem, to jest też jego tarczą i potężnym obrońcą. W mrocznych i niebezpiecznych czasach dobrze jest mocno trzymać się przez wiarę więzi z Bogiem. Pociechę dawał mu także dostęp do Boga. Nie tylko został włączony do przymierza, czyli trwałej więzi z Bogiem, ale też mógł żyć z Nim w bliskości. Mógł mówić do Boga i oczekiwać od Niego łaskawej odpowiedzi. Dlatego mógł powiedzieć z pokorną ufnością: „Wysłuchaj głosu moich błagań, Panie”.

Pociechę dawała mu również pomoc i szczęście, które znajdował w Bogu: „Panie Boże”, czyli „Jahwe Adonai”. Jako Jahwe Bóg istnieje sam z siebie i jest doskonale samowystarczalny. Jako Adonai jest Panem Dawida, jego władcą i oparciem. Jest więc mocą, która go zbawia, potężnym Zbawicielem, a nawet samym zbawieniem. Cała nadzieja Dawida spoczywa na Nim. Bóg jest dla niego wszystkim: daje mu szczęście i strzeże go, aż osiągnie pełnię tego szczęścia.

Dawid czerpie też pociechę z tego, co Bóg już wcześniej dla niego uczynił: „Osłaniałeś moją głowę w dniu bitwy”. Mógł powiedzieć, jak niegdyś przed Saulem, że wielokrotnie narażał życie na otwartym polu, służąc swojemu krajowi. W tych niebezpieczeństwach Bóg cudownie go chronił. Dał mu lepszą osłonę głowy niż hełm Goliata. Dawid rozumuje więc tak: „Panie, chroniłeś mnie w walkach z Filistynami. Nie pozwól, bym teraz zginął wskutek podstępnych knowań Izraelitów o nieszczerych sercach”. Bóg potrafi strzec swojego ludu przed ukrytymi spiskami tak samo, jak przed otwartym atakiem. Miłosierdzie i moc, które okazał nam w jednym rodzaju niebezpieczeństwa, powinny umacniać naszą ufność wobec innego. Nic nie może ograniczyć potężnego ramienia Pana.