Księga Psalmów 133:2 – znaczenie i zastosowanie

Obraz z Księgi Psalmów 133:2 wyrasta z pierwszego wersetu, w którym psalmista mówi, jak dobrze i miło jest, gdy bracia mieszkają razem. Zamiast tłumaczyć tę jedność pojęciami, sięga po zapach i dotyk: wyborny olejek spływa z głowy na brodę, a z brody Aarona na brzeg jego szaty. Olej nie zatrzymuje się w jednym miejscu. Płynie w dół, aż dociera do najdalszej krawędzi ubrania, jakby jego obfitość nie miała dokąd się kończyć. Aaron pojawia się tu jako kapłan, czyli człowiek, przez którego wspólnota styka się z tym, co święte. Psalm nie mówi jednak, że jedność powstaje sama z siebie. Opisuje to, co dzieje się, gdy bracia są razem, i nazywa to dobrem. Olejek przepływający od głowy do szaty pokazuje coś, co rozlewa się z jednego miejsca w drugie i dociera nawet tam, gdzie wydawałoby się, że już nic nie sięga. W tym obrazie jest cicha pociecha dla tych, którzy znają samotność wśród ludzi, w rodzinie albo we wspólnocie. Jedność nie jest tu tylko poczuciem bliskości. Jest czymś płynnym, obfitym i hojnym, co może dotrzeć aż do brzegów.

Obraz olejku w Księdze Psalmów 133:2 rozwija myśl o zgodzie między braćmi, którą werset poprzedni nazywa dobrą i miłą. Nie jest to opis zwykłego namaszczenia: przywołanie Aarona wskazuje na uroczysty obrzęd związany z jego kapłańską służbą. Olejek spływa z głowy na brodę, a potem na brzeg szaty. Obraz podkreśla obfitość i ciągłość: to, co zaczyna się u góry, obejmuje całą postać. W kontekście psalmu porównanie ukazuje wspólnotę jako coś cennego, co nie zatrzymuje się na pojedynczej osobie. Zgoda nie oznacza, że wszyscy są tacy sami ani że nie ma między nimi różnic. Psalm nie opisuje jednak, jak rozwiązywać spory; pokazuje dobro wspólnego życia i przywołuje znak poświęcenia Aarona. Werset 3 dopowiada obraz rosy Hermonu spadającej na Syjon i wiąże jedność z Bożym błogosławieństwem, życiem na wieki. Nie chodzi więc jedynie o przyjemną atmosferę. W poetyckim obrazie olejek obejmuje całość, a wspólnota żyjąca razem staje się miejscem błogosławieństwa. To sens obrazu: jedność jest dobrem, które przenika wspólne życie, a nie tylko chwilowym porozumieniem.

W Księdze Psalmów 133:2 obraz zaczyna się od głowy. Wyborny olejek wylany na głowę nie zostaje tam, lecz spływa na brodę Aarona, a potem na brzeg jego szaty. Psalmista opisuje drogę, którą dobro przechodzi przez całe ciało, a nie jeden gest. Najmocniej działa tu to, że dobro dociera aż do krańców. Jedność zwykle oceniamy po tym, co dzieje się w centrum, czyli u tych, którzy przewodzą. Ten wiersz jednak sięga brzegu szaty, czyli miejsca, które najłatwiej zostawić na uboczu. Rodzina albo wspólnota, w której zgoda kończy się na kilku najważniejszych osobach, nie żyje jeszcze tym, co opisuje psalm. Praktyczna strona jest prosta. Gdy ktoś zostaje zepchnięty na margines, rozmowy i decyzje przestają służyć wspólnemu dobru. Olejek musi spłynąć, a zgoda potrzebuje ludzi, których się zauważa i słucha. Psalm łączy tę jedność z błogosławieństwem, które spada jak rosa na Syjon. Pan udziela tam życia na wieki. Jedność nie jest więc celem sama w sobie. Staje się miejscem, w którym Boże dobro ma dokąd spłynąć.

Obraz wybornego olejku rozwija zachwyt z pierwszego wersetu Księgi Psalmów 133: wspólne życie braci jest dobre i miłe. Olejek spoczywa na głowie, lecz nie zatrzymuje się tam. Spływa na brodę Aarona i brzeg jego szaty. To, co otrzymuje jedna osoba, obejmuje więc całe jej ciało, a obraz prowadzi ku wspólnocie. Aaron był kapłanem, a namaszczenie wiązało się z poświęceniem do służby Bogu. W psalmie ta pamięć nadaje jedności powagę: nie chodzi jedynie o przyjemną zgodę, ale o dobro, które dotyka życia przed Bogiem. Olejek nie jest własnością samej głowy. Rozlewa się dalej, jak życzliwość i pokój mogą udzielać się innym w codziennych relacjach. Nie oznacza to, że bliskość wymaga jednakowości albo że wspólne życie zawsze jest łatwe. Psalm zatrzymuje się przy pięknie jedności i prowadzi wzrok ku następnemu obrazowi: rosie Hermonu, a potem błogosławieństwu życia na wieki. W ten sposób zwykła więź między ludźmi zostaje ukazana jako miejsce, w którym może objawić się dar Boga, większy niż pojedynczy człowiek i trwalszy niż chwila zgody.