Księga Psalmów 133:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, co jest przedmiotem pochwały: bracia żyjący razem w jedności. Chodzi o coś więcej niż samo unikanie kłótni i wzajemnego ranienia się. Chodzi o radość z siebie nawzajem, okazywanie sobie życzliwości i działanie dla wspólnego dobra.

Czasem najlepszym sposobem na zachowanie pokoju jest to, by krewni mieszkali osobno i z dala od siebie. Może to powstrzymać konflikty i gniew (Księga Rodzaju 13:9). Lepiej jednak, i o wiele piękniej, gdy bracia żyją razem w jedności, jakby stanowili jedno. Powinni mieć jedno serce, jedną duszę i wspólne dążenia.

Dawid miał wielu synów z różnych żon i być może napisał ten psalm, by uczyć ich wzajemnej miłości. Gdyby tak postępowali, można by uniknąć wielu kłopotów w jego rodzinie. Plemiona Izraela przez długi czas, za czasów sędziów, kierowały się odrębnymi interesami, co często przynosiło szkodę. Teraz zjednoczyły się pod rządami jednego władcy, a Dawid chciał im pokazać, jak wiele może im to dać, zwłaszcza że Arka została już umieszczona w miejscu, które stało się centrum wspólnego oddawania czci i jedności narodu. Powinni więc żyć w miłości.

Psalm mówi: „O, jak dobrze i miło!”. Jedność jest dobra sama w sobie i zgodna z wolą Boga. To mały obraz ziemi upodabniającej się do nieba. Jest też dobra dla nas, bo przynosi cześć i pociechę. Podoba się Bogu i wszystkim dobrym ludziom, a tym, którzy tak żyją, daje trwałą radość.

To wezwanie zachęca, by przyjrzeć się temu uważnie. Nie potrafimy w pełni zmierzyć ani opisać, jak dobre i miłe jest życie w jedności. Jest ono rzadkością, dlatego budzi podziw. Zdumiewa, że między ludźmi może być tak wiele dobra i słodyczy, tak wiele nieba na ziemi. Jest też czymś pięknym i pociągającym, dlatego gdy je dostrzegamy, powinniśmy naśladować je ze świętym pragnieniem.

Jego słodycz zostaje porównana do świętego oleju namaszczenia, który wylano na Aarona, pierwszego arcykapłana, i który spływał z jego głowy na szaty (Księga Psalmów 133:2). Olej był święty, dlatego także nasza braterska miłość powinna być święta, płynąć z czystego serca oddanego Bogu. Powinniśmy miłować tych, którzy narodzili się z Boga, ze względu na Tego, który dał im życie (Pierwszy List Jana 5:1).

Olej ten był także szczególną mieszanką, sporządzoną zgodnie z Bożym poleceniem. Podobnie Bóg uczy wierzących, by miłowali się nawzajem, bo ta miłość jest Jego dziełem w nas. Olej był bardzo cenny i nie wolno było sporządzać niczego podobnego do zwykłego użytku. Także święta miłość jest cenna w oczach Boga. To, co Bóg ceni, ma prawdziwą wartość.

Olej był też przyjemny dla Aarona i wszystkich wokół niego. Taka jest święta miłość. Przypomina wonność, która rozwesela serce. Miłość Chrystusa do ludzi była częścią owego oleju radości, którym został namaszczony bardziej niż inni. Aaron i jego synowie nie mogli służyć Panu, dopóki nie zostali namaszczeni; podobnie nasza służba nie podoba się Bogu bez tej świętej miłości. Jeśli jej nie mamy, jesteśmy niczym (Pierwszy List do Koryntian 13:1, 13:2).

Braterska miłość jest także jak rosa. Jest pożyteczna i miła, bo przynosi liczne błogosławieństwa, niezliczone jak krople rosy. Łagodzi żar ludzkich namiętności, tak jak wieczorna rosa ochładza powietrze i orzeźwia ziemię. Sprawia też, że przynosimy owoce wszelkiego dobra. Zmiękcza serce i przygotowuje je na przyjęcie dobrego ziarna słowa. Natomiast gorycz i nienawiść czynią nas niezdolnymi do jego przyjęcia (Pierwszy List Piotra 2:1).

Rosa ta zostaje nazwana rosą Hermonu, zwyczajnej góry, bo braterska miłość jest pięknem i błogosławieństwem życia społecznego. Jest też jak rosa, która spada na góry Syjonu, świętej góry, bo bardzo pomaga rozwijać się wspólnotom oddanym Bogu. Hermon i Syjon usychają bez tej rosy. Pismo mówi, że rosa nie czeka na człowieka ani nie zależy od jego wysiłków (Księga Micheasza 5:7). Podobnie nasza miłość do innych nie powinna czekać, aż oni pierwsi nas pokochają. Powinna ich uprzedzać — taka miłość jest podobna do miłości Boga.

To dowodzi również, jak cenna jest braterska miłość. Ludzie, którzy miłują, są ludźmi błogosławionymi. Przede wszystkim błogosławi ich Bóg, a to czyni ich naprawdę błogosławionymi. Gdy bracia żyją razem w jedności, Pan nakazuje błogosławieństwo — pełne błogosławieństwo obejmujące wszystkie inne. Bóg ma prawo nakazywać błogosławieństwo, człowiek może jedynie o nie prosić. Błogosławieństwa udzielane zgodnie z Jego obietnicą są błogosławieństwami nakazanymi, bo ustanowił On swoje przymierze na wieki. Błogosławieństwa, które rzeczywiście się spełniają, są nakazane przez Niego, bo On mówi, a staje się.

Po drugie, są błogosławieni na wieki. Błogosławieństwem, które Bóg nakazuje dla tych, którzy żyją w miłości, jest życie wieczne — największe ze wszystkich błogosławieństw. Ci, którzy żyją w miłości, nie tylko trwają w Bogu, lecz już teraz kosztują nieba. Doskonała miłość jest radością nieba, a szczera miłość świadczy o tym, że będziemy mieć udział w tej radości. Tym, którzy żyją w miłości i pokoju, już teraz towarzyszy Bóg miłości i pokoju, a wkrótce będą z Nim na zawsze w świecie niekończącej się miłości i pokoju. Jakże więc dobre i miłe jest takie życie!