Księga Psalmów 132:11 – znaczenie i zastosowanie

Są to cenne obietnice, potwierdzone Bożą przysięgą, aby ich dziedzice mogli czerpać z nich mocne pocieszenie (List do Hebrajczyków 6:17–18). Niewielkie ma znaczenie, czy uznajemy je za argumenty, na które powołujemy się w modlitwie, czy za Bożą odpowiedź na modlitwę. Wierzący potrafią korzystać z obietnic na oba sposoby: zwracać się przez nie do Boga i słuchać, co Pan przez nie mówi.

Obietnice te dotyczą zarówno królestwa, jak i wspólnoty, zarówno tronu Dawida, jak i kultu Izraela skupionego wokół góry Syjon. Obietnice dotyczące wzgórza Syjon znajdują pełne zastosowanie w Kościele, tak jak obietnice dotyczące rodu Dawida odnoszą się do Chrystusa. Dlatego obie te grupy obietnic są dostępne także dla nas i niosą wielkie pocieszenie.

Najpierw przyjrzyjmy się temu, że Bóg wybrał dom Dawida i wzgórze Syjon. Oba wybrał sam. Wybrał ród Dawida na królewską linię i potwierdził ten wybór przysięgą (wersety 11–12). Dawid, będący obrazem Chrystusa, został ustanowiony królem na mocy przysięgi: „Pan przysiągł i nie zmieni zdania”. Dawid przysiągł Panu, że znajdzie dla Niego dom (Księga Psalmów 132:2). Pan odpowiedział, przysięgając Dawidowi, że zbuduje dom dla niego. Bóg nigdy nie pozostawia swojego ludu bez miłości ani bez obietnic.

Obietnica dana Dawidowi wskazuje najpierw na długą linię królów z jego rodu: „Jednego z twoich potomków osadzę na twoim tronie”. Spełniła się w Salomonie, a Dawid dożył tego wydarzenia i wielce się nim cieszył (Pierwsza Księga Królewska 1:48). Koronę obiecano także potomkom Dawida pod warunkiem, że będą przestrzegać Bożego przymierza i przykazań, których Bóg miał ich nauczyć. Bóg sam obiecał ich nauczać i wypełnił swoją część. Mieli Mojżesza i proroków, a Bóg oczekiwał, że będą trzymać się Jego nauki i jej przestrzegać. Gdyby tak postępowali, ich potomkowie zasiadaliby na tronie Dawida na zawsze. Królowie odpowiadają przed Bogiem za swoje postępowanie, a ich panowanie trwa tylko tak długo, jak wiernie Mu służą.

Nie dochowali jednak Bożego przymierza, więc z czasem linia obietnicy wygasła, a Juda stopniowo utraciła berło. Obietnica wskazywała jednak również na jednego wiecznego Króla, który miał pochodzić z rodu Dawida, a Jego panowanie i pokój miały nie mieć końca. Piotr odnosi tę obietnicę do Chrystusa i mówi, że sam Dawid rozumiał ją w ten sposób (Dzieje Apostolskie 2:30). Bóg przysiągł Dawidowi, że wzbudzi Chrystusa z jego potomstwa według ciała, aby zasiadł na jego tronie. Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg to uczynił i dał Mu tron Jego ojca Dawida (Ewangelia Łukasza 1:32).

Chrystus spełnił warunek obietnicy. Dochował Bożego przymierza i przykazań, pełnił wolę Ojca i we wszystkim Mu się podobał. Dlatego obietnica pozostaje trwała dla Niego i Jego duchowej rodziny, czyli wszystkich wierzących. On i dzieci, które dał Mu Bóg, będą zasiadać na tronie na wieki (Apokalipsa Jana 3:21).

Po drugie, Bóg wybrał wzgórze Syjon na swoją świętą górę i potwierdził ten wybór upodobaniem, jakie w nim znalazł (wersety 13–14). Wybrał górę Syjon, którą umiłował (Księga Psalmów 78:68). Wybrał ją na miejsce, w którym miała spocząć Jego arka, i powiedział: „To jest moje miejsce odpoczynku na wieki”, a nie tylko na pewien czas, jak Szilo. Syjon był miastem Dawida, dlatego Bóg wybrał go na miasto królewskie, bo wcześniej wybrał go na miasto święte.

Bóg powiedział: „Tutaj będę mieszkał”, a Dawid powtórzył tę myśl, wiedząc, jak dobrze jest być blisko Boga. Syjon wskazuje tu na Kościół, nazwany górą Syjon (List do Hebrajczyków 12:22). W Kościele wszystko, co powiedziano tu o Syjonie, znajduje pełne znaczenie. Później Syjon został zaorany jak pole, lecz Kościół Chrystusa jest domem Boga żywego (Pierwszy List do Tymoteusza 3:15). To miejsce Jego odpoczynku na wieki, a Jego obecność będzie z nim aż do końca świata. To, że Bóg ma upodobanie w swoim Kościele i pozostaje z nim, jest pociechą i radością wszystkich jego członków.

Po drugie, przyjrzyjmy się błogosławieństwom, które Bóg zgromadził dla domu Dawida i wzgórza Syjon. Tych, których wybiera, także błogosławi. Bóg wybrał wzgórze Syjon i obiecuje obdarzyć je błogosławieństwami doczesnego życia, bo pobożność niesie obietnicę także dla obecnego życia (werset 15). Chodzi o obietnicę: „Obdarzę ją obfitością żywności”. Ziemia wyda swoje plony. Tam, gdzie ustanowiony jest prawdziwy kult, nie zabraknie zaopatrzenia, a Bóg z pewnością pobłogosławi to miejsce (Księga Psalmów 67:6). Nawet niewielkie zaopatrzenie, jeśli Bóg mu błogosławi, jest lepsze i słodsze niż obfitość bez Jego błogosławieństwa.

Lud Boży doświadcza szczególnego błogosławieństwa w zwyczajnych darach, co nadaje im głębszą słodycz. Obietnica mówi jeszcze więcej: „Nasycę chlebem jej ubogich”. Syjon ma swoich ubogich, a Bóg obiecuje troszczyć się także o nich. Dzięki Jego opatrzności nie zabraknie im tego, czego potrzebują. Gdy brakuje żywności, ubodzy odczuwają to jako pierwsi, więc jeśli mają jej dość, jest to dobry znak obfitości.

Ubogim Syjonu niczego nie zabraknie, ponieważ Bóg zobowiązał wszystkie dzieci Syjonu, by według swoich możliwości dzieliły się z ubogimi, a Kościół ma czuwać, by nikt nie został zaniedbany (Dzieje Apostolskie 6:1). Dzięki Bożej łasce ubodzy nie będą też narzekać. Nawet jeśli mają tylko zwykły chleb, będą nim nasyceni. Ubogi Syjonu ma mocne powody, by zadowalać się niewielkim udziałem w tym świecie, bo czekają na niego lepsze rzeczy.

Słowa te można też rozumieć w sensie duchowym. Bóg troszczy się o duszę przez swoje Słowo i ustanowione przez siebie praktyki religijne. Obficie pobłogosławi ten pokarm, aby podtrzymywał nowe życie w nas, i nasyci chlebem życia ubogich w duchu. Możemy być zadowoleni z tego, co Bóg przeznacza dla naszego dobra.

Bóg błogosławi Syjon także dobrami przyszłego życia, które należą do pobożności (werset 16). Jest to odpowiedź na modlitwę z wersetu 9. Proszono, by kapłani zostali odziani w sprawiedliwość. Tutaj Bóg obiecuje przyodziać ich w zbawienie. Oznacza to, że nie tylko ich zbawi, lecz także sprawi, że oni i ich służba będą pożyteczni dla zbawienia Jego ludu. Będą troszczyć się o zbawienie własne i tych, którzy ich słuchają, a także pomogą wprowadzać zbawionych do Kościoła.

Wniosek jest jasny: tych, których Bóg przyodziewa w sprawiedliwość, przyodzieje także w zbawienie. Powinniśmy modlić się o sprawiedliwość, a Bóg wraz z nią da zbawienie. Proszono również, by święci radośnie wołali. Bóg obiecuje, że rzeczywiście będą wołać z radości. Daje więcej, niż prosimy, a wraz ze zbawieniem obdarza obfitą radością.

Bóg obiecuje też odpowiednie błogosławieństwa rodowi Dawida. „Sprawię, że wyrośnie róg Dawida” (werset 17). Królewska godność będzie wzrastać, a jej chwała będzie się odnawiać. Chrystus jest rogiem zbawienia, czyli źródłem potężnego i obfitego zbawienia, które Bóg wzbudził i sprawił, że zakiełkowało w domu swojego sługi Dawida.

Dawid obiecał używać swojej mocy dla chwały Boga: niszczyć siłę bezbożnych i podnosić siłę sprawiedliwych (Księga Psalmów 75:10). W odpowiedzi Bóg obiecuje pomnażać moc Dawida. Gdy Bóg daje ludziom władzę, a oni dobrze jej używają, daje im jej więcej.

Bóg obiecuje również trwałą chwałę: „Przygotowałem lampę dla mojego pomazańca”. „Ty rozświetlasz moją lampę” (Księga Psalmów 18:28). Lampa, którą Bóg ustanawia, będzie płonąć nieprzerwanie. Lampa może też oznaczać następcę, bo gdy jedna prawie gaśnie, można od niej zapalić kolejną. W ten sposób Dawid nie miał być pozbawiony potomka, który stawałby przed Bogiem. Chrystus jest tą lampą i światłością świata.

Bóg obiecuje także pełne zwycięstwo. Wrogowie Dawida knuli przeciwko niemu, lecz Bóg zapowiada, że okryje ich hańbą, gdy ich plany zawiodą. Wszyscy wrogowie dobrych władców powinni spodziewać się hańby, a szczególnie wrogowie Pana Jezusa i Jego panowania. W wielkim dniu powstaną ku wiecznej hańbie i pogardzie.

Na koniec Bóg obiecuje trwałą pomyślność. Słowa „jego korona będzie kwitnąć” oznaczają, że panowanie Dawida będzie zyskiwać coraz większą chwałę. Obietnica ta najpełniej spełnia się w Jezusie Chrystusie, którego korona chwały i władzy nigdy nie przeminie, a kwiaty nigdy nie zwiędną. Ziemscy królowie nie zachowują koron na zawsze (Księga Przysłów 27:24), lecz korona Chrystusa trwa wiecznie, a korony przeznaczone dla Jego wiernego ludu również nie przeminą.