Księga Psalmów 132:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Salomon prosi Boga o przychylność dla siebie i swoich rządów oraz o przyjęcie domu, który zbudował dla Jego imienia. Nie powołuje się na własne zasługi. Prosi Boga, by pamiętał o Dawidzie, z którym zawarł przymierze, i o jego trudach, trosce o Arkę oraz głębokim pragnieniu zbudowania domu dla Boga.

Warto przypominać Bogu w modlitwie o tych, którzy przed nami trwali w wierze, o ich zmaganiach, służbie i cierpieniu. Możemy też myśleć o Chrystusie, Synu Dawida, i o wszystkich Jego cierpieniach. Wtedy możemy prosić Boga, by pamiętał o przymierzu zawartym z Chrystusem i o zadośćuczynieniu, którego dokonał za grzeszników. W ten sposób prośba Salomona wskazuje poza Dawida, ku Chrystusowi.

Dawid złożył uroczyste ślubowanie, gdy umocnił się u władzy, jeszcze zanim zamieszkał we własnym domu: postanowił zbudować dom dla Boga. Ślubował Panu, potężnemu Bogu Jakuba. Śluby składa się Bogu, który jest ich świadkiem i stroną. Jakub był słaby, lecz Bóg Jakuba jest potężny, zdolny go bronić i ocalić.

Dawid przyrzekł znaleźć miejsce dla Pana, czyli dla Arki, będącej znakiem obecności Boga. Z Prawa wiedział, że Pan wybierze miejsce dla swojego imienia, gdzie zgromadzą się wszystkie pokolenia. Gdy Dawid został królem, takie miejsce nie było jeszcze wyznaczone. Sylo zostało już opuszczone, a lud nie miał stałego ośrodka kultu.

Dawid bardzo mocno skupił się na tej sprawie. Nie chciał odpocząć na swoim posłaniu, dopóki nie doprowadzi jej do rozstrzygnięcia. Mówiono o niej od dawna, ale niczego nie zrobiono. W końcu Dawid postanowił, że jeszcze przed nocą podejmie decyzję: albo wskaże miejsce, w którym na początku jego panowania stanie namiot dla Arki, albo, co bardziej prawdopodobne, miejsce, gdzie Salomon zbuduje później świątynię.

Mogło się to wiązać szczególnie z karą, która spotkała Dawida po tym, jak zarządził spis ludności. Być może uznał, że jednym z powodów niezgody Boga z nim było jego opóźnianie tej sprawy. Gdy praca dla Boga jest ważna, mądrze jest wyznaczyć sobie termin i go dotrzymać, bo łatwo odkładamy działanie na później. Warto rano zaplanować pracę na dany dzień i zobowiązać się do jej ukończenia przed snem, a zarazem poddać się Opatrzności, mądrej trosce Boga. Nie wiemy bowiem, co przyniesie dzień.

Jest to szczególnie ważne w wielkim dziele zwrócenia się ku Bogu. Powinniśmy podchodzić do niego z gorliwością i rozwagą. Mamy dobry powód, by postanowić, że nie będziemy cieszyć się wygodami tego życia, dopóki nie położymy fundamentu pod nadzieję na lepsze życie.

Ślub Dawida odpowiadał również pragnieniu Izraela, który tęsknił za Arką. Lud ubolewał nad tym, że pozostawała ukryta. Usłyszano o niej w Efrata, czyli w Sylo, w pokoleniu Efraima, gdzie wcześniej się znajdowała. Potem odnaleziono ją na leśnych polach, czyli w Kiriat-Jearim, co znaczy „miasto lasów”. Na początku panowania Dawida cały Izrael uroczyście sprowadził ją stamtąd.

Gdy więc Salomon zbudował dom dla Arki, spełnił pragnienie całego Izraela. Nie trzeba już było jej szukać, bo wiadomo było, gdzie się znajduje. Lud postanowił też tam oddawać cześć Bogu. Mając odpowiednie miejsce, Izraelici mogli wejść do przybytku Boga i oddawać cześć u podnóżka Jego stóp, jak poddani i pokorni proszący o łaskę. Za czasów Saula brak właściwego miejsca im to uniemożliwiał.

Następnie Salomon prosi o kilka rzeczy. Prosi, by Bóg nie tylko objął świątynię w posiadanie, lecz także uczynił ją swoim stałym domem. Mówi: „Powstań, Panie, i spocznij”, prosząc, by Arka Twojej mocy, znak Twojej potężnej obecności, pozostała tam na stałe.

Prosi też, by Bóg obdarzył kapłanów, sług świątyni, łaską potrzebną do pełnienia ich obowiązków. Mówi: „Niech Twoi kapłani przyodzieją się w sprawiedliwość”. Powinni okazywać sprawiedliwość zarówno w służbie, jak i w codziennym życiu, a jedno i drugie powinno być zgodne z Bożymi zasadami. Sprawiedliwość jest najlepszą ozdobą osoby pełniącej służbę Bogu. Świętość wobec Boga i dobroć wobec ludzi są dla takich sług niezbędne.

Salomon prosi też, by lud Boży radował się wiernym sprawowaniem świętej służby. Mówi: „Niech Twoi wierni wykrzykują z radości”. Ludzie cieszyli się, gdy Arka została sprowadzona do miasta Dawida, i będą się cieszyć, gdy kapłani przyodzieją się w sprawiedliwość. Wierna służba duszpasterska jest radością dla ludu Bożego. Umacnia jego radość i dobrze jej służy.

Na koniec Salomon prosi, by Bóg przyjął jego modlitwę podczas poświęcenia świątyni. Mówi: „Nie odwracaj oblicza od swojego pomazańca”, czyli: nie odrzucaj mnie ani nie odprawiaj zawstydzonego. Powołuje się na to, że jest pomazańcem Pana, co wskazuje na Chrystusa, wielkiego Pomazańca, który wstawia się na mocy swojego powołania. Ojciec zawsze Go wysłuchuje.

Salomon powołuje się również na to, że jest synem Dawida. Prosi, by Bóg nie odmawiał mu ze względu na Dawida. Podobnie modli się chrześcijanin: „Ze względu na Chrystusa, naszego Dawida, w którym sobie upodobałeś, przyjmij mnie”. Chrystus jest Umiłowanym, a my jesteśmy przyjęci w Umiłowanym. Jest Sługą Boga, którego Bóg podtrzymuje.

Nie mamy własnych zasług, które moglibyśmy przedstawić Bogu, ale ze względu na Chrystusa, w którym jest pełnia zasług, szukajmy Bożej przychylności. Gdy modlimy się o rozwój i błogosławieństwo dla Kościoła, możemy czynić to z wielką ufnością ze względu na Chrystusa, który nabył Kościół własną krwią. Niech zarówno duszpasterze, jak i lud pełnią swoje obowiązki.