Księga Psalmów 130:4 – znaczenie i zastosowanie

Trzeci wers Księgi Psalmów 130 stawia pytanie, przed którym łatwo się cofnąć: kto się ostoi, jeśli Bóg zachowa pamięć o grzechach? Czwarty wers odpowiada krótko: „Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią”. Przy słowie „bojaźń” łatwo pomyśleć o strachu przed karą, ale kontekst psalmu prowadzi raczej ku poruszeniu, w którym człowiek rozpoznaje wielkość Boga i nie traci poczucia, że jest przez Niego przyjęty. Osobie, która nosi wstyd, taka myśl może przynieść ulgę. Bliskość Boga nie musi oznaczać, że będzie On wszystko pamiętał i rozliczał. Psalmista łączy przebaczenie z bojaźnią, a nie z lękiem przed odrzuceniem. Cześć wobec Boga rodzi się tu z doświadczenia, że nie trzeba przed Nim się ukrywać. Ten wers mówi więc o przebaczeniu jako o źródle całej relacji z Bogiem, a nie tylko jako o jednorazowym wybaczeniu winy. Nie obiecuje, że trudne uczucia szybko znikną. Pokazuje jednak, że w Bożej obecności może się zmieścić zarówno pokora, jak i spokojna, pełna szacunku cześć.

„Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią” — ten wers łączy dwa pojęcia, które łatwo uznać za przeciwieństwa. Przebaczenie przynosi ulgę, bo grzech nie musi być ostatnim słowem o człowieku. Bojaźń Boża nie oznacza tu jednak zwykłego lęku przed karą. Wskazuje na cześć i powagę wobec Boga, który jest święty, a zarazem okazuje miłosierdzie. Kontekst psalmu wyostrza tę myśl. Werset wcześniej pojawia się pytanie: „Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, kto się ostoi?”. Przebaczenie jest więc odpowiedzią na rzeczywistą winę i kruchość człowieka, nie zapewnieniem, że grzech nie ma znaczenia. Psalmista nie przechodzi od poczucia winy do obojętności, lecz od bezradności do nadziei pokładanej w Panu i oczekiwania na Jego słowo. Cel wyrażony przez „aby” nie sugeruje, że Bóg przebacza po to, by wzbudzać grozę. Pokazuje raczej, że przebaczenie prowadzi do czci: dobroć Boga odsłania, kim On jest, i budzi odpowiedź pełną szacunku. Dlatego łaska nie osłabia powagi grzechu. Umożliwia życie przed Bogiem bez ucieczki, lecz także bez lekceważenia Jego świętości.

Ten psalm zaczyna się od krzyku z głębokości. Jego autor wie, że gdyby Bóg zachował pamięć o grzechach, nikt nie ostałby się przed Nim (Księga Psalmów 130:3). Czwarty wers odpowiada na to krótko: „Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią”. Samo zdanie wyznacza kolejność. Przebaczenie pochodzi od Boga i ma swój cel, którym jest bojaźń. Ta bojaźń oznacza pełne czci uznanie świętości Tego, który przebacza, a nie lęk przed wyrokiem. Łatwo pomyśleć, że przebaczenie obniża Boga albo zmniejsza dystans, a wtedy szacunek miałby osłabnąć. Werset ujmuje to inaczej. Łaska nie pomniejsza Boga, tylko pokazuje, jak wielki jest. Podobnie bywa między ludźmi. Gdy ktoś szczerze przeprasza i zostaje przyjęty, relacja nie musi tracić powagi. Może nawet zyskać na szacunku, bo obie strony wiedzą, ile kosztowało przebaczenie. Tekst nie mówi, że każdy przebaczony od razu odczuwa tę bojaźń ani że droga do niej jest prosta. Wskazuje jednak cel przebaczenia: ma prowadzić do tego, by Bóg był czczony. Ulga z przebaczenia jest prawdziwa, ale psalm kieruje uwagę na coś większego, na Boga, który przebacza i pozostaje święty.

W Księdze Psalmów 130:4 przebaczenie staje się odpowiedzią na pytanie z poprzedniego wersetu: jeśli Bóg zachowa pamięć o grzechach, nikt się nie ostoi. Psalmista nie ukrywa winy ani nie próbuje zasłużyć na wysłuchanie. Woła z głębokości, a potem wyznaje, że u Boga jest przebaczenie. Słowa „aby Cię otaczano bojaźnią” mówią o czci, która rodzi się ze spotkania z miłosierdziem. Przebaczenie nie czyni zła nieważnym. Uwalnia od rozpaczy, w której człowiek uznaje, że jego wina jest większa niż Boża łaskawość. Bojaźń Boża oznacza tu serce zwrócone ku Bogu z powagą i wdzięcznością, świadome, że otrzymana łaska nie jest czymś, czego można żądać. Można wyobrazić sobie strażnika, który przez noc wypatruje pierwszego światła. Nadzieja psalmisty ma podobny rytm: oczekiwanie opiera się na Bożym słowie, a nie na pewności, że wszystko już się zmieniło. W dalszych wersetach nadzieja rozszerza się na Izraela, bo u Pana jest obfite odkupienie. Przebaczenie otwiera więc drogę do czci, ufnego czekania i wspólnej nadziei.