Księga Psalmów 130:1 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety uczą nas, byśmy nie przestawali wołać do Boga, niezależnie od tego, w jakim jesteśmy położeniu, nawet gdy wszystko wydaje się bardzo mroczne i bolesne (Księga Psalmów 130:1). Nawet ludzie najwierniejsi Bogu mogą czasem znaleźć się w wielkim utrapieniu i nie wiedzieć, co robić. Mogą czuć się tak, jakby tonęli w rozpaczy, przygnębieni, z sercem pełnym ciężaru i niepokoju. A jednak nawet w najgłębszej niedoli wciąż możemy wołać do Boga i zostać wysłuchani.

Modlitwa może dotrzeć do najwyższego nieba, choćby płynęła z najgłębszej ziemskiej niedoli. Nie musi wydobywać się z głębin piekła; może wznosić się z największego smutku, jakiego doświadczamy w tym życiu. Jeremiasza wysłuchano w lochu, Daniela w lwiej jamie, a Jonasza we wnętrzu ryby. Wołanie do Boga jest więc naszym obowiązkiem i przynosi nam dobro, bo może uchronić nas przed dalszym upadkiem i podnieść nas z dołu oraz grząskiego błota (Księga Psalmów 40:1; Księga Psalmów 40:2).

Uczymy się także z ufnością prosić Boga, wierząc, że odpowie i obdarzy pokojem. Tego właśnie Dawid oczekuje w modlitwie zanoszonej w wierze (Księga Psalmów 130:2). Mówi: „Panie, usłysz mój głos, moje skargi i modlitwy. Niech Twoje uszy będą uważne na głos mojego utrapienia i moich próśb”. Cierpiący wierzący może nie umieć jasno wszystkiego wyjaśnić, ale Bóg słyszy zarówno jęk, jak i modlitwę.

Dalej uczymy się uniżyć przed Bożą sprawiedliwością, bo jesteśmy winni przed Bogiem i nie potrafimy odpowiedzieć za choćby jeden z naszych licznych grzechów (Księga Psalmów 130:3). „Panie, jeśli będziesz pamiętał o grzechach, Panie, kto zdoła się ostać?”. Powtarzanie przez Dawida imienia Boga wyraża głęboką cześć oraz bojaźń wobec Jego majestatu i gniewu. Powinniśmy uczyć się z tego uczciwie przyznawać do grzechów i nie próbować usprawiedliwiać się przed Bogiem. Nasze grzechy zasługują na uwagę i osąd, a Bóg dostrzega nawet w najlepszym człowieku dość, by wydać sprawiedliwy wyrok.

Gdyby Bóg postępował z nami według ścisłej sprawiedliwości, bylibyśmy zgubieni. Znalazłby w nas wiele grzechów, poważnych i spotęgowanych przez nasze wybory, które bardzo Go obrażają. Gdyby potraktował nas zgodnie z tym rachunkiem, odmówiłby nam swojej łaski i pozostawił pod swoim gniewem. Cóż moglibyśmy wtedy zrobić, by sobie pomóc? Nie zdołalibyśmy uciec przed Jego karzącą ręką, oprzeć się jej ani znieść jej działania. Powinniśmy więc podziwiać Bożą cierpliwość i powściągliwość. Zostalibyśmy zniszczeni, gdyby Bóg policzył nasze grzechy tak, jak na to zasługują, i On o tym wie. Dlatego okazuje nam cierpliwość. To czyste miłosierdzie sprawia, że nie pochłania nas Jego gniew.

Uczymy się również powierzać Bożemu przebaczającemu miłosierdziu i czerpać z niego pociechę, gdy widzimy, że sprawiedliwość ma wszelkie powody, by nas potępić (Księga Psalmów 130:4). Skruszony grzesznik mówi: „Ale u Ciebie jest przebaczenie”. To nasza wielka pociecha, ilekroć przychodzimy do Boga, bo właśnie przebaczenia najbardziej potrzebujemy. Bóg jest gotów przebaczać grzechy. Objawił się jako łaskawy i miłosierny, gotowy do przebaczenia (Księga Wyjścia 34:6; Księga Wyjścia 34:7). Obiecał przebaczyć tym, którzy szczerze się nawracają. Nikt, kto do Niego przyszedł, nie odkrył, że nie chce okazać miłosierdzia.

W nas jest grzech, dlatego tak wielką pociechą jest to, że u Boga jest przebaczenie. Niektórzy rozumieją te słowa jako: „U Ciebie jest przebłaganie”, czyli ofiara, która odwraca gniew. Jezus Chrystus jest wielką ofiarą przebłagalną, okupem zapewnionym przez Boga. Zawsze jest u Ojca jako nasz orędownik i dzięki Niemu mamy nadzieję na przebaczenie. To miłosierdzie nie ma sprawiać, że staniemy się beztroscy ani zuchwali. Ma prowadzić nas do bojaźni Bożej i oddawania Bogu czci. Grzesznicy nie mogliby mieć z Bogiem żadnej relacji, gdyby nie chciał przymykać oczu na wiele win. Jego przebaczające miłosierdzie zaprasza nas do służby, bo Bóg nie odrzuci tych, którzy szczerze się nawracają, nawet jeśli upadli wielokrotnie lub popełnili jakiś grzech, od którego naprawdę się odwrócili.

To wezwanie szczególnie zachęca grzeszników, by pokutowali i powrócili do bojaźni Bożej, bo Bóg jest łaskawy i miłosierny, i przyjmie ich, gdy do Niego wrócą (Księga Joela 2:13; Ewangelia Mateusza 3:2). Mamy też odnosić się do Bożego przebaczenia z pełną czci bojaźnią, jako ci, którzy boją się Pana i Jego dobroci (Księga Ozeasza 3:5). Wtedy możemy oczekiwać dobrodziejstw przebaczenia, które jest u Boga, gdy Jego miłosierdzie budzi w nas świętą bojaźń.