Księga Psalmów 129:1 – znaczenie i zastosowanie

Wszystkie pokolenia Kościoła Bożego ukazane są tu jako jedna osoba. Jest już sędziwy i siwowłosy, spogląda wstecz na minione dni i wspomina dawne cierpienia. Gdy przygląda się swojej historii, dostrzega dwie rzeczy.

Po pierwsze, Kościół często cierpiał z powodu dotkliwego ucisku ze strony ziemskich wrogów. Izrael mógł powiedzieć, że był uciskany bardziej niż jakikolwiek inny naród, jak nakrapiany ptak dziobany przez ptaki ze wszystkich stron (Księga Jeremiasza 12:9). To prawda, że jego grzechy ściągały na niego nieszczęścia, a Bóg sprawiedliwie go karał. Jednak sąsiedzi Izraela także go nienawidzili i prześladowali z powodu jego wierności przymierzu i odrębnej religii.

„Wielokrotnie mnie uciskali od młodości”. Lud Boży zawsze miał wielu wrogów, a Kościół od samego początku często był wspólnotą cierpiącą. Młodość Izraela przypadała na pobyt w Egipcie albo na czasy sędziów, gdy Izrael był uciskany i odtąd wciąż doświadczał przeciwności. Kościół chrześcijański również od początku przechodził okresy cierpienia, szczególnie w pierwszych latach istnienia, czego świadectwem jest dziesięć prześladowań, których doświadczył pierwotny Kościół.

„Oracze zaorali mi grzbiet” (Księga Psalmów 129:3). W Księdze Psalmów 125:3 mowa o tym, że rózga niegodziwych spoczywa na udziale sprawiedliwych. Tutaj pojawia się obraz pługa prowadzonego po grzbiecie. Obrazy są różne, ale wyrażają tę samą myśl: lud Boży często był traktowany z wielkim okrucieństwem.

Lud Boży rozrywano, jak ziemię przecinaną lemieszem, jakby ludzie chcieli go rozbić i zabrać mu wszystko, co tylko zdołają. W ten sposób święci Najwyższego byli wyniszczani, tak jak ziemia wyjaławia się po długim użytkowaniu. Kiedy Bóg na to pozwalał, zamierzał obrócić to dla dobra swojego ludu. Chciał skruszyć twardą glebę ich serc, by zasiać w nich swoją łaskę i zebrać plon dobrych owoców. Ich wrogowie nie mieli jednak takiego zamiaru ani tego nie rozumieli (Księga Izajasza 10:7). Ciągnęli bruzdy coraz dalej, nie wiedząc, kiedy przestać, i dążyli do całkowitego zniszczenia Kościoła.

Wielu rozumie bruzdy na grzbiecie jako ślady po razach. Werset może więc mówić o tych, którzy bili i smagali lud Boży. Jego członkowie często cierpieli od okrutnych razów, a także od szyderstw, bo istnieje przecież również bicz języka (List do Hebrajczyków 11:36). Dopełniło się to w Chrystusie, który nadstawił plecy tym, którzy Go bili (Księga Izajasza 50:6). Obraz ten może też odnosić się do zniszczeń, jakie wrogowie sprowadzali na miasta Izraela: Syjon miał zostać zaorany jak pole (Księga Micheasza 3:12).

Po drugie, Kościół zawsze doświadczał łaskawego wybawienia ze strony swojego niebiańskiego Przyjaciela. Plany wrogów obracały się wniwecz. Uciskali Kościół, chcąc go zniszczyć, lecz im się to nie udało. Przeszedł on przez wiele burz, wstrząsów i ciężkich ciosów, a jednak wciąż trwa. „Nie przemogli mnie”. Można się zastanawiać, jak ten okręt utrzymał się na powierzchni, skoro zalewały go fale i wichury. Chrystus zbudował swój Kościół na skale, a bramy piekielne go nie przemogły i nigdy nie przemogą.

Złamana została także potęga wrogów. Bóg przeciął sznury niegodziwych. Zniszczył ich sprzęt i uprząż, przez co ich orka została przerwana. Przeciął ich bicze, kładąc kres razom. Zerwał więzy, które ich jednoczyły, i rozerwał więzy niewoli, którymi krępowali lud Boży. Bóg ma wiele sposobów, by powstrzymać niegodziwych przed wyrządzeniem Kościołowi zaplanowanej krzywdy i zawstydzić ich knowania.

Słowa „Pan jest sprawiedliwy” mogą odnosić się zarówno do cierpień Kościoła, jak i do jego wybawienia. Pan jest sprawiedliwy, gdy dopuszcza ucisk Izraela. Lud Boży zawsze był gotów to uznać: choć jego wrogowie postępowali niesprawiedliwie, Bóg był sprawiedliwy we wszystkim, co na nich dopuścił (Księga Nehemiasza 9:33). Pan jest też sprawiedliwy, gdy nie pozwala Izraelowi zginąć, ponieważ obiecał zachować go jako swój lud i dotrzyma słowa. Jest sprawiedliwy także wtedy, gdy odpłaca prześladowcom i wymierza im należną karę (Drugi List do Tesaloniczan 1:6).