Księga Psalmów 129:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista widział, jak upada wiele zamysłów wymierzonych w Kościół — zamysłów tak głęboko i niebezpiecznie przemyślanych, jakby wyszły z samego piekła, by go zniszczyć. Dlatego kończy swój psalm podobnie jak Debora swoją pieśń: „Tak niech poginą wszyscy Twoi wrogowie, Panie” (Księga Sędziów 5:31).

Wielu nienawidzi Syjonu, wybranego ludu Boga, a także Boga Syjonu, Jego kultu i tych, którzy Go wielbią. Głęboko niechętnie odnoszą się do prawdziwej religii i ludzi religijnych, a wszystko, co mogą, robią, by Bóg nie miał na świecie swojego Kościoła.

Powinniśmy modlić się, by wszelkie wysiłki podejmowane przeciwko Kościołowi spełzły na niczym, a jego wrogowie zostali zawstydzeni i zmuszeni do odwrotu. Prośba „Niech wszyscy zostaną zawstydzeni” oznacza to samo, co stwierdzenie: „Wszyscy zostaną zawstydzeni”. Ten wstyd ukazano przez porównanie: lud Boga rozkwita jak palma uginająca się od owoców albo zielone, owocujące drzewo oliwne, a jego wrogowie uschną jak trawa na dachu. Nie trzeba się ich bać jako ludzi, bo zostaną upodobnieni do trawy (Księga Izajasza 51:12). Jako wrogowie Syjonu są tak pewni zguby, że można traktować ich z taką samą pogardą jak trawę na dachu: marną, krótkotrwałą, nieprzydatną i do niczego niezdatną.

Trawa ta szybko obumiera. Nie zdąży w pełni wyrosnąć, a już więdnie, bo nie ma korzeni. Im wyżej rośnie — co może odpowiadać jej pysze — tym bardziej wystawiona jest na palące słońce i tym szybciej usycha. Niektórzy rozumieją ten wers tak, że więdnie, zanim zostanie wyrwana. Podobnie wrogowie Kościoła Bożego często sami znikają, zanim dosięgną ich Boże sądy.

Trawa ta nikomu się nie przydaje. Tak samo wrogowie Kościoła są jedynie bezużytecznym ciężarem dla ziemi. Ich plany przeciw Syjonowi nigdy nie dojrzeją ani nie przyniosą skutku. Cokolwiek sobie obiecują, ich trud przyniesie im nie więcej pożytku niż rolnikowi trawa rosnąca na dachu. Ich żniwo skończy się stosem w dniu niedoli (Księga Izajasza 17:11).

Żaden rozsądny człowiek nie będzie prosił Boga, by błogosławił żniwiarzom, o czym mówi Księga Psalmów 129:8. Dawniej przyjętym i szlachetnym zwyczajem było nie tylko pozdrawianie obcych i podróżnych, lecz także — a zwłaszcza — modlenie się o pomyślność tych, którzy pracowali przy żniwach. Boaz tak właśnie pozdrowił swoich żniwiarzy: „Niech Pan będzie z wami” (Księga Rut 2:4). W ten sposób uznajemy Bożą troskę, okazujemy życzliwość naszym bliźnim i szanujemy ich pracę. Jeśli taka modlitwa płynie ze szczerego, pobożnego serca, Bóg przyjmuje ją jako święte życzenie.

Nie wolno jednak używać świętych słów żartobliwie ani bezmyślnie. Żniwa trawy na dachu byłyby żartem, dlatego każdy, kto szanuje imię Boga, nie powinien obracać w żart zwyczajowych słów błogosławieństwa. Ze świętymi rzeczami nie wolno obchodzić się lekko.

Niebezpiecznie jest także życzyć wrogom Kościoła powodzenia w ich atakach na Kościół. Jeśli życzymy im sukcesu, uczestniczymy w ich złych czynach (Drugi List Jana 1:11). Stwierdzenie, że nikt nie będzie im błogosławił ani życzliwie ich pozdrawiał, oznacza jeszcze więcej. Oznacza również, że ludzie mądrzy i prawi będą ich potępiać, modlić się, by Bóg ich powstrzymał, i występować przeciwko ich knowaniom. Biada tym, przeciwko którym modlą się święci. „Przekląłem jego siedzibę” (Księga Hioba 5:3).