Księga Psalmów 119:138 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset stoi w środku bolesnego fragmentu. Wcześniej psalmista mówi o łzach płynących z oczu, bo Prawo nie jest zachowywane (Księga Psalmów 119:136), a potem wyznaje, że Bóg jest sprawiedliwy i Jego wyrok słuszny (Księga Psalmów 119:137). Dopiero wtedy pada zdanie: „Swoje postanowienia dałeś sprawiedliwie i z pełną wiernością.” Łączy ono dwie rzeczy, które w cierpieniu łatwo rozdzielić: to, co Bóg ustanowił, i to, jak wiernie się tego trzyma. Autor nie udaje, że wokół panuje spokój. Mówi o gorliwości, która go pożera, i o przeciwnikach zapominających o słowach Bożych. Właśnie w tym zamęcie wierność Boga staje się oparciem. Cierpienia nie tłumaczy. Pokazuje natomiast, że to, co zostało dane przez Boga, nie zmienia się wraz z nastrojem dnia. Ten fragment nie obiecuje, że ucisk szybko ustąpi. Pokazuje spokój, który może rodzić się z pewności, że postanowienia Boga są sprawiedliwe i dotrzymane. Płacz i wierność mogą stać obok siebie, a w tym napięciu psalm pozostaje szczery.

Psalmista zwraca się do Boga, nie komentuje abstrakcyjnego kodeksu: „Swoje postanowienia dałeś sprawiedliwie i z pełną wiernością”. Słowo „postanowienia” wskazuje na Boże rozstrzygnięcia i wskazania, a określenia „sprawiedliwie” oraz „z pełną wiernością” mówią o ich zgodności z charakterem Boga. Nie są kaprysem ani narzędziem ucisku; można im ufać, bo Bóg nie odchodzi od tego, co słuszne. Najbliższy kontekst nadaje temu wyznaniu ciężar. Psalmista prosi o uwolnienie od ludzkiego ucisku, płacze, bo inni nie zachowują Prawa, i widzi, że przeciwnicy zapominają o Bożych słowach. Jego pewność nie wynika więc z tego, że świat wokół niego jest sprawiedliwy. Przeciwnie, niesprawiedliwość ludzi staje się wyraźniejsza w świetle wierności Boga. Werset nie obiecuje, że posłuszeństwo natychmiast usunie krzywdę ani że każde bolesne zdarzenie jest samo w sobie sprawiedliwe. To rozróżnienie chroni sens psalmu: wiara w słuszne Boże postanowienia nie wymaga nazywania zła dobrem. Pozwala nazwać krzywdę, a zarazem nie uznać jej za miarę Bożego charakteru. Psalmista opiera swoje rozumienie sprawiedliwości na Bogu, nie na zachowaniu przeciwników.

Ten werset krótko streszcza, jak psalmista rozumie Prawo. Nie zaczyna od własnych wniosków o tym, co słuszne. Zaczyna od tego, że postanowienia pochodzą od Boga: „Swoje postanowienia dałeś sprawiedliwie i z pełną wiernością” (Księga Psalmów 119:138). Słowo „dałeś” stawia w centrum Dawcę, a nie człowieka, który zasady wypracował. Dwa określenia nadają temu dawaniu wagę. Sprawiedliwość mówi o tym, że zasady są dobre i uczciwe, choć trudno je pojąć od razu. Wierność mówi o tym, że Bóg trzyma się swoich słów konsekwentnie, bez zmiennych nastrojów i bez wycofywania się z obietnic. Ma to znaczenie w chwilach, gdy wokół panuje bezprawie. W tym samym fragmencie psalmista opłakuje łamanie Prawa przez innych (Księga Psalmów 119:136). Nie próbuje jednak przepisać zasad na nowo według własnego uznania. Oprze się na tym, co Bóg ustanowił, i tam znajdzie pewność. Praktyczna wartość tego wersetu jest prosta. Gdy decyzje i zasady wydają się chwiejne, ważne jest, czy opierają się na trwałej podstawie, czy tylko na chwilowym nastroju. Oparciem jest wierność Boga, który wyznacza granice dobra, a nie nasza własna konsekwencja.

W Księdze Psalmów 119:138 psalmista mówi o Bożych postanowieniach jako sprawiedliwych i wiernych. Nie przedstawia ich jako zmiennych zależnie od ludzkiej siły czy nastroju. Są zakorzenione w tym, kim jest Bóg: sprawiedliwy w swoim sądzie i godny zaufania w swoim słowie. Sąsiednie wersety nadają temu wyznaniu ciężar. Psalmista widzi ucisk, płacze nad lekceważeniem Prawa i boleje, że jego przeciwnicy zapominają o Bożych słowach. Wierność Boga nie usuwa więc z jego życia bólu ani nie obiecuje, że krzywda szybko ustanie. Daje jednak punkt oparcia, gdy świat zdaje się odchodzić od tego, co słuszne. Można pomyśleć o kamieniu wyznaczającym drogę: nie usuwa stromizny ani zmęczenia, lecz wskazuje pewny kierunek. Tak dla psalmisty Boże postanowienia pozostają miarą dobra, nawet gdy ludzie je porzucają. Jego przekonanie nie wyrasta z łatwego życia, lecz z poznania Boga jako sprawiedliwego i wiernego. Wiara w tę wierność pozwala nazwać zło złem, nie oddając mu ostatniego słowa. Psalmista nie odwraca wzroku od cierpienia; trwa przy słowie Boga, które uważa za godne miłości i zaufania.