Księga Psalmów 119:136 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś bardzo czułego. Psalmista nie płacze wyłącznie z powodu własnego bólu, lecz dlatego, że Prawo Boże nie jest zachowywane. Łzy płyną z jego oczu jak strumienie, a więc sprawa Bożej woli leży mu na sercu tak blisko, że jej lekceważenie rani go niemal fizycznie. Ktoś, komu zależy, nie patrzy obojętnie, gdy to, co kochane, zostaje odsunięte na bok. Warto zauważyć, że fragment nie wskazuje, kto zawinił ani kogo dokładnie psalmista ma na myśli. Strona bierna „nie zachowano” zostaje w cieniu, co pozwala czytać ten werset szerzej, jako wyraz wrażliwości na to, jak daleko świat, a czasem także serce człowieka, odbiega od Bożej drogi. Sąsiednie wersety brzmią podobnie. W Księdze Psalmów 119:132 i 119:135 pojawia się prośba o zmiłowanie i o światło oblicza, a w Księdze Psalmów 119:137 psalmista wyznaje sprawiedliwość Pana. Łzy nie przeczą więc zaufaniu. Są jego innym językiem, bo kochać Prawo Boga to również cierpieć, gdy jest ono lekceważone. Ten werset pokazuje, że płacz nad tym, co dzieje się wobec Boga, bywa u wierzących prawdziwym wyrazem wiary.

„Strumienie łez płyną z moich oczu, bo nie zachowano Twojego Prawa”. Psalmista nie opłakuje tu własnej krzywdy ani nie mówi o rozpaczy z powodu osobistej porażki. Jego smutek wynika z tego, że Boże Prawo, które w otwierających wersetach Psalmu 119 wyznacza drogę życia, jest lekceważone. To ważne rozróżnienie: Prawo nie jawi się tu jako zbiór przepisów, których naruszenie drażni skrupulatnego obserwatora. Psalmista wiąże je z Bożą sprawiedliwością i wiernością. W sąsiednich wersetach prosi o umocnienie kroków Bożym słowem, o uwolnienie od ludzkiego ucisku i o naukę Bożych ustaw. Łzy wyrastają więc z troski o rozbieżność między tym, co słuszne, a tym, jak ludzie postępują. Werset nie nakazuje, by każde złamanie zasady wywoływało taką samą reakcję, ani nie przedstawia smutku jako dowodu większej świętości. Pokazuje jednak, że przywiązanie do Boga może oznaczać głęboki żal, gdy Jego wola jest odrzucana. W tej perspektywie lament nie jest obojętnością ani potępieniem innych: jest świadectwem, że Boża sprawiedliwość naprawdę ma znaczenie.

W Księdze Psalmów 119:136 słyszymy człowieka, który płacze. Psalmista płacze, bo Prawo nie jest zachowywane. Jego łzy nie biorą się z własnej straty, lecz z miłości do Bożego słowa i z bólu, że wokół niego ten dar jest lekceważony. Wers nie mówi, kto zawinił. Używa strony biernej: „nie zachowano Twojego Prawa”. Psalmista nie wyznacza winnych ani nie wylicza przewinień. Skupia się na tym, co dzieje się z Prawem, i na sercu, które to przeżywa. Możliwy przykład: ktoś w pracy widzi, że uczciwość przestaje się liczyć, bo wszyscy idą na skróty i nikt tego nie nazywa. Taki żal nie musi być zazdrością ani urazą, może być troską o to, co dobre. Ten psalm sam jest takim wyznaniem przed Bogiem. W Księdze Psalmów 119:137 psalmista wyznaje, że Pan jest sprawiedliwy. Jego łzy nie przeczą temu wyznaniu. W Księdze Psalmów 119:139 gorliwość pożera psalmistę, bo przeciwnicy zapominają o słowach Bożych. Ten sam nurt przebiega przez tę część psalmu. Łzy nie są bezsilnością, lecz znakiem, że Prawo nadal ma w sercu psalmisty pierwsze miejsce. Łzy i wiara stoją tu obok siebie, bez wzajemnego wykluczania.

„Strumienie łez płyną z moich oczu, bo nie zachowano Twojego Prawa”. Psalmista nie mówi tu o drobnym rozczarowaniu. Jego płacz wyrasta z miłości do Bożego słowa i z bólu, że ludzie odwracają się od tego, co słuszne. W sąsiednich wersetach prosi o umocnienie kroków, wyzwolenie z ucisku i światło Bożego oblicza. Łzy nie są więc końcem modlitwy; należą do szczerego wołania człowieka, który nadal zwraca się ku Bogu. Prawo nie jawi się w tym psalmie jako ciężar oderwany od życia. Jest drogą, na której człowiek uczy się sprawiedliwości i wierności. Gdy ta droga zostaje porzucona, cierpią także ludzie narażeni na ucisk i krzywdę. Dlatego smutek psalmisty ma wymiar osobisty, ale nie zamyka się w jego własnym losie. Można wyobrazić sobie łzy jak wodę, która świadczy, że ziemia nie stała się obojętna na suszę. Psalm nie ukrywa ciężaru niewierności, a zarazem zachowuje więź z Bogiem: jego słowo pozostaje godne miłości, choć wielu go nie przestrzega. Wierność zaczyna się tu od tego, że zło nie zostaje uznane za coś zwyczajnego.