Księga Psalmów 118:24 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pochodzi z psalmu, który brzmi jak głos wspólnoty idącej ku świątyni. Słowa „Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się z niego i weselmy!” mówią o dniu jako o darze od Pana. Radość, do której wzywa Księga Psalmów 118:24, ma więc źródło poza nami, a nie w tym, że wszystko układa się dobrze. Kilka wersów wcześniej psalmista dziękuje za wysłuchanie (Księga Psalmów 118:21), a dalej pisze o kamieniu odrzuconym przez budujących, który stał się kamieniem węgielnym (Księga Psalmów 118:22). Chwila radości wyrasta więc z pamięci o tym, że to, co wcześniej zostało odrzucone, mogło stać się fundamentem. Serce zauważa tu coś szczególnego. Psalm nie każe udawać, że ciężar nie istniał. Mówi raczej, że w dniu, który Pan uczynił, można się radować, bo pamięta się, kto działa w historii człowieka i wspólnoty. Radość staje się wtedy odpowiedzią, a nie zaprzeczeniem trudności. Warto też zauważyć, że wezwanie brzmi w liczbie mnogiej. Psalm jest śpiewany wspólnie, a dom Izraela i dom Aarona przypominają sobie nawzajem o łasce, która trwa. Radość zostaje w tym tekście wspólna, bo wspólnie wypowiada się wdzięczność.

„Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się z niego i weselmy!” (Księga Psalmów 118:24). Te słowa nie obiecują, że każdy dzień będzie łatwy ani że radość usunie cierpienie. Wskazują raczej, komu należy przypisać ocalenie i komu należy się wdzięczność: dniem kieruje Pan. Kontekst psalmu wyjaśnia, skąd bierze się ta radość. Wspólnota powtarza, że łaska Pana trwa na wieki, a jednostka dziękuje Mu za wysłuchanie i zbawienie. Odrzucony kamień staje się kamieniem węgielnym, a ten zwrot wydarzeń zostaje nazwany dziełem Pana i cudem (Księga Psalmów 118:1-3, 21-23). Radość nie wynika więc z przekonania, że wszystko potoczyło się po ludzku pomyślnie. Wyrasta z rozpoznania Bożego działania tam, gdzie nadzieja mogła wydawać się odrzucona. „Ten dzień” może odnosić się do konkretnego doświadczenia wybawienia, a zarazem tekst daje wspólnocie język wdzięczności. Nie każdy dzień przynosi widoczną odmianę losu. Psalm przypomina jednak, że źródłem nadziei jest wierna łaska Boga, a nie sama pomyślność okoliczności.

Ten werset zaczyna się od tego, kto uczynił dzień. Psalmista mówi o nim jako o darze od Pana, a nie o nagrodzie, na którą trzeba najpierw zasłużyć. Radość ma więc źródło poza okolicznościami. Kontekst to potwierdza. Wcześniej w psalmie kamień odrzucony przez budujących staje się kamieniem węgielnym (Księga Psalmów 118:22). Wspólnota wyznaje, że to stało się przez Pana i jest cudem w naszych oczach (Księga Psalmów 118:23). Radość z dnia rodzi się z pamięci o tym, jak Bóg odmienił to, co wydawało się bez wyjścia. Ta sama wiara nie unika trudności. W tym samym psalmie słychać prośbę o wybawienie i pomyślność (Księga Psalmów 118:25). Radość nie znosi bólu, ale opiera się na Tym, który daje kolejny dzień. Werset mówi też w liczbie mnogiej. Radość ma swoje miejsce we wspólnocie, która nie musi nieść ciężaru sama. Może to wyglądać tak: rodzina po trudnym tygodniu siada razem do stołu i dziękuje za chleb. Nie udaje, że wszystko jest w porządku. Uznaje, że dzień także jest darem. Słowo „weselmy” brzmi dziś nieco archaicznie, ale wskazuje na radość wyraźną i głośną. Wdzięczność staje się wiarygodna wtedy, gdy da się ją zobaczyć i usłyszeć w zwykłym dniu.

„Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się z niego i weselmy!” Radość tego wersetu wyrasta z pamięci o Bożej dobroci i łasce, która — jak powtarza początek psalmu — trwa na wieki. Nie oznacza, że każdy dzień przynosi łatwość ani że człowiek wierzący nie zna cierpienia. W tym samym psalmie rozbrzmiewa prośba o wybawienie, a dziękczynienie splata się z wołaniem o pomoc. Dzień staje się tu przestrzenią spotkania z Bogiem: miejscem, w którym można rozpoznać Jego ocalenie, nawet gdy droga przez nie jeszcze trwa. Psalm wspomina kamień odrzucony przez budujących, który stał się kamieniem węgielnym, i nazywa to dziełem Pana, cudem dla wspólnoty. Radość nie opiera się więc na przekonaniu, że wszystko układa się po ludzku, lecz na ufności, że odrzucenie nie musi mieć ostatniego słowa. Ten werset nie zamyka wzroku na kruchość życia. Otwiera go na wieczną wierność Boga, która podtrzymuje wdzięczność pośród próśb i czekania. Dzień przyjęty jako dar może być świętowany nie dlatego, że jest doskonały, lecz dlatego, że należy do Boga.