Księga Psalmów 118:1 – znaczenie i zastosowanie

Widać tu, jak często w innych miejscach, że serce Dawida było przepełnione dobrocią Boga. Z radością o niej rozmyślał i mówił o niej, pragnąc, by Bóg otrzymał chwałę, a inni znaleźli pocieszenie. Im bardziej porusza nas dobroć Boga, tym chętniej jesteśmy gotowi do posłuszeństwa w każdej dziedzinie.

W tych wersetach Dawid najpierw wysławia Boże miłosierdzie w ogólności, a potem wzywa innych, by potwierdzili je na podstawie własnego doświadczenia (Księga Psalmów 118:1). Wzywa, by dziękować Panu, bo jest dobry nie tylko sam w sobie, lecz także dla nas, a Jego miłosierdzie trwa na wieki. Trwa wiecznie w samym Bogu, niewyczerpanym źródle miłosierdzia, a także w jego strumieniach, które będą płynąć tak długo, jak długo trwać będzie wieczność. Trwa również w tych, którzy go doświadczają i na zawsze pozostaną jego świadectwem.

Izrael, dom Aarona i wszyscy, którzy boją się Boga, zostali wcześniej wezwani, by Mu ufać (Księga Psalmów 115:9–11). Teraz wzywa się ich, by wyznawali, że Jego miłosierdzie trwa na wieki, i w ten sposób umacniali swoje zaufanie do Niego (Księga Psalmów 118:2–4). Kapłani i lud, Żydzi oraz nawróceni na Boga poganie powinni uznać Jego dobroć i połączyć się we wspólnej pieśni dziękczynienia. Jeśli nie potrafią powiedzieć nic więcej, niech przynajmniej wyznają, że Jego miłosierdzie trwa na wieki. Znają je przez całe życie i mogą ufać, że przyniesie błogosławieństwa trwające wiecznie. Pochwała i dziękczynienie wszystkich, którzy naprawdę boją się Pana, są Mu równie miłe jak pochwała i dziękczynienie domu Izraela czy domu Aarona.

Dawid opowiada następnie, jak Bóg okazywał mu dobroć w szczególny sposób. Dzięki temu inni mogą czerpać z jego doświadczeń zarówno pieśni pochwalne, jak i umocnienie wiary, a Bóg w obu przypadkach otrzymuje chwałę. Dawid przeszedł wiele trudności, dzięki czemu głęboko doświadczył dobroci Boga. Warto więc najpierw zwrócić uwagę na wielki ucisk i niebezpieczeństwo, w jakim się znalazł. Na tym tle jeszcze wyraźniej widać dobroć Boga, która towarzyszyła mu, gdy osiągnął zaszczytną pozycję. Wielu ludzi, gdy już się wywyższy, nie chce pamiętać ani mówić o tym, jak nisko wcześniej upadli. Dawid natomiast przy każdej sposobności o tym pamiętał.

Znalazł się w ucisku: był osaczony i nie wiedział, co robić (Księga Psalmów 118:5). Wielu go nienawidziło (Księga Psalmów 118:7). Zraniłoby to człowieka szlachetnego ducha, który pragnął życzliwości wszystkich. Dawid mówi, że otoczyły go wszystkie narody (Księga Psalmów 118:10). Sąsiednie ludy wystąpiły przeciwko niemu, gdy dopiero co objął tron. Byli wśród nich Filistyni, Moabici, Aramejczycy i Ammonici. Wrogowie otaczali go ze wszystkich stron i próbowali odciąć mu wszelką pomoc. Atak ten opisuje ponownie (Księga Psalmów 118:11), podkreślając, że został osaczony. Pokazuje to, jak bezwzględnie i gwałtownie działali jego przeciwnicy oraz że przez pewien czas osiągali sukcesy. Kiedy popadali w zamęt, zbierali się na nowo i ponawiali swoje zamiary.

Było ich tak wielu, że przypominali rój pszczół: byli głośni i natarczywi, nadlatywali gromadnie i atakowali żądłami. Ostatecznie jednak sami doprowadzili się do zguby, jak pszczoła, która ginie po użądleniu. Dawid skarży się, że jego udręk jest wiele (Księga Psalmów 118:9). Doświadczał trudności z dwóch stron. Po pierwsze, krzywdzili go ludzie (Księga Psalmów 118:13). Przeciwnicy gwałtownie napierali na niego, próbując doprowadzić go do grzechu i zguby. Wielkim wrogiem jest szatan, który przez pokusy usiłuje nas powalić i odciągnąć od trwania przy Bogu oraz od pociechy, którą w Nim znajdujemy. Gdyby Bóg nie podtrzymywał nas swoją łaską, te ciosy doprowadziłyby do naszego upadku.

Drugim źródłem cierpienia było karcenie, które Bóg na niego zesłał (Księga Psalmów 118:18). Ludzie atakowali go z nienawiści, lecz Bóg karcił go dla jego dobra. Oni działali ze złośliwością wrogów, Bóg zaś z czułością ojca. Być może Dawid mówi o tych samych trudnościach, które Bóg obrócił na jego korzyść, aby mógł przez nie uczestniczyć w Bożej świętości (List do Hebrajczyków 12:10–11). Ludzie, których Bóg użył jako narzędzi tego cierpienia, wcale jednak nie zamierzali czynić dobra. Ich zamiarem było niszczenie (Księga Izajasza 10:7). Bóg często obraca to, co ludzie planują jako największą krzywdę, w największe dobro. Łatwo dostrzec, czyj zamiar ostatecznie się spełni. Bóg sprawi, że trudności będą służyć dobru Jego ludu, bo są Jego karceniem. Ochroni też swój lud przed złem, które zamierzają wyrządzić wrogowie. Nie musimy więc żyć w strachu.

Opis cierpień Dawida dobrze odnosi się także do naszego Pana Jezusa. Wielu Go nienawidziło, choć nie dał im ku temu powodu. Otoczyli Go Żydzi i Rzymianie. Przeciwko Niemu wystąpił szatan, kusząc Go, a prześladowcy napierali na Niego, szydząc i znieważając Go. Sam Pan surowo Go skarcił, zmiażdżył i przywiódł do cierpienia, abyśmy przez Jego rany zostali uzdrowieni.

Po drugie, widzimy, jaką łaskę Bóg okazał Dawidowi pośród jego trudności. Bóg wysłuchał jego modlitwy (Księga Psalmów 118:5) i wyprowadził go na otwartą przestrzeń. Dał mu więcej, niż potrafił prosić. Poszerzył jego serce w modlitwie, a potem dał mu nawet więcej, niż pragnął. Słowa te można też rozumieć tak: Bóg odpowiedział Dawidowi i postawił go w przestronnym miejscu, gdzie miał swobodę działania, mógł cieszyć się życiem i pomyślnie się rozwijać. Ta przestrzeń była tym słodsza, że Dawid wyszedł do niej z ucisku (Księga Psalmów 4:1).

Bóg zniweczył również plany wrogów Dawida. Ich furia zgasła jak ogień z cierni: taki ogień szybko wybucha, głośno trzaska i jasno płonie, lecz wkrótce gaśnie, nie wyrządzając szkód, którymi groził. Tak samo było z furią wrogów Dawida. Ich śmiech przypomina trzask cierni pod garnkiem (Księga Koheleta 7:6), a ich gniew jest równie bezsilny. Nie warto się go bać, tak jak nie warto zazdrościć im śmiechu. Obie te rzeczy powinny raczej wzbudzić w nas współczucie.

Wrogowie mocno napierali na Dawida, lecz Pan mu pomógł (Księga Psalmów 118:13). Bóg pozwolił mu utrzymać się na nogach i nie ustąpić. Gdyby Bóg nam nie pomagał, nasi duchowi wrogowie już dawno by nas zniszczyli. Bóg zachował też życie Dawida, choć śmierć była blisko (Księga Psalmów 118:18). Karcił go, lecz nie wydał na śmierć, nie oddał go bowiem woli wrogów. Apostoł Paweł zdaje się nawiązywać do tych słów, gdy pisze, że umiera, a jednak żyje, i jest karcony, lecz nie zabity (Drugi List do Koryntian 6:9). Dlatego nawet gdy spotyka nas surowe karcenie, nie powinniśmy zbyt szybko poddawać się rozpaczy. Czasem Bóg zdaje się na jakiś czas prowadzić ludzi ku zgubie, a jednak mówi: „Wróć” i „Żyj”. Odnosi się to także do Jezusa Chrystusa.

Bóg odpowiedział Dawidowi i wyprowadził go na przestronną drogę. Zgasił ogień wrogów, których wściekłość obróciła się przeciwko nim samym. Przez śmierć zniszczył tego, który miał władzę nad śmiercią. Pomógł Jezusowi w Jego dziele i nie wydał Go na śmierć. Nie pozostawił Go w grobie ani nie dopuścił, by Jego ciało uległo rozkładowi. Śmierć nie miała nad Nim władzy.

Dobro, którego Dawid doświadczył dzięki temu miłosierdziu, umocniło jego zaufanie do Boga. Na podstawie własnego doświadczenia może powiedzieć, że lepiej, mądrzej, bezpieczniej i z większą pociechą jest ufać Panu niż pokładać ufność w ludziach, nawet w książętach (Księga Psalmów 118:8–9). Kto w pełni powierza się Bożemu prowadzeniu i władzy, polegając na Jego mądrości, mocy i dobroci, jest bezpieczniejszy niż wtedy, gdyby wszyscy królowie i władcy ziemi obiecali mu ochronę.

To miłosierdzie pobudziło Dawida również do radości z tego, że ufa Bogu i do Niego należy (Księga Psalmów 118:6). Wyznaje, że Pan jest po jego stronie. Bóg jest sprawiedliwy, dlatego wspiera słuszną sprawę i jej broni. Jeśli jesteśmy po stronie Boga, On jest po naszej. Jeśli jesteśmy dla Niego i przy Nim, On będzie dla nas i przy nas (Księga Psalmów 118:7). Dawid mówi, że Pan bierze jego stronę i stoi przy tych, którzy mu pomagają. Bóg jest pośród jego pomocników i tak mocno wspiera zarówno ich, jak i samego Dawida, że bez Niego nie byłby w stanie pomóc sobie, a żaden przyjaciel na świecie nie mógłby mu pomóc.

Podobnie Dawid nazywa Pana swoją mocą i pieśnią (Księga Psalmów 118:14). To znaczy: czyni Boga swoją mocą, bo bez Niego jest słaby i przygnębiony. Opiera się na Nim, gdy działa i gdy cierpi, a w Bogu znajduje pociechę i powód do śpiewu. Bóg daje mu radość i łagodzi jego smutek. Dawid odkrywa, że Bóg rzeczywiście jest dla niego tym wszystkim, za co Go uznaje. Bóg wzmacnia jego serce swoją łaską i napełnia je radością swoją pociechą. Jeśli Bóg jest naszą mocą, musi być także naszą pieśnią. Jeśli to On dokonuje w nas wszystkich naszych dzieł, Jemu należy się wszelka pochwała i chwała.

Zdarza się, że Bóg jest mocą swojego ludu, zanim stanie się jego pieśnią. Ludzie mogą otrzymywać wewnętrzne wsparcie, choć nie odczuwają jeszcze wewnętrznej radości. Jeśli jednak Bóg jest dla nas i mocą, i pieśnią, mamy wszelkie powody, by się Nim radować. Skoro jest naszą mocą i naszą pieśnią, stał się dla nas nie tylko Zbawcą, lecz także zbawieniem. Jego moc chroni nas na drodze do zbawienia, a to, że jest naszą pieśnią, stanowi przedsmak i zapowiedź zbawienia.

Zwycięża także nad swoimi wrogami. Teraz jego głowa zostanie podniesiona ponad nich. Po pierwsze, jest pewien, że nie mogą naprawdę go skrzywdzić: „Bóg jest po mojej stronie, więc nie będę się bał tego, co może mi uczynić człowiek” (Księga Psalmów 118:6). Może stawić czoła im wszystkim i nie zachwieją nim żadne ich ataki. Nie mogą mu uczynić niczego poza tym, na co Bóg pozwoli. Nie mogą wyrządzić mu prawdziwej krzywdy, bo nie zdołają oddzielić go od Boga. Nie mogą zrobić niczego, czego Bóg nie mógłby obrócić ku jego dobru. Wróg jest tylko człowiekiem, słabym stworzeniem o ograniczonej mocy, podlegającej władzy wyższej od niego, dlatego nie będzie się go bał. „Kim jesteś, że boisz się śmiertelnego człowieka?” (Księga Izajasza 51:12). Apostoł odnosi te słowa do wszystkich chrześcijan (List do Hebrajczyków 13:6). Mogą śmiało powiedzieć, jak Dawid: „Pan jest moim pomocnikiem. Nie będę się bał tego, co może mi uczynić człowiek”. Niech wróg uczyni najgorsze, na co go stać.

Po drugie, Dawid jest pewien, że ostatecznie okaże się od wrogów silniejszy. „Ujrzę klęskę tych, którzy mnie nienawidzą” (Księga Psalmów 118:7). Zobaczy, jak ich plany obracają się wniwecz. Co więcej: „W imię Pana zniszczę ich” (Księga Psalmów 118:10–12). Ufa imieniu Pana i wierzy, że dzięki Niemu zwycięży wrogów. W Jego imię wyruszy przeciwko nim. Polega na Bożej sile, działa z Bożego upoważnienia i dąży do Bożej chwały, a nie do wykazania własnej mocy czy zaspokojenia pragnienia zemsty. Tak właśnie Dawid wyruszył przeciw Goliatowi w imię Boga Izraela (Pierwsza Księga Samuela 17:45). Dawid jest tu typem Chrystusa, który zatriumfował nad mocami ciemności, zniszczył je i wystawił na pokaz.

Po trzecie, Dawid raduje się, bo jest pewien, że jego pocieszenie, zwycięstwo i życie będą trwać. O pocieszeniu mówi: „Głos radości i zbawienia rozbrzmiewa w namiotach sprawiedliwych, a szczególnie w moim namiocie, w mojej rodzinie” (Księga Psalmów 118:15). Domy sprawiedliwych na tym świecie są tylko namiotami: skromnymi i nietrwałymi. Nie mamy tu trwałego miasta. A jednak te namioty dają więcej pokoju niż pałace bezbożnych. W domu, w którym panuje wiara, jest zbawienie, czyli ochrona przed złem i zapowiedź zbawienia wiecznego. Tak stało się, gdy zbawienie przyszło do domu Zacheusza (Ewangelia Łukasza 19:9). Tam, gdzie jest zbawienie, jest powód do radości — do trwałej radości w Bogu. Święta radość nazywana jest radością zbawienia, bo zbawienie daje ku niej obfite powody. Radość powinna wyrażać się głośno — w uwielbieniu i dziękczynieniu. Służmy Bogu z radosnym sercem i niech ta radość rozbrzmiewa każdego dnia w naszych rodzinach, przynosząc chwałę Bogu i zachętę innym.

O swoim zwycięstwie mówi: „Prawica Pana działa mężnie” (Księga Psalmów 118:15) i jest wzniesiona. Można też odczytać te słowa: „podniosła mnie”. Potężna ręka Boga wspiera Jego lud. Działa dla niego z mocą, a dzięki temu zapewnia mu zwycięstwo. Jakie przeciwności mogą oprzeć się Bożej odwadze i mocy? Jesteśmy słabi i często brakuje nam odwagi nawet wtedy, gdy chodzi o nas samych. Bóg jednak jest potężny i działa dla nas odważnie, z gorliwością i niezłomnym zamiarem (Księga Izajasza 63:5–6). W tym, co Bóg czyni dla swojego ludu, jest nie tylko siła, lecz także duch. A gdy prawica Boga odważnie działa dla naszego zbawienia, powinniśmy ją wysławiać.

O swoim życiu mówi: „Nie zginę z rąk wrogów, którzy czyhają na moje życie, lecz będę żył i opowiadał o dziełach Pana” (Księga Psalmów 118:17). Będzie żywym świadkiem Bożego miłosierdzia i mocy. Dzieła Boga staną się widoczne w jego życiu, a on poświęci je wielbieniu Boga i oddawaniu Mu czci. W tym właśnie widzi cel ocalenia. Nie warto żyć dla żadnego innego celu niż głoszenie dzieł Boga — ku Jego chwale i zachęcie innych, by Mu służyli i Mu ufali. Takie było zwycięstwo Syna Dawida, który ufał, że Jego dzieło przyniesie owoc, a zamysł Pana spełni się przez Jego ręce.