Księga Psalmów 118:20 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się po słowach o ciężkiej karze i o tym, że Pan nie wydał psalmisty na śmierć (Księga Psalmów 118:18). Wcześniej psalmista prosi: „Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości” (Księga Psalmów 118:19), a odpowiedź brzmi: „Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi” (Księga Psalmów 118:20). Brama prowadzi do miejsca dziękczynienia, czyli do spotkania z Panem, które nie zaczyna się od doskonałości człowieka. Warto zauważyć, że brama należy do Pana. Psalmista nie opisuje, jak sam stał się sprawiedliwy, i nie przedstawia swoich zasług jako klucza. Mówi tylko, kto wskazuje wejście i dokąd ono prowadzi. Werset nie opisuje, jak wygląda życie tych, którzy przez nią przechodzą, i nie obiecuje im bezbłędnej drogi. Mówi natomiast, że brama istnieje i została wyznaczona przez Pana. Dla kogoś, kto dźwiga lęk, żałobę albo duchowe zmęczenie, ten obraz może mieć szczególny ciężar. Może się zdarzyć, że droga do dziękczynienia wydaje się zbyt daleka, a serce jest zbyt ciężkie, by myśleć o radości. Psalmista pokazuje jednak, że brama stoi na drodze, po której wciąż można iść z prośbą o otwarcie. Nawet ciche wołanie o otwarcie jest już ruchem ku tej bramie.

Brama z Księgi Psalmów 118:20 nie jest przedstawiona jako wejście dostępne każdemu bez względu na sposób życia. Psalm nazywa ją „bramą Pana”, a wchodzą przez nią sprawiedliwi. To nie znaczy, że człowiek sam zdobywa sobie prawo do Bożej obecności. W najbliższym kontekście mówiący prosi o otwarcie bram sprawiedliwości, by wejść i podziękować Panu, a zaraz potem wyznaje, że Bóg stał się jego zbawieniem. Sprawiedliwość wiąże się więc tu z przynależnością do Boga i życiem odpowiadającym Jego woli, nie z bezbłędnością. Obraz bramy łączy dostęp z uznaniem, że to Pan otwiera drogę. Psalm zaczyna się wspólnym dziękczynieniem za dobroć i trwałą łaskę Boga; później wspomina o ocaleniu od śmierci. Wejście do świątyni staje się zatem publicznym wyrazem wdzięczności za Boże działanie, a nie nagrodą za samodzielnie osiągniętą doskonałość. W chrześcijańskiej lekturze psalm łączy się także z obrazem odrzuconego kamienia, który stał się kamieniem węgielnym. Ten dalszy kontekst podkreśla, że Bóg potrafi odwrócić ludzkie oceny. Brama prowadzi ku wdzięczności, a nie ku wywyższaniu własnych zasług.

Werset 20 odpowiada na prośbę z wersetu 19, w której psalmista prosi o otwarcie bram sprawiedliwości, aby mógł wejść i złożyć podziękowanie. Odpowiedź jest krótka: „Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi”. Słowo „Pana” wskazuje właściciela bramy. Brama należy do Boga, a człowiek wchodzi przez to, co On sam wyznaczył. W tym psalmie widać człowieka, który przeszedł przez ciężką karę i nie został wydany na śmierć, jak mówi werset 18. Wejście przez bramę łączy się więc z ocaleniem i wdzięcznością, a nie z pokazem własnej doskonałości. Codzienne życie pokazuje to podobnie. Ktoś, kto po trudnym tygodniu wraca do modlitwy z podziękowaniem, nie udaje, że problemów nie było. Idzie jednak dalej tą samą bramą, którą Pan już otworzył. Brama nie zamyka się po pierwszym przejściu. Werset 20 mówi o wejściu, które się powtarza, bo wdzięczność wraca każdego dnia, a Bóg pozostaje tym, który otwiera.

„Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi” — słowa te padają po wezwaniu: „Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości”. Psalmista pragnie wejść, by podziękować Bogu. Brama nie jest więc nagrodą za bezbłędne życie, lecz miejscem, w którym ocalony człowiek staje przed Bogiem z wdzięcznością. Psalm nie ukrywa ciężaru drogi. Mówi o karceniu, o zagrożeniu śmiercią, a zarazem wyznaje: „Nie umrę, lecz będę żył i głosił dzieła Pańskie”. Wejście przez bramę wyrasta z pamięci o tym, że życie i wybawienie są darem. Sprawiedliwość oznacza tu drogę zgodną z Bogiem, nie powód do chluby. W obrazie bramy jest także obietnica wspólnoty: wchodzą nią sprawiedliwi, nie samotny bohater. Wdzięczność ma głos, który może podjąć dom Izraela, dom Aarona i każdy, kto rozpoznaje dobroć Pana. Nie znaczy to, że cierpienie znika ani że każda historia kończy się łatwym ocaleniem. Psalm składa świadectwo o konkretnym wybawieniu i kieruje uwagę ku Bogu, który jest zbawieniem. Brama pozostaje znakiem dostępu: życie otwiera się ku dziękczynieniu, a wdzięczność ku Temu, którego łaska trwa na wieki.