Księga Psalmów 116:10 – znaczenie i zastosowanie

Septuaginta i niektóre inne dawne przekłady Biblii traktują te wersety jako odrębny psalm, a nie część poprzedniego. Niektórzy nazywali go Psalmem Męczennika, prawdopodobnie ze względu na werset 15. Dawid wyznaje tu trzy rzeczy: swoją wiarę, lęk i wdzięczność.

Najpierw wyznaje wiarę: „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem” (Księga Psalmów 116:10). Apostoł przytacza te słowa i odnosi je do siebie oraz swoich współpracowników, którzy nie wstydzili się przyznawać do Chrystusa, nawet gdy cierpieli z Jego powodu (Drugi List do Koryntian 4:13). Dawid wierzył, że Bóg istnieje, troszczy się o niego i dotrzymuje obietnic. Szczególnie ufał obietnicy przekazanej przez Samuela, że pewnego dnia zamieni pasterską laskę na królewskie berło. Wiele wycierpiał, trwając w tej ufności, a ponieważ wierzył, przemawiał. Zwracał się do Boga w modlitwie (Księga Psalmów 116:4) i w uwielbieniu (Księga Psalmów 116:12). Kto naprawdę wierzy w Boga, będzie się do Niego zwracać.

Dawid mówił także do samego siebie. Ponieważ wierzył, wzywał swoją duszę, by wróciła do odpoczynku. Mówił też innym: opowiadał przyjaciołom, na co ma nadzieję i dlaczego, choć wzbudzało to gniew Saula i przysparzało mu wielu cierpień. Kto wierzy w sercu, powinien wyznawać wiarę ustami — dla chwały Boga, dla dobra innych i jako świadectwo własnej szczerości (List do Rzymian 10:10; Dzieje Apostolskie 9:19–20). Ci, którzy żyją nadzieją na chwałę, nie powinni bać się ani wstydzić przyznawać do obowiązku wobec Tego, który tę chwałę dla nich zdobył (Ewangelia Mateusza 10:22).

Następnie Dawid wyznaje swój lęk: „Byłem bardzo udręczony i w pośpiechu powiedziałem: Wszyscy ludzie kłamią” (Księga Psalmów 116:11). Niektórzy odczytują te słowa jako pochopną wypowiedź, która padła pod wpływem szoku, strachu lub ucieczki przed Saulem. Dawid czuł się zawiedziony przez ludzi wokół siebie, w tym przez dworzan Saula, a nawet przez przyjaciół, którzy go opuścili, gdy stracił przychylność władcy. Niektórzy sądzą, że mogła to być także skarga na Samuela, który obiecał mu królestwo. Inni rozumieją te słowa inaczej, podobnie jak w Pierwszej Księdze Samuela 27:1.

Widzimy tu, że wiara nawet najlepszych świętych nie jest doskonała ani zawsze jednakowo silna. W wersecie 10 Dawid wierzy i mówi słusznie, ale teraz, pod naciskiem, wypowiada słowa wynikające z braku ufności. Gdy cierpienie jest ciężkie i długotrwałe, człowiek może poczuć znużenie, stracić odwagę i niemal zwątpić w pomoc. Dlatego nie powinniśmy pochopnie osądzać innych, a w czasie trudności musimy uważnie strzec własnego serca (Księga Psalmów 39:1–3). Jeśli ludzie pobożni mówią coś niewłaściwego, zwykle dzieje się to w chwili zaskoczenia lub pokusy, a nie z rozmyślną złą wolą, jak u bezbożnych, którzy zasiadają, by mówić przeciwko innym (Księga Psalmów 1:1; Księga Psalmów 50:19–20).

To, co powiedzieliśmy pochopnie i niewłaściwie, powinniśmy odwołać przez skruchę, tak jak zrobił to Dawid (Księga Psalmów 31:22). Wtedy nie zostanie nam to poczytane za winę. Niektórzy jednak uważają, że Dawid wcale nie mówił pochopnie. Zmuszony do ucieczki i głęboko udręczony, nie pokładał ufności w człowieku ani nie opierał swojej siły na ludzkiej pomocy. W tym sensie słowa „Wszyscy ludzie kłamią” znaczą, że żaden ludzki pomocnik nie jest godny zaufania w porównaniu z Bogiem. Ludzie są zmienni i chwiejni, dlatego powinniśmy przestać polegać na człowieku i mocno trzymać się Boga. Apostoł zdaje się używać tych słów w podobnym sensie: „Niech Bóg okaże się prawdomówny, a każdy człowiek kłamcą” w porównaniu z Nim (List do Rzymian 3:4).

Po trzecie, od wersetu 12 Dawid wyraża wdzięczność. Bóg okazał mu więcej dobroci, niż podpowiadały jego obawy, i wybawił go z nieszczęść. Dlatego pyta, co może Mu dać w zamian: „Cóż oddam Panu za wszystkie Jego dobrodziejstwa dla mnie?”. Mówi jak ktoś, kto czuje ciężar wielu doznanych łask, a nie tylko jednej. Psalm mógł powstać po jednym szczególnym ocaleniu (Księga Psalmów 116:6–7), ale ta jedna łaska przywołała na myśl wiele innych. Gdy mówimy o dobroci Boga, powinniśmy ukazywać ją jako wielką i obfitą.

Dawid mówi również jako ktoś, kto gorąco pragnie okazać wdzięczność. Wie, że nie może odpłacić Bogu w sposób równy ani sprawiedliwy. Nikt nie jest w stanie dać Bogu równoważnej zapłaty ani zasłużyć na Jego przychylność. Dawid chce jednak złożyć Mu coś, co będzie Mu miłe i pokaże wdzięczne serce. Pyta: „Cóż oddam?” — jak ktoś, kto poważnie zastanawia się, jak uczcić Boga. Gdy otrzymujemy od Boga wiele darów, także powinniśmy pytać, co możemy Mu ofiarować.

Postanawia odpowiedzieć Bogu uwielbieniem i dziękczynieniem: „Podniosę kielich zbawienia” (Księga Psalmów 116:13). Prawdopodobnie chodzi o ofiarę z napoju, którą Prawo nakazywało składać Bogu na dziękczynienie, oraz o radość dzieloną z przyjaciółmi z powodu Jego dobroci. Te słowa mogą też oznaczać kielich, który Bóg wkłada w jego rękę. Jeśli tak, Dawid mówi, że chętnie przyjmie z ręki Boga zarówno kielich cierpienia, jak i pocieszenia. Wielu wiernych nauczycieli rozumie kielich zbawienia jako gorzki kielich cierpienia, które Bóg wykorzystuje dla dobra swoich ludzi, czyniąc z niego środek duchowego wzrostu. Cierpienia Dawida zapowiadały cierpienia Chrystusa, a w naszych własnych cierpieniach mamy udział w cierpieniach Chrystusa. W tym sensie kielich Chrystusa rzeczywiście stał się kielichem zbawienia. Słowa Dawida są też zgodne z postawą Jezusa, który powiedział, że wypije kielich dany Mu przez Ojca (Ewangelia Jana 18:11).

Dawid mówi także: „Złożę Ci ofiarę dziękczynną” (Księga Psalmów 116:17). Chodzi o ofiary dziękczynne, których Bóg wymagał (Księga Kapłańska 7:11–12 i następne wersety). Ludzie o prawdziwie wdzięcznym sercu okazują wdzięczność takimi ofiarami. Najpierw powinniśmy oddać Bogu samych siebie jako żywą ofiarę (List do Rzymian 12:1; Drugi List do Koryntian 8:5), a potem używać tego, co mamy, ku Jego czci, przez oddawanie Mu chwały i okazywanie miłosierdzia. Czynienie dobra i dzielenie się z innymi to ofiary miłe Bogu (List do Hebrajczyków 13:15–16). Jeśli Bóg hojnie nas obdarował, najmniejszym, co możemy zrobić, jest okazać hojność ubogim (Księga Psalmów 16:2–3). Dlaczego mielibyśmy dawać Bogu coś, co nic nas nie kosztuje?

Dawid dodaje: „Będę wzywał imienia Pana”.

Wcześniej już to obiecał (Księga Psalmów 116:2), a teraz powtarza tę obietnicę (Księga Psalmów 116:13; Księga Psalmów 116:17). Gdy ktoś wyświadcza nam dobro, możemy powiedzieć, że mamy nadzieję już nigdy nie sprawiać mu kłopotu. Bóg jednak uważa modlitwy swojego ludu za zaszczyt i radość, nigdy za ciężar. Dlatego z wdzięczności za otrzymane łaski powinniśmy nadal zwracać się do Niego o kolejne i nie przestawać Go wzywać.

Dawid będzie także dalej mówić o Bogu z uznaniem, bo Bóg z wielką czułością troszczy się o życie i pociechę swojego ludu. „Cenna jest w oczach Pana śmierć Jego wiernych” (Księga Psalmów 116:15). Ich śmierć ma dla Niego tak wielkie znaczenie, że nie wyda Dawida Saulowi, Absalomowi, swojemu zbuntowanemu synowi, ani żadnemu z wrogów Dawida, choćby bardzo tego pragnęli. W czasie głębokiego cierpienia i niebezpieczeństwa Dawid znajdował pociechę w tej prawdzie. Teraz, gdy wydarzenia potwierdziły jej prawdziwość, wykorzystuje ją, by pocieszyć innych, którzy mogą przechodzić podobne trudności.

Bóg ma na świecie swój lud: swoich świętych, ludzi miłosiernych, którzy sami otrzymali od Niego miłosierdzie i ze względu na Niego okazują je innym. Święci Boga są śmiertelni i umrą. Niektórzy wręcz pragną ich śmierci i usilnie do niej dążą, a czasem im się to udaje. Mimo to ich śmierć jest cenna w oczach Pana. Cenne jest także ich życie (Druga Księga Królewska 1:13) i ich krew (Księga Psalmów 72:14). Bóg często w cudowny sposób chroni swoich świętych przed śmiercią, gdy dzieli ich od niej zaledwie krok. Otacza też szczególną troską ich śmierć i tak nią kieruje, by każdy jej szczegół służył ich dobru.

Nawet jeśli ci, którzy ich zabijają, lekceważą ten czyn, poniosą wysoką cenę, gdy Bóg zażąda od nich zdania sprawy z przelanej krwi świętych (Ewangelia Mateusza 23:35). Choć inni mogą nie przejmować się śmiercią sprawiedliwych, Bóg pokaże, jak bardzo Mu na nich zależy. Powinno to napełniać nas gotowością na śmierć, a nawet na śmierć za Chrystusa, jeśli zostaniemy do tego wezwani, ponieważ nasza śmierć zostanie zapisana w niebie. Niech to, co cenne dla Boga, będzie cenne także dla nas.

Dawid zobowiązuje się również, że przez całe życie będzie służył Bogu. Po pytaniu: „Cóż oddam?” sam składa siebie w ofierze, która przewyższa wszystkie całopalenia i ofiary (Księga Psalmów 116:16). Mówi: „Panie, naprawdę jestem Twoim sługą”. Określa w ten sposób swoją relację z Bogiem: „Jestem Twoim sługą. Sam to wybieram. Postanawiam nim być. Będę Ci służyć przez całe życie i aż do śmierci”.

Dawid nazwał lud Boga, który jest Mu drogi, Jego świętymi. Mówiąc o sobie, nie twierdzi jednak: „Naprawdę jestem Twoim świętym”, bo brzmiałoby to zbyt wyniośle. Mówi: „Jestem Twoim sługą”. Dawid był królem, a mimo to chlubi się tym, że służy Bogu. Służenie Bogu nie jest hańbą, lecz wielkim zaszczytem nawet dla największych królów na ziemi. Dawid nie wypowiada tych słów jedynie z grzeczności, jak wtedy, gdy ktoś mówi: „Jestem Twoim sługą”. Nie, ma na myśli: „Panie, naprawdę jestem Twoim sługą. Ty wszystko wiesz i wiesz, że tak jest”. Powtarza te słowa, bo czerpie radość z tej myśli i postanawia w niej wytrwać: „Jestem Twoim sługą, jestem Twoim sługą. Niech inni służą temu, komu zechcą, ja naprawdę jestem Twoim sługą”.

Podaje też podstawę tej więzi. Człowiek może stać się czyimś sługą na dwa sposoby. Po pierwsze przez urodzenie: „Panie, urodziłem się w Twoim domu. Jestem synem Twojej służebnicy, dlatego należę do Ciebie”. Wielkim miłosierdziem jest urodzić się w pobożnej rodzinie, bo nakłada to na nas obowiązek i daje powód, by prosić Boga o miłosierdzie. Po drugie przez wykupienie: ten, kto zapłacił za uwolnienie jeńca, zyskiwał go jako swojego sługę. „Panie, zerwałeś moje więzy. Uwolniłeś mnie od otaczających mnie cierpień i grozy śmierci. Jestem więc Twoim sługą i mogę liczyć na Twoją ochronę, a zarazem mam obowiązek wykonywać Twoje dzieło”. Więzy, które zerwałeś, jeszcze mocniej zwiążą mnie z Tobą.

Będzie też pilnował, by wypełnić swoje śluby i wszystko, co obiecał Bogu. Dotyczy to nie tylko obiecanych ofiar uwielbienia, ale i każdej innej obietnicy złożonej Bogu w czasie udręki (Księga Psalmów 116:14). „Wypełnię swoje śluby”, a następnie: „teraz, w obecności całego Jego ludu” (Księga Psalmów 116:18). Śluby są długiem, który trzeba spłacić, bo lepiej wcale nie składać ślubów, niż złożyć je i nie wypełnić. Wypełni swoje śluby od razu. Nie będzie, jak nierzetelny dłużnik, odkładał tego ani prosił o więcej czasu: „Wypełnię je teraz” (Księga Koheleta 5:4).

Wypełni je jawnie. Nie będzie ukrywał, że oddaje Bogu chwałę. Każdą służbę, którą jest winien Bogu, podejmie w obecności całego Jego ludu, nie po to, by zwrócić na siebie uwagę, lecz by pokazać, że nie wstydzi się służyć Bogu, i zachęcić innych, by do niego dołączyli. Wypełni swoje śluby na dziedzińcach przybytku, gdzie zgromadziło się wielu Izraelitów, pośród Jerozolimy, aby pobożność cieszyła się większym szacunkiem.