Księga Psalmów 115:15 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 115:15 brzmi: „Błogosławieni jesteście przez Pana, który stworzył niebo i ziemię.” Wers ten pojawia się po zapowiedzi błogosławieństwa dla domu Izraela, domu Aarona i dla tych, którzy boją się Pana, zarówno małych, jak i wielkich. Psalmista nie wylicza tu zasług ani okoliczności. Mówi przede wszystkim o tym, skąd błogosławieństwo pochodzi. Źródłem jest Pan jako Stwórca. Ten sam psalm w następnym wersie stwierdza, że niebo należy do Pana, a ziemię dał synom ludzkim. Dar ziemi nie jest więc oderwany od Tego, który ją ukształtował. Człowiek otrzymuje swoje miejsce na świecie od Stwórcy, a nie wypracowuje je sam. Dla kogoś, kto dźwiga trudne lata albo czuje, że błogosławieństwo odsunęło się daleko, ten werset ma szczególną wagę. Jego pewność nie opiera się na tym, jak układa się codzienność, lecz na tym, kim jest Bóg, który stworzył wszystko, co istnieje. Błogosławieństwo ma fundament większy niż ludzkie plany i wysiłki, a Stwórca pozostaje wierny także wtedy, gdy okoliczności się zmieniają.

Werset „Błogosławieni jesteście przez Pana, który stworzył niebo i ziemię” łączy Boże błogosławieństwo z Jego tożsamością: błogosławi Ten, który jest Stwórcą wszystkiego. Nie chodzi więc o bezosobową pomyślność ani o nagrodę przypisaną ludzkim zasługom. Psalm zaczyna się prośbą, by chwała należała do Boga z powodu Jego łaskawości i wierności, a później mówi, że Pan jest pomocą i tarczą tych, którzy Mu ufają. Liczba mnoga nadaje temu zdaniu wymiar wspólnotowy. Nie jest to wyłącznie prywatne zapewnienie dla pojedynczej osoby: w sąsiednich wersetach błogosławieństwo obejmuje bojących się Pana, „zarówno małych, jak i wielkich”. Werset nie obiecuje jednak, że wierzący unikną cierpienia ani że ich życie zawsze będzie dostatnie. Określa źródło błogosławieństwa, nie szczegółowy przebieg ludzkiego losu. Dopowiedzenie „który stworzył niebo i ziemię” rozjaśnia także kontrast z pytaniem pogan: „A gdzie jest ich Bóg?”. Psalm wyznaje, że Bóg nie jest bezsilny ani ograniczony do widzialnych oznak powodzenia. Jego panowanie nad stworzeniem i wierność wobec ludu stanowią podstawę nadziei wspólnoty, nawet gdy Jego obecność nie jest oczywista dla obserwatorów.

Werset „Błogosławieni jesteście przez Pana, który stworzył niebo i ziemię” (Księga Psalmów 115:15) pojawia się po prośbie o błogosławieństwo dla tych, którzy boją się Pana. Psalmista nie wskazuje tego, co człowiek ma w rękach. Mówi, skąd pochodzi błogosławieństwo: od Pana, który stworzył niebo i ziemię. Ta różnica ma znaczenie w zwyczajnym dniu. Kobieta liczy pieniądze pod koniec każdego miesiąca i łatwo uzna, że jej dobro zależy wyłącznie od pensji. Psalm przesuwa punkt ciężkości. Stwórca trzyma w ręku cały świat, a nie tylko to, co udaje nam się zaplanować. Kolejny werset dopowiada resztę obrazu: niebo należy do Pana, a ziemię dał synom ludzkim (Księga Psalmów 115:16). Człowiek otrzymuje ziemię jako dar i zadanie, ale nie staje się jej jedynym właścicielem. Błogosławieństwo nie jest więc nagrodą za dobrze wykonaną pracę. Jest darem Tego, kto daje życie. Psalm nie obiecuje, że trudności znikną z dnia na dzień. Mówi coś spokojniejszego: błogosławieństwo ma źródło poza tym, co przemija. Dla tego, kto się boi Pana, to fundament, na którym można stać, nawet gdy plany się sypią.

W słowach „Błogosławieni jesteście przez Pana, który stworzył niebo i ziemię” rozbrzmiewa pewność większa niż chwilowa pomyślność. Psalm mówi do wspólnoty: wcześniej wymienia bojących się Pana, zarówno małych, jak i wielkich, a potem ogłasza, że błogosławi ich Stwórca. To błogosławieństwo nie jest nagrodą za znaczenie ani siłę. Jego źródłem jest wierność Boga, który pamięta o swoim ludzie. Niebo i ziemia wyznaczają szeroki horyzont tej ufności. Bóg, którego obecność bywa kwestionowana przez narody, nie jest bezsilnym bożkiem ani wytworem ludzkich rąk. Jest Stwórcą wszystkiego, choć niebo należy do Niego, a ziemię powierzył ludziom. Psalm nie obiecuje, że życie będzie wolne od zagrożeń. Mówi, że pomoc i tarcza Izraela nie zależą od widocznego powodzenia. W dalszych słowach psalmu wspólnota błogosławi Pana „aż na wieki”. Doczesna ziemia pozostaje miejscem ludzkiego życia i uwielbienia, a jej Stwórca przekracza granice czasu. Błogosławieństwo oznacza więc przynależność do Boga, którego pamięć i wierność sięgają dalej niż przemijające okoliczności.